Anastasija Rodionowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Anastasija Rodionowa
Anastasija Rodionowa
Państwo  Australia
Miejsce zamieszkania Melbourne
Data i miejsce urodzenia 12 maja 1982
Tambow
Wzrost 167 cm
Masa ciała 59 kg
Gra praworęczna, oburęczny backhand
Status profesjonalny maj 1997
Zakończenie kariery aktywna
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 0 WTA, 8 ITF
Najwyżej w rankingu 62 (16 sierpnia 2010)
Australian Open 2R (2007, 2008)
Roland Garros 3R (2010, 2011)
Wimbledon 3R (2010)
US Open 3R (2006)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 9 WTA, 13 ITF
Najwyżej w rankingu 15 (8 września 2014)
Australian Open QF (2011)
Roland Garros QF (2011, 2012)
Wimbledon QF (2002, 2014)
US Open SF (2010)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa
Dorobek medalowy

Anastasija Rodionowa, ros. Анастасия Ивановна Родионова (ur. 12 maja 1982 w Tambowie) – australijska tenisistka pochodzenia rosyjskiego, finalistka Wimbledonu 2003 w grze mieszanej, półfinalistka US Open 2010 w grze podwójnej, klasyfikowana w rankingu WTA na 62. miejscu w grze pojedynczej (2010) i 15. w grze podwójnej (2014), medalistka Igrzysk Wspólnoty Narodów, reprezentantka Australii w Pucharze Federacji i na letnich igrzyskach olimpijskich (2012). Siostra Ariny Rodionowej. Tenisistka praworęczna z oburęcznym backhandem.

Kariera tenisowa[edytuj | edytuj kod]

Anastasija Rodionowa rozpoczęła treningi tenisowe w wieku siedmiu lat. Jej ojciec był graczem amatorem, więc pośród wielu zabawek jego córek znajdowały się także piłeczki tenisowe. Trenowana była przez ojca do ukończenia osiemnastego roku życia, kiedy to wyprowadziła się z Tambowa do Niemiec, gdzie trenowała przez trzy lata. W 2003 przeprowadziła się z powrotem do Moskwy. W notowaniach z 3 stycznia 2000 zajmowała 181. miejsce w singlowym rankingu juniorek i 167. w deblowym.

Status profesjonalnej tenisistki otrzymała w maju 1997 roku.

Gra pojedyncza[edytuj | edytuj kod]

Anastasija Rodionowa nie ma na koncie wygranego tytułu WTA w grze pojedynczej. Dwukrotnie występowała w półfinałach takich zawodów: w Quebecu w 2002 i w Kantonie w 2007. Osiągnęła trzecie rundy wszystkich turniejów wielkoszlemowych poza Australian Open. 16 sierpnia 2010 zajmowała najwyższe, 62. miejsce w światowej klasyfikacji gry pojedynczej.

Jej turniejowy debiut w WTA miał miejsce w 2000 w Taszkencie – przeszła eliminacje gry pojedynczej i przegrała w pierwszej rundzie z Sarah Pitkowski. W 2001 wystąpiła w tej samej imprezie z podobnym skutkiem; w lipcu przeszła też kwalifikacje w Sopocie. W lipcu 2002 po raz pierwszy dostała się do turnieju WTA na podstawie miejsca rankingowego; miało to miejsce w Casablance, tam też wygrała pierwszy seniorski mecz z Marlene Weingärtner 6:1, 6:0, w następnym pojedynku skreczowała jednak przeciwko Marii Elenie Camerin. Pierwszy większy sukces odnotowała we wrześniu w Quebec, dochodząc tam do półfinału, przegranego z Jeleną Bowiną.

