An-28

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
An-28
An-28
Dane podstawowe
Państwo  ZSRR
 Polska (produkowany)
Producent OKB Antonowa (prototyp)
Państwowe Zakłady Lotnicze w Mielcu (produkcja seryjna)
Typ Samolot transportowo-pasażerski
Konstrukcja Górnopłat o konstrukcji metalowej
Załoga 2
Historia
Data oblotu Wrzesień 1969
Lata produkcji 19781992
Egzemplarze 191
Dane techniczne
Napęd 2 silniki turbośmigłowe PZL-10S
Moc 970 KM (714 kW)
Wymiary
Rozpiętość 22,07 m
Długość 13,10 m
Wysokość 4,90 m
Powierzchnia nośna 39,70 m²
Masa
Własna 3750 kg
Użyteczna 2750 kg
Startowa 6500 kg
Zapas paliwa 1940 l
Osiągi
Prędkość maks. 335 km/h
Prędkość minimalna 125 km/h
Prędkość wznoszenia 8 m/s
Pułap 3000 m
Zasięg 560 km
Dane operacyjne
Liczba miejsc
17-20
Użytkownicy
ZSRR, Rosja, Polska, Wenezuela
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

An-28 (ros.Ан-28) (oznaczenie NATO – Cash) – radziecki samolot transportowo-pasażerski opracowany w biurze konstrukcyjnym Olega Antonowa, a produkowany w Polsce w zakładach WSK Mielec

Historia[edytuj | edytuj kod]

Samolot transportowy An-28 jest rozwinięciem konstrukcji radzieckiego samolotu wielozadaniowego Antonow An-14 „Pszczółka”. Prototyp "An-14M" został oblatany we wrześniu 1969 roku, miał przedłużony kadłub dla 15 osób, nowe skrzydła i usterzenie o zmienionym obrysie oraz zwiększonej powierzchni. Miał również chowane podwozie. Trzy prototypy w latach 1970 - 1973 przechodziły liczne testy, w wyniku których podwozie chowane zostało zastąpione podwoziem stałym.

W 1973 roku, po licznych przeróbkach otrzymał on ostatecznie oznaczenie An-28. Został skonstruowany w taki sposób, że mógł być produkowany w wielu wersjach: transportowej, dyspozycyjnej, sanitarnej, desantowej, patrolowej i fotogrametrycznej. Możliwe też jest zamontowanie na podwoziu nart. Ze względu na krótki start i lądowanie (system STOL) może startować z lotnisk trawiastych, także wysokogórskich.

Samolotu tego nie wprowadzono do produkcji seryjnej w ZSRR, lecz w 1978 roku zawarto umowę na produkcję seryjną w zakładach WSK Mielec oraz na budowę silników TWD-10 do tego samolotu w zakładach WSK Rzeszów (oznaczonych PZL-10S).

Pierwsze seryjne samoloty An-28 zostały wyprodukowane w 1983 roku, a ZSRR zamówił 1200 samolotów tego typu. Ostatecznie jednak wyprodukowano jedynie około 180 sztuk, wobec anulowania pod koniec lat osiemdziesiątych tego zamówienia.

W Polsce opracowano również dla lotnictwa Marynarki Wojennej RP wersje dla ratownictwa i rozpoznania morskiego z radarem poszukiwawczym pod kadłubem i radarem meteorologicznym oznaczoną jako An-28B1R (oznaczoną również jako An-28RM Bryza) oraz transportowo-desantową – dostosowaną do zrzutu ładunków w locie przez tylne drzwi ładowni.

Na podstawie doświadczeń uzyskanych w czasie produkcji tego samolotu, opracowano polskie samoloty PZL M28 Skytruck i PZL M28B Bryza.

Użycie w lotnictwie[edytuj | edytuj kod]

Samolot Antonow An-28 jest używany przez lotnictwo rosyjskie oraz lotnictwo polskiej Marynarki Wojennej a także przez siły zbrojne Wenezueli.

Opis konstrukcji[edytuj | edytuj kod]

Samolot An-28 jest samolotem transportowym, górnopłatem o konstrukcji półskorupowej. Konstrukcja metalowa – duralowa. Płat podparto zastrzałami. Z lewej strony kadłuba samolot posiada drzwi boczne dla załogi oraz pasażerów. W tylnej części kadłuba znajdują się duże drzwi do części ładunkowej, odchylane w dół, mogą one służyć jako rampa załadunkowa.

Silniki zamontowane są w gondolach pod skrzydłami po obu stronach kadłuba.

Podwozie stałe z kołem przednim, istnieje możliwość zamontowania na nim nart.