Amy Lowell

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Amy Lawrence Lowell (ur. 9 lutego 1874 w Bostonie; zm. 12 maja 1925, tamże) – amerykańska poetka i krytyczka związana z nurtem imagizmu.

Pośmiertnie – w roku 1926 – wyróżniona nagrodą Pulitzera za osiągnięcia w dziedzinie poezji.

Siostra Percivala Lowella.[1] W Can Grande's Castle (1918) i innych cyklach poetyckich, wyszedłszy z francuskiego parnasizmu do wolnego wiersza i prozy rytmicznej, stała się przywódczynią imagizmu w Ameryce. Jej twórczość o świetnym poczuciu formy jest raczej intelektualnie i technicznie opanowana. Najlepsze są jej poematy epickie, zwłaszcza Legends (1921). Selected Poems (1928). Świetne studia krytyczne: Six French Poets (1915) i Tendencies in Modern American Poetry (1917), szeroko zakrojona biografia Johna Keatsa (1925, 2 t).

Grób Amy Lowell na Mount Auburn Cemetery w Cambridge w stanie Massachusetts.

Urodziła się w zamożnej rodzinie. W wieku lat siedemnastu opuściła prywatną szkołę, by zająć się swoimi starzejącymi się rodzicami, lecz nadal uczyła się sama. Swój pierwszy wiersz napisała w roku 1902 po tym, gdy zobaczyła słynną aktorkę Eleonorę Duse na scenie.

W roku 1909 Amy poznała inną aktorkę, Adę Russell, z którą następnie związała się emocjonalnie. Pozostały razem aż do śmierci Amy.[2][3] Na język polski wiersze Lowell tłumaczyli Leszek Engelking i Andrzej Szuba.

Przypisy

  1. http://www.wdl.org/en/item/2377
  2. Sappho.com: Amy Lowell (1874-1925), dostęp 2009-10-17 (ang.)
  3. History Project (Boston, Mass.) (1998), Improper Bostonians: Lesbian and Gay History from the Puritans to Playland, Beacon Press, str. 75, ISBN 0-8070-7949-9.