Ambit
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Ambit (obręb, obejście) – w architekturze kościelnej wąskie przejście powstałe z przedłużenia naw bocznych i poprowadzenia ich wokół prezbiterium za ołtarzem głównym.
Ambit jest oddzielony od prezbiterium murem lub arkadami. Pojawił się w średniowieczu i był charakterystycznym składnikiem kościołów romańskich i gotyckich. W kościołach pięcionawowych nawy czasem przechodziły wokół prezbiterium tworząc ambit dwunawowy. (np pierwotny układ kościoła klasztornego w Henrykowie, katedra Notre-Dame w Paryżu) Ambit często otoczony był od strony zewnętrznej wieńcem kaplic promienistych.
[edytuj] Bibliografia
- Witold Szolginia: Architektura. Warszawa: Sigma NOT, 1992, s. 107. ISBN 83-85001-89-1.