W kwietniu 2003 zagrała w swoim drugim zawodowym ćwierćfinale w Casablance; wygrała tam z rozstawioną Patricią Wartusch. Wynik ten wyrównała w listopadzie w Pattaya. W tym samym roku zadebiutowała w drabince głównej turnieju wielkoszlemowego w Londynie (w siódmym roku profesjonalnej kariery). Po serii słabych występach w kolejnych miesiącach awansowała do drugiej rundy w San Diego w sierpniu 2005, pokonując wcześniej Samanthę Stosur. W czerwcu 2006 wygrała swój pierwszy mecz w drabince głównej turnieju wielkoszlemowego, pokonując w pierwszej rundzie Wimbledonu Émilie Loit. Po osiągnięciu drugiej rundy w Los Angeles po raz pierwszy w karierze została sklasyfikowana w gronie stu najlepszych tenisistek świata rankingu WTA. W US Open ustanowiła swój życiowy wynik w Wielkim Szlemie, dochodząc do trzeciej rundy.

We wrześniu 2007 znalazła się w półfinale turnieju WTA po raz drugi w karierze, tym razem w Kantonie. W ćwierćfinale pokonała Anabel Medinę Garrigues, przegrała z Tziporą Obziler. W sierpniu 2009 awansowała ponownie do trzeciej rundy US Open. W 2010 roku kilkakrotnie znajdowała się w ćwierćfinałach imprez zawodowych: w Kuala Lumpur, Estoril, Strasburgu i Stambule, awansowała też do trzeciej rundy French Open. Dnia 16 sierpnia 2010 zajmowała najwyższe w karierze, 62. miejsce w singlowym rankingu WTA.

Po serii porażek w pierwszych startach w 2011 roku zdołała wygrać spotkanie w pierwszej rundzie w Charleston przeciwko Zuzanie Ondraškovej. W Rzymie pokonała wyżej notowaną Jarosławę Szwiedową, awansowała też do trzeciej rundy French Open, triumfując między innymi nad rozstawioną Nadieżdą Pietrową. Kolejne przegrane sprawiły, że wypadła z czołowej setki rankingu WTA. W październiku doszła do ćwierćfinału w Linzu, po przejściu eliminacji. Wygrała w pierwszej rundzie z Barborą Záhlavovą-Strýcová, a następne spotkanie jej przeciwniczka, Flavia Pennetta, oddała walkowerem. W meczu jednej czwartej finału uległa w trzech setach Dominice Cibulkovej.

W styczniu 2012 została sklasyfikowana na 98. miejscu listy rankingowej WTA. W kwietniu odnotowała trzecią rundę w Charleston, gdzie odprawiła rozstawioną z dziesiątym numerem Anabel Medinę Garrigues, by następnie przegrać z Venus Williams.

W 2013 roku, jako kwalifikantka, osiągnęła drugie rundy w Pattai i w Ad-Dausze. W Charleston, Waszyngtonie, Toronto, Québecu i Tokio przegrywała w pierwszym meczu. W kwalifikacjach do wielkoszlemowych turniejów osiągnęła odpowiednio trzecią rundę French Open i US Open oraz pierwszą Wimbledonu.

Gra podwójna[edytuj | edytuj kod]

Anastasija Rodionowa wygrała siedem turnieje WTA w grze podwójnej w latach 2005–2014. W każdej z czterech imprez wielkoszlemowych w tej konkurencji osiągnęła przynajmniej ćwierćfinał, jej rekordowym rezultatem jest półfinał wywalczony w ramach US Open 2010. 9 kwietnia 2012 zajmowała najwyższe, 19. miejsce w światowej klasyfikacji deblistek.

