Amy Frazier

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Amy Frazier
Państwo  Stany Zjednoczone
Miejsce zamieszkania Rochester
Data i miejsce urodzenia 19 września 1972
St. Louis
Wzrost 175 cm
Masa ciała 63 kg
Gra praworęczna
Status profesjonalny 1990
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 8 WTA, 4 ITF
Najwyżej w rankingu 13 (27 lutego 1995)
Australian Open 3R (1994, 1995, 2004, 2005)
Roland Garros 3R (1995, 2001)
Wimbledon 4R (1996, 2004)
US Open QF (1995)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 4 WTA, 5 ITF
Najwyżej w rankingu 24 (29 marca 1993)
Australian Open 2R (1989, 1990, 1993, 1996, 1997, 2001, 2002, 2006)
Roland Garros 3R (1995)
Wimbledon QF (1995)
US Open QF (1998)

Amy Frazier (ur. 19 września 1972 w St. Louis, Missouri) – amerykańska tenisistka, zwyciężczyni ośmiu turniejów zawodowych w grze pojedynczej, reprezentantka w Pucharze Federacji.

Ma za sobą udaną karierę juniorską, szczególnie w rozgrywkach krajowych; w juniorskiej rywalizacji wielkoszlemowej była m.in. półfinalistką singla i debla na Wimbledonie w 1988. W t.r. rozpoczęła występy w gronie tenisistek zawodowych, rok wcześniej debiutowała w seniorskim turnieju wielkoszlemowym (US Open). W 1988 awansowała do czołowej setki rankingu światowego (na pozycję nr 55), odniosła także pierwsze zwycięstwo nad rywalką z czołowej dziesiątki rankingu (Pam Shriver). W lutym 1989 pokonała w finale w Wichita Amerykankę Barbarę Potter, wygrywając swój pierwszy turniej zawodowy.

W 1991 była w IV rundzie (1/8 finału) dwóch turniejów wielkoszlemowych (Australian Open i Wimbledonu). Rok później była ćwierćfinalistką Australian Open i po raz pierwszy wystąpiła w turnieju Masters (dla najlepszych szesnastu zawodniczek). Drugi wielkoszlemowy ćwierćfinał osiągnęła w 1995 (US Open, pokonała m.in. piątą zawodniczkę rankingu Mary Pierce, przegrała z późniejszą zwyciężczynią Steffi Graf). W lutym 1995 została sklasyfikowana na pozycji nr 13 na świecie (najwyższe w karierze). Również w 1995 po raz drugi w karierze startowała w turnieju Masters.

Jest zawodniczką znaną ze stabilnej formy. Od zawodowego debiutu w 1988 nieprzerwanie kończy kolejne sezony w najlepszej setce, jedynie w 1988, 2003 i 2005 poza czołową pięćdziesiątką (najniżej w 2003 – nr 61). Za najszczęśliwsze miasto w jej karierze można uznać Tokio – wygrała tu dwa turnieje (Japan Open), ponadto aż siedmiokrotnie docierała do finałów (Japan Open i Nichirei). Do końca 2005 startowała w 67 turniejach wielkoszlemowych, co stanowi najlepszy wynik wśród obecnie występujących zawodniczek (nie licząc kontynuującej deblową karierę Navrátilovej); grała m.in. w dziewiętnastu z rzędu turniejach US Open.

W listopadzie 2005 wygrała swój ósmy turniej w karierze. W Quebecu pokonała w finale Szwedkę Arvidsson; wcześniej wyeliminowała w tym turnieju m.in. Słowaczkę Nagyovą i najwyżej rozstawioną Francuzkę Dechy.

W deblu Amy Frazier wygrała do listopada 2005 pięć turniejów (z czego trzy w Tokio), w dalszych ośmiu dochodziła do finałów (dwukrotnie w Tokio). W marcu 1993 zajmowała w rankingu deblistek miejsce nr 24. W Pucharze Federacji występowała jedynie w 1995; przyczyniła się do zwycięstwa nad Austrią, pokonując w singlu dwie rywalki – Judith Wiesner i Barbarę Schett. Zespół amerykański w tym sezonie dotarł do finału, w którym – już bez udziału Frazier – przegrał 2:3 z Hiszpanią.

Amy Frazier jest zawodniczką praworęczną, z oburęcznym bekhendem, grającą tenis ofensywny, z wczesnym atakiem na piłkę. W czasie wieloletniej kariery jej znakiem rozpoznawczym stało się charakterystyczne nakrycie głowy – daszek.


