Amelia (film)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Amelia
Le fabuleux destin d'Amélie Poulain
Amelia
Gatunek komedia romantyczna
Data premiery Ziemia 25 kwietnia 2001,
Polska 19 października 2001
Kraj produkcji Francja Francja
Język francuski
Czas trwania 129 min./wersja angielska 122 min.
Reżyseria Jean-Pierre Jeunet
Scenariusz Jean-Pierre Jeunet,
Guillaume Laurant
Główne role Audrey Tautou,
Mathieu Kassovitz,
Rufus
Muzyka Yann Tiersen
Zdjęcia Bruno Delbonnel
Scenografia Marie-Laure Valla
Kostiumy Madeline Fontaine,
Emma Lebail
Montaż Hervé Schneid
Produkcja Jean-Marc Deschamps,
Claudie Ossard
Budżet 11 400 000 EUR
Nagrody César (najlepszy film, najlepsza reżyseria, najlepsza muzyka, najlepszy reżyser artystyczny)

Karlowe Wary 2001 – Grand Prix

Wikicytaty Amelia w Wikicytatach
Sklepik pana Collignon, Rue des Trois Frères, Paryż
Kawiarnia Des 2 Moulins, Rue Lepic, Paryż

Amelia (fr. Le fabuleux destin d'Amélie Poulain) – francuski film fabularny w reżyserii Jean-Pierre Jeuneta z 2001 roku. Scenariusz napisali Jeunet i Guillaume Laurant. Film odniósł duży sukces we Francji i na świecie. Jest najpopularniejszym filmem francuskim poza Francją, gdzie obejrzało go w kinach 23,1 mln widzów[1].

Obsada[edytuj | edytuj kod]

Nagrody[edytuj | edytuj kod]

Film okazał się sukcesem kasowym, a także zyskał dobre recenzje. Był wyświetlany w wielu krajach świata. Uzyskał nominacje w 5 kategoriach do Oscara:

  • Najlepsza reżyseria artystyczna, Aline Bonetto (reżyser artystyczny), Marie-Laure Valla (dekorator)
  • Najlepsze zdjęcia, Bruno Delbonnel
  • Najlepszy film obcojęzyczny
  • Najlepszy oryginalny scenariusz, Guillaume Laurant, Jean-Pierre Jeunet
  • Najlepszy dźwięk, Vincent Arnardi, Guillaume Leriche, Jean Umansky

W roku 2002 we Francji film zdobył nagrodę Césara w kategorii:

  • najlepszy film
  • najlepsza reżyseria
  • najlepsza muzyka
  • najlepszy reżyser artystyczny

Opis fabuły[edytuj | edytuj kod]

Amelia to film opowiadający o dziewczynie, która w dzieciństwie wychowywała się w izolacji od rówieśników. Przebywała zwykle sama w domu, gdyż ojciec, który zresztą nie okazywał jej zbyt wiele uczuć, podejrzewał u niej wadę serca. Jednocześnie matka była zajęta więcej sobą niż nią. Sytuacja ta spowodowała, że dziewczynka często przebywała w świecie swojej wybujałej wyobraźni. Kiedy matka Amelii zginęła w wypadku, jej wychowaniem zajął się wyłącznie ojciec.

Kiedy Amelia dorosła, usamodzielniła się i podjęła pracę jako kelnerka w małej kawiarni na Montmartre. Żyła skromnie, cicho i spokojnie, a jej życie wydawało się dość banalne aż do dnia, gdy w swoim mieszkaniu przez przypadek znalazła stare metalowe pudełko ze skarbami z dzieciństwa pewnego chłopca. Amelia postanowiła odnaleźć dorosłego już mężczyznę i oddać mu pudełko. Wzruszenie, jakie zobaczyła u tego człowieka, utwierdziło ją w postanowieniu, by od tej pory uszczęśliwiać innych ludzi.

Dalsza część filmu przedstawia kolejne dobre uczynki Amelii. Po wielu perypetiach odnajduje również swojego ukochanego i film kończy się happy endem.

Plenery[edytuj | edytuj kod]

Zdjęcia do filmu realizowane były w Paryżu, głównie w dzielnicy Montmartre. Akcja dzieje się w wielu miejscach, z których najbardziej rozpoznawalne to[2]:

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

  • Francuska wokalistka Alizée nagrała w 2003 roku piosenkę, do tego filmu pod tytułem "Amélie m'a dit". Teledysk tej piosenki składa się z najważniejszych scen filmu[3]:

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy