Amy Frazier

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Amy Frazier
Państwo  Stany Zjednoczone
Miejsce zamieszkania Rochester
Data i miejsce urodzenia 19 września 1972
St. Louis
Wzrost 175 cm
Masa ciała 63 kg
Gra praworęczna
Status profesjonalny 1990
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 8 WTA, 4 ITF
Najwyżej w rankingu 13 (27 lutego 1995)
Australian Open 3R (1994, 1995, 2004, 2005)
Roland Garros 3R (1995, 2001)
Wimbledon 4R (1996, 2004)
US Open QF (1995)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 4 WTA, 5 ITF
Najwyżej w rankingu 24 (29 marca 1993)
Australian Open 2R (1989, 1990, 1993, 1996, 1997, 2001, 2002, 2006)
Roland Garros 3R (1995)
Wimbledon QF (1995)
US Open QF (1998)

Amy Frazier (ur. 19 września 1972 w St. Louis, Missouri) – amerykańska tenisistka, zwyciężczyni ośmiu turniejów zawodowych w grze pojedynczej, reprezentantka w Pucharze Federacji.

Ma za sobą udaną karierę juniorską, szczególnie w rozgrywkach krajowych; w juniorskiej rywalizacji wielkoszlemowej była m.in. półfinalistką singla i debla na Wimbledonie w 1988. W t.r. rozpoczęła występy w gronie tenisistek zawodowych, rok wcześniej debiutowała w seniorskim turnieju wielkoszlemowym (US Open). W 1988 awansowała do czołowej setki rankingu światowego (na pozycję nr 55), odniosła także pierwsze zwycięstwo nad rywalką z czołowej dziesiątki rankingu (Pam Shriver). W lutym 1989 pokonała w finale w Wichita Amerykankę Barbarę Potter, wygrywając swój pierwszy turniej zawodowy.

W 1991 była w IV rundzie (1/8 finału) dwóch turniejów wielkoszlemowych (Australian Open i Wimbledonu). Rok później była ćwierćfinalistką Australian Open i po raz pierwszy wystąpiła w turnieju Masters (dla najlepszych szesnastu zawodniczek). Drugi wielkoszlemowy ćwierćfinał osiągnęła w 1995 (US Open, pokonała m.in. piątą zawodniczkę rankingu Mary Pierce, przegrała z późniejszą zwyciężczynią Steffi Graf). W lutym 1995 została sklasyfikowana na pozycji nr 13 na świecie (najwyższe w karierze). Również w 1995 po raz drugi w karierze startowała w turnieju Masters.

Jest zawodniczką znaną ze stabilnej formy. Od zawodowego debiutu w 1988 nieprzerwanie kończy kolejne sezony w najlepszej setce, jedynie w 1988, 2003 i 2005 poza czołową pięćdziesiątką (najniżej w 2003 – nr 61). Za najszczęśliwsze miasto w jej karierze można uznać Tokio – wygrała tu dwa turnieje (Japan Open), ponadto aż siedmiokrotnie docierała do finałów (Japan Open i Nichirei). Do końca 2005 startowała w 67 turniejach wielkoszlemowych, co stanowi najlepszy wynik wśród obecnie występujących zawodniczek (nie licząc kontynuującej deblową karierę Navrátilovej); grała m.in. w dziewiętnastu z rzędu turniejach US Open.

W listopadzie 2005 wygrała swój ósmy turniej w karierze. W Quebecu pokonała w finale Szwedkę Arvidsson; wcześniej wyeliminowała w tym turnieju m.in. Słowaczkę Nagyovą i najwyżej rozstawioną Francuzkę Dechy.

W deblu Amy Frazier wygrała do listopada 2005 pięć turniejów (z czego trzy w Tokio), w dalszych ośmiu dochodziła do finałów (dwukrotnie w Tokio). W marcu 1993 zajmowała w rankingu deblistek miejsce nr 24. W Pucharze Federacji występowała jedynie w 1995; przyczyniła się do zwycięstwa nad Austrią, pokonując w singlu dwie rywalki – Judith Wiesner i Barbarę Schett. Zespół amerykański w tym sezonie dotarł do finału, w którym – już bez udziału Frazier – przegrał 2:3 z Hiszpanią.

Amy Frazier jest zawodniczką praworęczną, z oburęcznym bekhendem, grającą tenis ofensywny, z wczesnym atakiem na piłkę. W czasie wieloletniej kariery jej znakiem rozpoznawczym stało się charakterystyczne nakrycie głowy – daszek.

Wygrane turnieje:

Finały turniejowe:

  • gra pojedyncza:
    • 1990 Tokio (Nichirei)
    • 1994 Tokio (Japan Open), Tokio (Nichirei)
    • 1996 Tokio (Japan Open)
    • 1997 Tokio (Japan Open)
    • 2000 Tokio (Japan Open)
    • 2003 Hobart
  • gra podwójna:

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]