Turnieje WTA[edytuj | edytuj kod]

Legenda
Wielki Szlem
Igrzyska olimpijskie
WTA Tour Championships
od
2009
WTA Premier Mandatory
WTA Premier 5
WTA Premier
WTA International
do
2008
Kategoria I
Kategoria II
Kategoria III
Kategoria IV
Kategoria V

Gra pojedyncza[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Przeciwniczka Wynik finału
Zwyciężczyni 1. 26 lutego 1989 Wichita Twarda Stany Zjednoczone Barbara Potter 4:6, 6:4, 6:0
Zwyciężczyni 2. 25 lutego 1990 Oklahoma Twarda Holandia Manon Bollegraf 6:4, 6:2
Finalistka 1. 30 września 1990 Tokio Dywanowa Stany Zjednoczone Mary Joe Fernández 6:3, 2:6, 3:6
Zwyciężczyni 3. 24 maja 1992 Lucerna Twarda Czechy Radka Zrubáková 6:4, 4:6, 7:5
Finalistka 2. 10 kwietnia 1994 Tokio Twarda Japonia Kimiko Date 5:7, 0:6
Zwyciężczyni 4. 14 sierpnia 1994 Los Angeles Twarda Stany Zjednoczone Ann Grossman 6:1, 6:3
Finalistka 3. 25 września 1994 Tokio Twarda Hiszpania Arantxa Sánchez Vicario 1:6, 2:6
Zwyciężczyni 5. 16 kwietnia 1995 Tokio Twarda Japonia Kimiko Date 7:6, 7:5
Finalistka 4. 21 kwietnia 1996 Tokio Twarda Japonia Kimiko Date 5:7, 4:6
Finalistka 5. 20 kwietnia 1997 Tokio Twarda Japonia Ai Sugiyama 6:4, 4:6, 4:6
Zwyciężczyni 6. 18 kwietnia 1999 Tokio Twarda Japonia Ai Sugiyama 6:2, 6:2
Finalistka 6. 15 października 2000 Tokio Twarda Francja Julie Halard-Decugis 7:5, 5:7, 4:6
Finalistka 7. 10 stycznia 2003 Hobart Twarda Australia Alicia Molik 2:6, 6:4, 4:6
Zwyciężczyni 7. 16 stycznia 2004 Hobart Twarda Japonia Shinobu Asagoe 6:3, 6:3
Zwyciężczyni 8. 6 listopada 2005 Quebec Dywanowa Szwecja Sofia Arvidsson 6:1, 7:5

Gra podwójna[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partnerka Przeciwniczki Wynik finału
Finalistka 1. 28 października 1990 Dorado Twarda Australia Julie Richardson Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Elena Brioukhovets
Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Natalija Medwediewa
4:6, 2:6
Zwyciężczyni 1. 14 kwietnia 1991 Tokio Twarda Japonia Maya Kidowaki Japonia Yone Kamio
Japonia Akiko Kijimuta
6:2, 6:4
Zwyciężczyni 2. 12 kwietnia 1992 Tokio Twarda Japonia Rika Hiraki Japonia Kimiko Date
Stany Zjednoczone Stephanie Rehe
5:7, 7:6, 6:0
Zwyciężczyni 3. 24 maja 1992 Lucerna Ceglana Republika Południowej Afryki Elna Reinach Czechy Karina Habšudová
Stany Zjednoczone Marianne Werdel
7:5, 6:2
Finalistka 2. 14 lutego 1993 Chicago Dywanowa Stany Zjednoczone Kimberly Po Stany Zjednoczone Katrina Adams
Stany Zjednoczone Zina Garrison-Jackson
6:7, 3:6
Finalistka 3. 21 kwietnia 1996 Tokio Twarda Stany Zjednoczone Kimberly Po Japonia Kimiko Date
Japonia Ai Sugiyama
6:7, 7:6, 3:6
Finalistka 4. 18 sierpnia 1996 Los Angeles Twarda Stany Zjednoczone Kimberly Po Stany Zjednoczone Lindsay Davenport
Białoruś Natasza Zwieriewa
1:6, 4:6
Finalistka 5. 27 października 1996 Quebec Dywanowa Stany Zjednoczone Kimberly Po Stany Zjednoczone Debbie Graham
Holandia Brenda Schultz-McCarthy
1:6, 4:6
Finalistka 6. 3 sierpnia 1997 San Diego Twarda Stany Zjednoczone Kimberly Po Szwajcaria Martina Hingis
Hiszpania Arantxa Sánchez Vicario
3:6, 5:7
Zwyciężczyni 4. 7 listopada 1999 Quebec Dywanowa Stany Zjednoczone Katie Schlukebir Zimbabwe Cara Black
Stany Zjednoczone Debbie Graham
6:2, 6:3
Finalistka 7. 30 lipca 2000 Stanford Twarda Zimbabwe Cara Black Stany Zjednoczone Chanda Rubin
Francja Sandrine Testud
4:6, 4:6



Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]