W ramach rozgrywek cyklu WTA Tour zadebiutowała w grze podwójnej w czerwcu 1999 w Taszkencie, odpadając już w pierwszej rundzie. W swoim czwartym takim występie, a pierwszym w innym mieście niż stolica Uzbekistanu – w Sopocie awansowała do finału w parze z Juliją Bejhelzimer. Rosjanka i Ukrainka przegrały walkę o tytuł z Joanette Kruger i Francescą Schiavone. Wynik ten pozwolił Rodionowej znaleźć się w drugiej setce rankingu. Jesienią zagrała w półfinale w Bratysławie, a w styczniu 2002 odnotowała debiut wielkoszlemowy podczas Australian Open. Po licznych sukcesach w rozgrywkach ITF, w Wimbledonie po raz pierwszy znalazła się w ćwierćfinale Wielkiego Szlema razem z Marlene Weingärtner. W trzeciej rundzie wyeliminowały Silvię Farinę i Barbarę Schett, zatrzymały się na rozstawionych z numerem drugim Virginii Ruano Pascual i Paoli Suarez. Rodionowa awansowała w rankingu o ponad trzydzieści pozycji, utraciła jednak miejsce w pierwszej setce z powodu słabych występów w dalszej części sezonu.

W kwietniu 2003 zagrała w półfinale w Casablance z Taccianą Puczak, następny taki wynik odnotowała ponad rok później, we wrześniu 2004 w Hasselt. W sierpniu 2005 z Kateryną Bondarenko doszła do ćwierćfinału w San Diego, gdzie w pierwszej rundzie wyeliminowały Annę Grönefeld i Martinę Navrátilovą. W parze z Galiną Woskobojewą została wicemistrzynią w Taszkencie (uległy Marii Elenie Camerin i Emilie Loit). Swój pierwszy tytuł w grze podwójnej zdobyła Rodionowa w listopadzie tego roku w Quebecu razem z Jeleną Wiesniną.

W lutym 2006 tenisistki te wystąpiły w finale w Bangalore, pokonane przez Liezel Huber i Sanię Mirzę. W kwietniu 2007 Rodionowaa i Andrea Ehritt triumfowały w Estoril, ogrywając w decydującym meczu Lourdes Domínguez Lino i Arantxę Parrę Santonję, a wcześniej także duet Wiktoryja Azaranka i Caroline Wozniacki. Walkę o mistrzostwo w Fezie miesiąc później przegrały z Mirzą i Vanią King, podobnie na finale zakończyły zmagania w Taszkencie.

Już jako reprezentantka Australii po raz pierwszy zagrała w finale w lutym 2010 w Kuala Lumpur u boku siostry Ariny. W ćwierćfinale wyeliminowały najwyżej rozstawione Alisę Klejbanową i Yan Zi. Z Ałłą Kudriawcewą zostały wicemistrzyniami w maju w Strasburgu po porażce z Alizé Cornet i Vanią King. Trzeci tytuł w swojej kolekcji, a pierwszy w nowych barwach narodowych, zdobyła Rodionowa w czerwcu w 's-Hertogenbosch. W sierpniu razem z Carą Black osiągnęła najlepszy wynik wielkoszlemowy – półfinał – w ramach US Open 2010 i awansowała do czołowej trzydziestki klasyfikacji WTA.

W styczniu 2011 odnotowała pierwszy ćwierćfinał Australian Open (z Black), a potem doszła do tego samej fazy turnieju podczas French Open i Wimbledonu (z Pietrową). Z Galiną Woskobojewą awansowała do finału w Moskwie.

W lutym 2012 zdobyła swoje czwarte mistrzostwo – w parze z Sanią Mirzą w Pattaya. Z Nurią Llagosterą Vives zagrała w półfinałach w Dubaju i Ad-Dausze, a razem z siostrą doszła do tego etapu w Kopenhadze. Z rodaczką Jarmilą Gajdošovą znalazła się w ćwierćfinale French Open, wyrównując swój najlepszy wynik z paryskiej imprezy. W półfinale w Montrealu z Galiną Woskobojewą przegrały z późniejszymi mistrzyniami, Klaudią Jans-Ignacik i Kristiną Mladenovic.

