Ambasada Niemiec w Polsce

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ambasada Niemiec w Polsce
Deutsche Botschaft Polen
Bundesadler Bundesorgane.svg
budynek ambasady Niemiec przy ul. Jazdów
Data utworzenia 1918, 1920, 1949 (NRD), 1972 (RFN)
Ambasador Rolf Nikel
Stały Zastępca Ambasadora, Minister Pełnomocny Joachim Bleicker
Adres ul. Jazdów 12
00-467 Warszawa
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
Ambasada Niemiec w PolsceDeutsche Botschaft Polen
Ambasada Niemiec w Polsce
Deutsche Botschaft Polen
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Ambasada Niemiec w PolsceDeutsche Botschaft Polen
Ambasada Niemiec w Polsce
Deutsche Botschaft Polen
Ziemia 52°13′23,56″N 21°01′42,36″E/52,223211 21,028433Na mapach: 52°13′23,56″N 21°01′42,36″E/52,223211 21,028433
Kamienica Ławrynowicza - b. siedziba przedstawicielstwa Niemiec w al. Ujazdowskich 22 (1920)
Pałac Chodkiewiczów, siedziba przedstawicielstw niemieckiej agencji Germany Trade and Invest oraz niemieckiej centrali turystyki DZT w przy ul. Miodowej
Pałac Karnickich, siedziba Niemieckiego Instytutu Historycznego w al. Ujazdowskich
ul. Stolarska w Krakowie.
Po lewej Konsulaty Generalne: Stanów Zjednoczonych i Niemiec.
b. siedziba Konsulatu Niemiec w Krakowie w 1938 r. w budynku Feniksa
b. siedziba Konsulatu Niemiec w Katowicach przy ul. Sokolskiej w 1938
b. siedziba Przedstawicielstwa Handlowego NRD w Katowicach przy ul. Opolskiej 15

Ambasada Niemiec w Polsce (Deutsche Botschaft Polen) – niemiecka placówka dyplomatyczna mieszcząca się w Warszawie, przy ul. Jazdów 12.

Podział organizacyjny[edytuj | edytuj kod]

Historia[edytuj | edytuj kod]

W ramach bilateralnych stosunków Niemiec z Rosją m.in. funkcjonował konsulat generalny tego kraju w Warszawie, przy ul. Królewskiej 19 (1881), ul. Niecałej 8 (1893), ul. Jasnej 1 (1909), w nieistniejącym obecnie budynku na miejscu, którego następnie w latach 1912-1917 wybudowano sławny „Dom pod Orłami”. Kolejnym adresem była kamienica braci Arona i Izraela Bachrachów przy ul. Jasnej 11 róg ul. Świętokrzyskiej 36 (1913)[1].

"Pierwsze" stosunki dyplomatyczne w okresie międzywojennym nawiązano w 21 listopada 1918, w niecały miesiąc - 15 grudnia 1918 je zawieszając. Od 1920, Niemcy utrzymywały swoje przedstawicielstwo w Warszawie, początkowo w kamienicy Władysława Ławrynowicza w al. Ujazdowskich 22, następnie w pałacyku Klary Dillenius przy ul. Piusa XI 17, obecnie ul. Pięknej (1927). Zmiana jego rangi na ambasadę nastąpiła w 1934. W 1939 obiekt niefortunnie został zbombardowany przez niemiecką Luftwaffe.

W okresie międzywojennym Niemcy utrzymywały konsulaty:

Realia historyczne po 1945 wykreowały dwa niezależne podmioty prawa międzynarodowego - RFN i NRD.

okres Niemieckiej Republiki Demokratycznej[edytuj | edytuj kod]

Bilateralne stosunki dyplomatyczne z NRD nawiązano w 1949 na szczeblu misji dyplomatycznych, od 1953 - ambasad. W latach 1955-1990 kraj ten utrzymywał swoją ambasadę przy ówczesnej al. I Armii Wojska Polskiego 2-4 (obecnie al. Szucha), w gmachu zajmowanym wcześniej przez ambasadę ZSRR.

W okresie 1980-1990 działała w siedzibie ambasady Grupa Operacyjna Warszawa (Operativgruppe Warschau) Ministerstwa Bezpieczeństwa Państwowego NRD Stasi (Ministerium für Staatssicherheit - MfS).[2]

Władze NRD utrzymywały cztery konsulaty -

  • w Gdańsku (Konsulat Generalny od 1962),
  • Krakowie (KG),
  • Szczecinie (w latach 1974-1990, początkowo K, ostatnio KG) przy ul. Królowej Korony Polskiej 31, i
  • we Wrocławiu (K od 1958, KG od 1972) przy ul. Podwale 76;
  • również Oddział Wydziału Polityczno-Handlowego Ambasady w Katowicach przy ul. Liebknechta 15 (1990), obecnie ul. Opolska.

okres Republiki Federalnej Niemiec[edytuj | edytuj kod]

Proces rozwijania stosunków z RFN postępował wolniej. W 1963 utworzono najpierw przy ul. Dąbrowieckiej 30 zachodnioniemieckie przedstawicielstwo handlowe (Handelsvertretung), które przekształcono w misję handlową (Handelsmission), zaś po nawiązaniu stosunków dyplomatycznych w 1972 - w ambasadę (Botschaft). Rosnąca współpraca pomiędzy obydwoma państwami była powodem wybudowania w latach 2005-2007 nowej placówki dyplomatycznej przy ul. Jazdów 12 (proj. Holger Kleine Architekten).

W 1990 powołano placówki konsularne RFN w Gdańsku (KG) i Wrocławiu (KG), w 1991 - w Krakowie (KG), oraz w 1992 - w Opolu (wicekonsulat), któremu w 2008 podwyższono status na konsulat.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Marek Masnyk, Ryszard Kaczmarek: Konsulaty na pograniczu polsko - niemieckim i polsko - czechosłowackim w latach 1918-1939, Wydawnictwo Uniwersytetu Śląskiego Katowice 2004, 206 s., ISBN 83-226-1334-2
  • Stosunki dyplomatyczne Polski. Informator. Tom I Europa 1918-2006, Ministerstwo Spraw Zagranicznych, Archiwum/Wydawnictwo Askon Warszawa 2007, 584 s., ISBN 978-83-7452-019-5
  • Peter Salden1: Polsko-niemieckie stosunki po drugiej wojnie światowej do r. 1956, [w:] [3]
  • Rafał Jung: Od Kesslera do Moltkego: dzieje Poselstwa i Ambasady Niemiec w Warszawie w latach 1918-1939, Wydawnictwo Ibidem Kurowice koło Łodzi 2012, 375 s., ISBN 978-83-62331-15-4
  • książki adresowe

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Jerzy S. Majewski: Tu w kolejkach po wizy do USA stali już przed wojną, Gazeta Wyborcza z 3 września 2010, [w:] [1]
  2. Grupa Operacyjna Warszawa - Stasi w Polsce, [w:] [2]