Amelia (film)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, szukaj
Amelia
Le fabuleux destin d'Amélie Poulain
Gatunek komedia romantyczna
Data premiery Ziemia 25 kwietnia 2001,
Polska 19 października 2001
Kraj produkcji Francja Francja
Język francuski
Czas trwania 129 min / wersja angielska 122 min
Reżyseria Jean-Pierre Jeunet
Scenariusz Jean-Pierre Jeunet,
Guillaume Laurant
Główne role Audrey Tautou,
Mathieu Kassovitz,
Rufus
Muzyka Yann Tiersen
Zdjęcia Bruno Delbonnel
Scenografia Marie-Laure Valla
Kostiumy Madeline Fontaine,
Emma Lebail
Montaż Hervé Schneid
Produkcja Jean-Marc Deschamps,
Claudie Ossard
Budżet 11 400 000 EUR
Nagrody César (najlepszy film, najlepsza reżyseria, najlepsza muzyka, najlepszy reżyser artystyczny)

Karlowe Wary 2001 – Grand Prix

Sklepik pana Collignon, Rue des Trois Frères, Paryż
Kawiarnia Des 2 Moulins, Rue Lepic, Paryż

Amelia (fr. Le fabuleux destin d'Amélie Poulain) – francuski film fabularny w reżyserii Jean-Pierre Jeuneta z 2001 roku. Scenariusz napisali Jeunet i Guillaume Laurant.

Spis treści

[edytuj] Obsada

[edytuj] Nagrody

Film okazał się sukcesem kasowym, a także zyskał dobre recenzje. Był wyświetlany w wielu krajach świata. Uzyskał nominacje w 5 kategoriach do Oscara:

  • Najlepsza reżyseria artystyczna, Aline Bonetto (reżyser artystyczny), Marie-Laure Valla (dekorator)
  • Najlepsze zdjęcia, Bruno Delbonnel
  • Najlepszy film obcojęzyczny
  • Najlepszy oryginalny scenariusz, Guillaume Laurant, Jean-Pierre Jeunet
  • Najlepszy dźwięk, Vincent Arnardi, Guillaume Leriche, Jean Umansky

W roku 2002 we Francji film zdobył nagrodę Césara w kategorii:

  • najlepszy film
  • najlepsza reżyseria
  • najlepsza muzyka
  • najlepszy reżyser artystyczny

[edytuj] Opis fabuły

Amelia to romantyczny film, który tak naprawdę trudno sklasyfikować do jakiejś z szablonowych grup, o młodej kobiecie, a właściwie dziewczynie na progu dorosłości, która w dzieciństwie wychowywała się odizolowana od innych dzieci. Przebywała wtedy zwykle sama w domu, gdyż ojciec, lekarz wojskowy, który zresztą nie okazywał jej zbyt wiele uczuć, podejrzewał u niej wadę serca. Także matka była zajęta więcej sobą niż nią. Sytuacja ta spowodowała, że dziewczynka często przebywała w świecie swojej bujnej wyobraźni. Z czasem wychowaniem młodej Amelii zajął się wyłącznie ojciec, gdyż matka jej zginęła w wypadku.

Kiedy Amelia dorosła, usamodzielniła się i podjęła pracę jako kelnerka w małej kafejce na Montmartre. Żyła skromnie, cicho i spokojnie, a jej życie wydawało się dość banalne aż do dnia, gdy w swoim mieszkaniu przez przypadek znalazła stare metalowe pudełko ze skarbami z dzieciństwa pewnego chłopca, który mieszkał tam dziesiątki lat wcześniej. Amelia postanowiła odnaleźć teraz już dorosłego mężczyznę i oddać mu pudełko, co jej się w końcu udało. Wzruszenie, jakie zobaczyła u tego człowieka, utwierdziło ją w postanowieniu, by od tej pory uszczęśliwiać innych ludzi.

Dalsza część filmu przedstawia kolejne dobre uczynki Amelii. Jak to w romantycznych komediach, po wielu perypetiach odnajduje również swojego ukochanego i film kończy się happy endem.

[edytuj] Plenery

Zdjęcia do filmu realizowane były w Paryżu, głównie w dzielnicy Montmartre. Akcja dzieje się w wielu miejscach, z których najbardziej rozpoznawalne to[1]:

[edytuj] Ciekawostki

Wikicytaty
Zobacz w Wikicytatach kolekcję cytatów
z Amelii

Jeden z bohaterów filmu Raymond Dufayel spędzał czas malując kopie obrazu RenoiraŚniadanie wioślarzy.

Francuska wokalistka Alizée nagrała w 2003 roku piosenkę, do tego filmu pod tytułem "Amélie m'a dit". Teledysk tej piosenki składa się z najważniejszych scen filmu[2]:

[edytuj] Linki zewnętrzne

Przypisy

Osobiste
Przestrzenie nazw
Warianty
Działania
Nawigacja
Dla czytelników
Dla wikipedystów
Drukuj lub eksportuj
Narzędzia
W innych językach