Amunicja myśliwska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Amunicja myśliwska - jest to amunicja stosowana do broni myśliwskiej (gładkolufowej i bruzdowanej).

Amunicję myśliwską przystosowaną do strzelania z luf gładkościennych dzieli się na:

Naboje śrutowe używane są do polowań na drobniejszą zwierzynę łowną. Składają się z łuski, spłonki, prochowego ładunku miotającego, przybitek, ładunku śrutowego i zatyczek. Łuska wykonana jest z tworzywa sztucznego lub tektury i służy do zespolenia w całość pozostałych elementów naboju. Ładunkiem miotającym jest zazwyczaj proch bezdymny nitrocelulozowy o masie równej 1/15-1/18 masy ładunku śrutowego. Śrut do naboju wytwarza się ze stopu ołowiu z antymonem i jest w kształcie równomiernych kulek o gładkiej powierzchni i ściśle znormalizowanej średnicy w granicach od 2,0 do 4,5 mm. Masa ładunku 27-40 g, a najczęściej 29-36 g.

Do broni o lufach gładkościennych stosuje się również amunicję w której ładunek śrutowy zastąpiony jest pojedynczym pociskiem ołowianym. Są to pociski w których część głowicowa stanowi przeważającą część masy, a stosunkowo lekka jest część tylna zwana stabilizatorem zapobiegającym koziołkowaniu pocisku podczas lotu. Najbardziej typowymi pociskami tej grupy są pociski skonstruowane przez niemiecka firmę Wilhelm Brenecke, a opracowane przez litewskiego wynalazcę Jakana. Produkowane są m.in. przez Państwową Wytwórnię Amunicji w Pionkach. Umożliwiają rażenie grubej zwierzyny łownej z odległości do 50 m. Prędkość początkowa wynosi ok. 500 m/s. Potrafią przebić drewno sosnowe o grubości 12-15 mm z odległości 50 m. Przybitki uszczelniające, które oddzielają ładunek prochowy od śrutowego zapobiegają przedostawaniu się gazów do ładunku śrutowego.

Amunicja przystosowana do strzelania z broni myśliwskiej z lufami bruzdowanymi umożliwia rażenie grubej zwierzyny takiej jak dziki i jelenie na odległość do 200 m. W budowie są podobne do wojskowych nabojów karabinowych. Zbudowana jest z mosiężnej łuski o kształcie butelkowatym z szyjką i wystającą kryzą, ładunku miotającego z prochu piroksylinowego, spłonki i pocisku posiadającego rdzeń ołowiany lub stop ołowiu z antymonem. Pokryty jest całkowicie lub częściowo płaszczem wykonanym ze stali polerowanej mosiądzem, rzadziej miedzią, tombakiem lub niklem.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Andrzej Ciepliński, Ryszard Woźniak: Encyklopedia współczesnej broni palnej (od połowy XIX wieku). Warszawa: Wydawnictwo WiS, 1994, s. 10. ISBN 83-86028-01-7.