Aminopenicyliny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
wzór ogólny aminopenicylin

Aminopenicyliny (ATC, J 01 CA) – grupa antybiotyków[1] β-laktamowych, pochodnych penicyliny.

Mechanizm działania[edytuj | edytuj kod]

Tak jak inne penicyliny są one strukturalnie podobne do alaniny, która jest składnikiem mureiny. Blokują aktywność transpeptydaz biorących udział w ostatnim etapie syntezy peptydoglikanu ściany komórki bakteryjnej. W ten sposób zaburzają syntezę ściany komórkowej i powodują, że bakteria ginie.

Farmakokinetyka[edytuj | edytuj kod]

Lekiem modelowym tej grupy jest ampicylina. Ma ona szerszy zakres działania niż benzylopenicylina i pokrywa się on z działaniem innych leków z tej grupy. Aminopenicyliny słabo wiążą się z białkami krwi (20%) i mają dłuższy okres półtrwania (90 min) w porównaniu z resztą penicylin. Mimo że w większości są one uwalniane z moczem, to stwierdza się również duże stężenie w żółci. Spora część tego co wydziela się z żółcią wchłania się zwrotnie w jelitach.

ampicylina
amoksycylina

Przykłady[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Cunha BA. Aminopenicillins in urology. „Urology”. 2 (40), s. 186–90, sierpień 1992. doi:10.1016/0090-4295(92)90525-2. PMID 1502761. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Waldemar Janiec, Jolanta Krupińska: Farmakodynamika, podręcznik dla studentów farmacji, wydanie V. Warszawa: Wydawnictwo Lekarskie PZWL, 2002, s. 936-937. ISBN 83-200-2646-6.

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.