Amarone

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Dwie butelki amarone

Amarone (właśc. Amarone della Valpolicella) – klasyczne czerwone wytrawne wino włoskie klasy DOC, produkowane na obszarze apelacji Valpolicella na północ od Werony[1][2]. Nazwa jest zastrzeżona dla win produkowanych z podsuszanych winogron, spełniających normy jakościowe i wytwarzanych w 19 gminach w prowincji Werona[3].

Winogrona[edytuj | edytuj kod]

Amarone jest wytwarzane z przynajmniej dwóch odmian winogron: corvina veronese (40–80%, z czego połowa może być zastąpiona szczepem corvinone) oraz rondinella (5–30%). Mieszanka może być uzupełniona innymi czerwonymi odmianami uprawianymi na terenie apelacji, przy czym udział żadnej z nich nie może przekroczyć 10%[3]. Wymienione szczepy są także charakterystyczne dla sąsiedniej apelacji Bardolino DOC[4].

Proces produkcji[edytuj | edytuj kod]

Amarone

Wino amarone powstaje z winogron podsuszanych w specjalnych warunkach (np. na drewnianych suszarkach), które w miarę suszenia osiągają wyższy poziom cukrów[1]. Przepisy apelacji wymagają, by proces ten trwał przynajmniej do 15 grudnia, po czym winogrona można poddać winifikacji[2]. Amarone jest winem wytrawnym, więc cukier w całości musi się przekształcić w alkohol[2][5]. Wymagane jest przynajmniej dwuletnie starzenie w beczkach[2].

Wino[edytuj | edytuj kod]

Amarone cechuje się rubinowym kolorem, aromatami suszonych owoców i czekolady z gorzkim posmakiem, do którego nawiązuje nazwa oraz wysokim poziomem alkoholu (przynajmniej 14%)[2][5].

Wino pochodzące ze strefy upraw o najdłuższej tradycji (gminy Negrar, Marano, Fumane, Sant'Ambrogio i San Pietro in Cariano) może na etykiecie nosić określenie Classico. Starzenie wydłużone do czterech lat uprawnia do predykatu Riserva[2].

Zestawienia kulinarne[edytuj | edytuj kod]

Amarone poleca się do czerwonych mięs, dziczyzny i dojrzałych serów, a także do czystej degustacji[2]. Wino należy podawać w temperaturze 20–22°C, po uprzedniej dekantacji[2].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 1,0 1,1 André Dominé: Wino. Wyd. 2. Ożarów Mazowiecki: Wydawnictwo Olesiejuk, 2009, s. 390-391. ISBN 978-83-7626-712-8. (pol.)
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 2,6 2,7 Tutto vino. Guida complete ai vini d'Italia. Florencja: Giunti Editori, 2008, s. 390-391. ISBN 978-88-440-3610-2. (wł.)
  3. 3,0 3,1 Tutto vino. Guida complete ai vini d'Italia. Florencja: Giunti Editori, 2008, s. 388. ISBN 978-88-440-3610-2. (wł.)
  4. Tutto vino. Guida complete ai vini d'Italia. Florencja: Giunti Editori, 2008, s. 334. ISBN 978-88-440-3610-2. (wł.)
  5. 5,0 5,1 Tom Stevenson: The Sotheby's Wine Encyclopedia. Wyd. 4. Londyn: Dorling Kindersley, 2005, s. 281. ISBN 0-7566-1324-8. (ang.)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • S. Keevil (red.): Wina świata. Kraje, regiony, producenci. Jak wybierać i serwować wino. Warszawa: Wiedza i Życie, 2007. ISBN 978-83-7184-276-4..