Na początku 2013 roku razem z Carą Black zwyciężyła w turnieju w Auckland. Podczas Australian Open osiągnęły trzecią rundę zawodów. W Ad-Dausze osiągnęła drugą rundę, a w Dubaju przegrała w półfinale. Podczas zawodów w Indian Wells wygrała jeden mecz, natomiast w Miami nie awansowała do drugiej rundy. W Charleston przegrała w półfinale, a w Stuttgarcie w pierwszej rundzie. Również półfinał osiągnęła w Oeiras. W zawodach WTA Premier Mandatory w Madrycie pokonana została w drugim spotkaniu. W Rzymie awansowała natomiast do półfinału. Podczas French Open przegrała w trzeciej rundzie. W Birmingham osiągnęła ćwierćfinał, a na Wimbledonie pierwszą rundę. W turniejach WTA Premier 5 w Toronto i Cincinnati zanotowała drugie rundy, tak jak na US Open. Razem z Ałłą Kudriawcewą triumfowały w Québecu, a w Tokio awansowały do półfinału. W Pekinie przegrały w pierwszej rundzie. Kończąc sezon, osiągnęły finał w Moskwie.

Sezon 2014 Rodionowa rozpoczęła od triumfu w Brisbane, a na Australian Open przegrała w pierwszej rundzie.

Gra mieszana[edytuj | edytuj kod]

Od 2002 roku występuje w turniejach gry mieszanej w ramach imprez wielkoszlemowych. Najlepszy rezultat osiągnęła w 2003 roku na kortach Wimbledonu, gdy wraz z Andym Ramem doszła do finału. Przegrali z Martiną Navratilovą i Leanderem Paesem. Ponadto w 2011 była w ćwierćfinale Australian Open razem z Maheshem Bhupathim, a w 2012 awansowała do ćwierćfinału US Open, gdy partnerował jej Jean-Julien Rojer. Razem z Michaiłem Jełginem osiągnęła ćwierćfinał Wimbledonu w sezonie 2014.

Występy reprezentacyjne[edytuj | edytuj kod]

Rodionowa od 2010 roku reprezentuje Australię w rozgrywkach Pucharu Federacji. W 2010 występowała w Grupie Światowej, ale w 2011 jej drużyna spadła do Grupy Światowej II.

W 2010 wystąpiła w Igrzyskach Wspólnoty Narodów w New Delhi w barwach Australii. Zdobyła tam medale we wszystkich możliwych konkurencjach: złoto w grze pojedynczej kobiet po finale z Sanią Mirzą, złoto w grze podwójnej kobiet w parze z Sally Peers oraz srebro w grze mieszanej w parze z Paulem Hanley'em.

W 2012 zadebiutowała w letnich igrzyskach olimpijskich w Londynie, reprezentując Australię. W pierwszej rundzie gry podwójnej w parze z Jarmilą Gajdošovą uległy Rosjankom Jekatierinie Makarowej i Jelenie Wiesninie.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Jej ulubionym i najmocniejszym uderzeniem jest forehand. Ojciec Ivan jest trenerem tenisa ziemnego, matka Natalia pracuje w domu. Ma młodszą siostrę, Arinę, która również gra w tenisa. Podziwia Martinę Hingis.10 grudnia 2009 otrzymała obywatelstwo australijskie.

Turnieje WTA[edytuj | edytuj kod]

Legenda
Wielki Szlem
Igrzyska olimpijskie
WTA Tour Championships
od
2009
WTA Premier Mandatory
WTA Premier 5
WTA Premier
WTA International
do
2008
Kategoria I
Kategoria II
Kategoria III
Kategoria IV
Kategoria V

