Analiza krytyczna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Metoda analizy i krytyki piśmiennictwa albo analiza krytyczna jako metoda badań naukowych jest stosowana do prac naukowych i badań innych naukowców[1]. Jest metodą stosowaną powszechnie w nauce. Powstają dzięki niej publikacje oparte nie na badaniach własnych, lecz na pracach i badaniach cudzych.

Elementy tej metody są stosowane również w innych badaniach; istotą metody naukowej jest przystosowanie nowego problemu do wiedzy dotychczasowej, a więc niezbędnym etapem jest analiza i krytyka literatury przedmiotu.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Nie jest tym samym co inna metoda badań naukowych określana jako krytyka źródeł.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Józef Pieter, Ogólna metodologia pracy naukowej, Ossolineum, Wrocław 1967.