Ana Pauker

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ana Pauker
Ana Pauker1.jpg
Data i miejsce urodzenia 12 grudnia 1893
Codăeşti
Data i miejsce śmierci 14 czerwca 1960
Bukareszt
Minister spraw zagranicznych Rumunii
Przynależność polityczna Rumuńska Partia Komunistyczna
Okres urzędowania od 30 grudnia 1947
do 9 lipca 1952
Poprzednik Gheorghe Tătărescu
Następca Simion Bughici

Ana Pauker właśc. Hannah Rabinsohn - (ur. 12 grudnia 1893 w Codăeşti - zm. 14 czerwca 1960 w Bukareszcie) - rumuńska komunistka pochodzenia żydowskiego.

Pochodziła z ortodoksyjnej rodziny żydowskiej. Po ukończeniu studiów w 1915 wstąpiła do partii socjaldemokratycznej, z którą była związana przez sześć lat. W 1921, wraz z mężem Marcelem Paukerem przeszła do Rumuńskiej Partii Komunistycznej (od 1922 pod nazwą Komunistycznej Partii Rumunii). W 1928 wyjechała do Moskwy, gdzie studiowała w jednej ze szkół Kominternu. W 1932, kiedy jej mąż został usunięty ze stanowiska sekretarza generalnego KPR, została jednym z sekretarzy Komitetu Centralnego partii. Po aresztowaniu Paukera, w czasie jego pobytu w ZSRR, Ana odcięła się od niego i oskarżyła go o uleganie tendencjom trockistowskim. W lipcu 1935 aresztowana przez władze rumuńskie, została skazana na 10 lat więzienia.

W 1940 została wymieniona na więźniów rumuńskich, odbywających karę w ZSRR. Dzięki temu mogła wyjechać do Moskwy i działać w strukturach Kominternu. Powróciła do Rumunii w kwietniu 1944, wraz z Armią Czerwoną jako oficer polityczny. Była jedną z osób odgrywających wiodącą rolę w objęciu władzy przez rumuńskich komunistów.

W listopadzie 1947 objęła tekę ministra spraw zagranicznych, a kilka miesięcy później przeszła ponownie do pracy w KC partii, odpowiadając za rolnictwo i za przeprowadzenie kolektywizacji. W 1949 objęła stanowisko wicepremiera i ministra spraw zagranicznych.

Z uwagi na jej żydowskie pochodzenie, ale i sprzeciw wobec reformy pieniężnej w Rumunii w 1952 została uznana za osobę niepożądaną i pozbawiono ją wszystkich zajmowanych stanowisk. Uwięziona w 1953, wkrótce potem znalazła się w areszcie domowym. Odzyskała wolność w 1954, do końca życia utrzymywała się z pracy redaktora w wydawnictwie Editura Politică. Zmarła na chorobę nowotworową.

Miała troje dzieci - dwóch synów (Tanio i Vlad) oraz córkę Tatianę.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Dennis Deletant, Communist Terror in Romania: Gheorghiu-Dej and the Police State 1948-1965, C. Hurst & Co. Publishers 1999, ISBN 1-85065-386-0
  • Robert Levy, Ana Pauker: The Rise and Fall of a Jewish Communist, California Press 2001, ISBN 0-520-22395-0