Amerykański staffordshire terier

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
American staffordshire terrier
AmStaff3.jpg
American staffordshire terrier
Inne nazwy amstaff, amerykański staffordshire terrier, ast
Kraj patronacki Stany Zjednoczone
Kraj pochodzenia USA[1]
Wymiary
Wysokość 46-48 cm (pies),
43-46 cm (suka)
Masa powinna być proporcjonalna w stosunku do wzrostu
Klasyfikacja
FCI Grupa III, Sekcja 3,
nr wzorca 286
AKC Terriers
ANKC Grupa 2 – (Terriers)
CKC Grupa 4 – Terriers
NZKC Terrier
Wzorce rasy
AKC ANKC CKC NZKC
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Amerykański staffordshire terrier (amstaf) – jedna z ras psów, należąca do grupy terierów, zaklasyfikowana do sekcji terierów w typie bull. Nie podlega próbom pracy[1].

Rys historyczny[edytuj | edytuj kod]

Istnieją różne wersje dotyczące powstania rasy. Jedna z nich mówi, że rasa wywodzi się od bullterrierów, psów wyhodowanych do walki z bykami. AKC, a następnie FCI uznały rasę staffordshire terrier w 1936 roku. W 1972 roku nazwę zmieniono na american staffordshire terrier.[potrzebne źródło]

Wygląd[edytuj | edytuj kod]

Budowa[edytuj | edytuj kod]

American staffordshire terrier robi wrażenie psa o dużej sile w stosunku do swojego ciężaru i wzrostu. Jest to pies mocny, umięśniony, a zarazem zwinny, czujny na sygnały otoczenia. Jest zwarty, o niezbyt długich kończynach, nie podkasany.[potrzebne źródło]

Głowa młodej suki
Kopiowane ucho u młodej suki rasy american staffordshire terrier
  • Głowa: Średniej długości, dobrze wysklepiona. Czaszka szeroka. Wyraźnie widoczne mięśnie policzkowe. Stop wyraźnie zaznaczony, uszy osadzone wysoko.
  • Uszy: Mogą być cięte lub nie. Preferowane są uszy niecięte, które powinny być krótkie, załamane w płatek róży, lub wysoko załamane do przodu. Uszy wyraźnie obwisłe stanowią wadę.
  • Oczy: Ciemne, okrągłe, głęboko osadzone, szeroko rozstawione. Powieki nie mogą być różowe.
  • Kufa: Średniej długości, w części górnej zaokrąglona, o linii wyraźnie opadającej pod oczami. Szczęki silnie zarysowane. Szczęka dolna powinna być mocna, zdolna do silnego chwytu.
  • Wargi: Równe i zwarte, bez odcinków obwisłych.
  • Uzębienie: Górne siekacze dotykają zewnętrznej powierzchni siekaczy dolnych.
  • Trufla: Zdecydowanie czarna.
  • Szyja: Ciężka, nieco wygięta, zwężająca się od łopatek ku nasadzie głowy. Średniej długości. Nie ma podgardla.
  • Tułów: Ramiona silne i umięśnione. Szerokie, ukośnie osadzone łopatki.

Górna linia: grzbiet jest krótki, nieznacznie od kłębu ku zadowi. Zad krótki, łagodnie opadający do nasady ogona. Lędźwie lekko wysklepione.

  • Klatka piersiowa: Żebra dobrze wysklepione, szerokie i płaskie, dobrze związane między sobą. Kończyny przednie rozstawione, aby umożliwić rozwój szerokiej i głębokiej klatki piersiowej.
  • Ogon: stosunkowo krótki w proporcji do rozmiarów psa, nisko osadzony, wyraźnie zwężający się ku cienkiemu wierzchołkowi. Nie zawinięty, nie powinien być noszony powyżej grzbietu. Nigdy cięty.
  • Kończyny:
    • Kończyny przednie: proste, o silnym, zaokrąglonym kośćcu. Pionowe śródręcze. Brak najmniejszego wygięcia ku przodowi.
    • Kończyny tylne: dobrze umięśnione, o wydłużonych stopniowo zwężających się podudziach, nie wykrzywione ani do środka, ani na zewnątrz. Łapy średniej wielkości, zwarte i dobrze wysklepione.
  • Ruch: elastyczny, bez kołysania się, nietoczący. W kłusie ruch symetryczny (nieskośny).

Szata i umaszczenie[edytuj | edytuj kod]

  • Szata: sierść krótka, przylegająca, twarda w dotyku i lśniąca.
  • Maść: Dopuszczalne wszelkie typy umaszczenia, jednolite, kolorowe, i łaciate, choć umaszczenie jednolicie białe, z ponad 80% przewagą bieli, czarne podpalane brązem i wątrobiane nie znajduje uznania.

Wady[edytuj | edytuj kod]

Wszelkie odchylenia od cech charakterystycznych, opisanych we wzorcu, stanowią wady, które muszą być oceniane w zależności od stopnia ich występowania. Samce powinny mieć oba normalnie wykształcone jądra w mosznie.

Użytkowość[edytuj | edytuj kod]

American staffordshire terrier współcześnie jest wykorzystywany jako pies rodzinny. Zaliczany do psów obronnych[2].

Zachowanie i charakter[edytuj | edytuj kod]

American staffordshire terrier jest dynamicznym, odważnym i energicznym zwierzęciem, stąd ma on dużą potrzebę ruchu. Ułożenie tego silnego psa polega na podporządkowaniu go przewodnikowi od szczenięcia. Ma on skłonność do bójek ze względu na pierwotne przeznaczenie, toteż szczenięta należy od początku uczyć przyjaznych kontaktów z innymi psami. Amstaffy wymagają bliskiego kontaktu z właścicielem.

Popularność[edytuj | edytuj kod]

American staffordshire terrier w Polsce pojawił się niedawno, na początku lat 90. Mimo tego, w szybkim czasie zdobył dużą popularność, co spowodowało powstanie wielu hodowli, sprzedających psy nieposiadające rodowodów.

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

  • W USA American staffordshire terrier może być rejestrowany w dwóch organizacjach kynologicznych jako american pit bull terier.
  • Wielu hodowców pitbulli (zwłaszcza w USA) krzyżuje linie american staffordshire terriera i american pit bull terriera w celu poprawienia eksterieru.
  • Pierwsze american staffordshire terriery w Polsce z USA pojawiły się w poznańskiej hodowli "Florida", która od 1990 roku hoduje psy w oparciu o amerykańską linię Woods[potrzebne źródło].
  • W Wielkiej Brytanii istnieje zakaz posiadania oraz wwożenia pit bull terrierów, do których zaliczane są zarówno american pit bull terriery jak i american staffordshire terriery.
  • We Francji od 1999 roku posiadacze tych psów muszą zadeklarować, że je posiadają w merostwie miejsca zamieszkania, gdzie należy wypełnić stosowną deklarację, muszą także posiadać ubezpieczenie oraz wyprowadzać psy na smyczy i w pełnym, zamkniętym kagańcu.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. s. 159.
  2. Magdalena Nowicka, Agnieszka Boczula: Psy obronne. s. 64 i 66.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. Warszawa: Carta Blanca. Grupa Wydawnicza PWN, 2012. ISBN 978-83-7705-179-5.
  • Eva Maria Krämer: Rasy psów. Warszawa: Oficyna Wydawnicza MULTICO, 1998, s. 113. ISBN 83-7073-122-8.
  • Magdalena Nowicka, Agnieszka Boczula: Psy obronne. Warszawa: Książka i Wiedza, 2001. ISBN 83-05-13030-4.