Aminata Sow Fall

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Aminata Sow Fall
Aminata Sow Fall (2011)
Aminata Sow Fall (2011)
Imiona i nazwisko Aminata Sow Fall
Data i miejsce urodzenia 27 kwietnia 1941
Saint-Louis
Język francuski
Obywatelstwo senegalskie
Gatunki powieść, opowiadanie, esej, poezja
Ważne dzieła La Grève des bàttu, L'Appel des arènes
Odznaczenia
Kawaler Narodowego Orderu Lwa (Senegal) Kawaler Orderu Zasługi (Senegal) Kawaler Orderu Palm Akademickich (Senegal) Komandor Orderu Sztuki i Literatury (Francja) Kawaler Orderu Plejady (Frankofonia)

Aminata Sow Fall (ur. 27 kwietnia 1941 w Saint-Louis)[1]senegalska pisarka tworząca w języku francuskim. Pionierka frankofońskiej literatury afrykańskiej.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Urodziła się w północnosenegalskim mieście Saint-Louis, gdzie spędziła dzieciństwo. Po kilku latach nauki w miejscowym liceum Faidherbe, przeniosła się wraz ze swoją zamężną siostrą do Dakaru. Ukończyła tam liceum Van Vollenhovena. Naukę kontynuowała we Francji, uzyskując licencjat w dziedzinie literatury współczesnej. Podczas pobytu w Paryżu poznała Sambę Sowa, którego poślubiła w 1983. Wkrótce potem powróciła wraz z mężem do Senegalu i podjęła pracę nauczycielki. Od 1974 do 1979 pracowała w Komisji Reformy Narodowej (Commission Nationale de Réforme), zajmując się wprowadzeniem literatury afrykańskiej do francuskojęzycznego programu nauczania[2]. W latach 1979–1988 pełniła funkcję dyrektora departamentu literatury i własności intelektualnej w Ministerstwie Kultury w Dakarze. W 1985 została przewodniczącą Stowarzyszenia Pisarzy Senegalskich jako pierwsza kobieta na tym stanowisku. W 1990 założyła oficynę wydawniczą – Éditions Khoudia.

Wybrana twórczość[edytuj | edytuj kod]

  • Le Revenant (1976)
  • La Grève des bàttu (1979)
  • L'Appel des arènes(1982)
  • Ex-père de la nation (1987)
  • Douceurs du bercail (1998)
  • Le jujubier du patriarche (1998)
  • Sur le flanc gauche du Belem (opowiadanie), [w:] L'Odyssée atlantique (antologia – różni autorzy) (2002)
  • Un grain de vie et d'espérance (2002)
  • Festins de la détresse (2005)

Odznaczenia i nagrody[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]