Gra podwójna[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partnerka Przeciwniczki Wynik finału
Finalistka 1. 29 lipca 2001 Sopot Ceglana Ukraina Julija Bejhelzimer Włochy Francesca Schiavone
Republika Południowej Afryki Joannette Kruger
4:6, 0:6
Finalistka 2. 9 października 2005 Taszkent Twarda Rosja Galina Woskobojewa Włochy Maria Elena Camerin
Francja Émilie Loit
3:6, 0:6
Zwyciężczyni 1. 6 listopada 2005 Québec Twarda (hala) Rosja Jelena Wiesnina Łotwa Līga Dekmeijere
Stany Zjednoczone Ashley Harkleroad
6:7(4), 6:4, 6:2
Finalistka 3. 19 lutego 2006 Bangalore Twarda Rosja Jelena Wiesnina Republika Południowej Afryki Liezel Huber
Indie Sania Mirza
3:6, 3:6
Zwyciężczyni 2. 30 kwietnia 2007 Estoril Ceglana Rumunia Andreea Ehritt-Vanc Hiszpania Lourdes Domínguez Lino
Hiszpania Arantxa Parra Santonja
6:3, 6:2
Finalistka 4. 14 maja 2007 Fez Ceglana Rumunia Andreea Ehritt-Vanc Stany Zjednoczone Vania King
Indie Sania Mirza
1:6, 2:6
Finalistka 5. 1 października 2007 Taszkent Twarda Białoruś Tacciana Puczak Białoruś Kaciaryna Dziehalewicz
Białoruś Anastasija Jakimawa
6:2, 4:6, 7–10
Finalistka 6. 28 lutego 2010 Kuala Lumpur Twarda Rosja Arina Rodionowa Chińska Republika Ludowa Zheng Jie
Chińskie Tajpej Chan Yung-jan
7:6(4), 2:6, 7–10
Finalistka 7. 22 maja 2010 Strasburg Ceglana Rosja Ałła Kudriawcewa Francja Alizé Cornet
Stany Zjednoczone Vania King
6:3, 4:6, 7–10
Zwyciężczyni 3. 19 czerwca 2010 's-Hertogenbosch Trawiasta Rosja Ałła Kudriawcewa Stany Zjednoczone Vania King
Kazachstan Jarosława Szwiedowa
3:6, 6:3, 10–6
Finalistka 8. 22 października 2011 Moskwa Twarda (hala) Kazachstan Galina Woskobojewa Stany Zjednoczone Vania King
Kazachstan Jarosława Szwiedowa
6:7(3), 3:6
Zwyciężczyni 4. 12 lutego 2012 Pattaya Twarda Indie Sania Mirza Chińskie Tajpej Chan Hao-ching
Chińskie Tajpej Chan Yung-jan
3:6, 6:1, 10–8
Zwyciężczyni 5. 5 stycznia 2013 Auckland Twarda Zimbabwe Cara Black Niemcy Julia Görges
Kazachstan Jarosława Szwiedowa
2:6, 6:2, 10–5
Zwyciężczyni 6. 15 września 2013 Québec Dywanowa (hala) Rosja Ałła Kudriawcewa Czechy Andrea Hlaváčková
Czechy Lucie Hradecká
6:4, 6:3
Finalistka 9. 20 października 2013 Moskwa Twarda (hala) Rosja Ałła Kudriawcewa Rosja Swietłana Kuzniecowa
Australia Samantha Stosur
1:6, 6:1, 8–10
Zwyciężczyni 7. 4 stycznia 2014 Brisbane Twarda Rosja Ałła Kudriawcewa Francja Kristina Mladenovic
Kazachstan Galina Woskobojewa
6:3, 6:1
Finalistka 10. 2 lutego 2014 Pattaya Twarda Rosja Ałła Kudriawcewa Chińska Republika Ludowa Peng Shuai
Chińska Republika Ludowa Zhang Shuai
6:3, 6:7(5), 6–10
Zwyciężczyni 8. 22 lutego 2014 Dubaj Twarda Rosja Ałła Kudriawcewa Stany Zjednoczone Raquel Kops-Jones
Stany Zjednoczone Abigail Spears
6:2, 5:7, 10-8
Zwyciężczyni 9. 12 października 2014 Tiencin Twarda Rosja Ałła Kudriawcewa Rumunia Sorana Cîrstea
Słowenia Andreja Klepač
6:7(7), 6:2, 10–8

Gra mieszana[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy Wynik finału
Finalistka 1. 4 lipca 2003 Wimbledon Trawiasta Izrael Andy Ram Stany Zjednoczone Martina Navrátilová
Indie Leander Paes
3:6, 3:6

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]