Anastazy z Synaju

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Święty
Anastazy Synajski
święty mnich
Rembrandt-Kopist 001.jpg
Anastazy Synajski w klasztorze na obrazie Rembrandta.
Data urodzenia ok. 610
Aleksandria
Data śmierci ok. 685-700
Góra Mojżesza (Synaj)
Kościół/
wyznanie
greckokatolicki, prawosławny
Wspomnienie 21 kwietnia (kat.),
20 kwietnia/3 maja (praw.)
Galeria ilustracji w Wikimedia Commons Galeria ilustracji w Wikimedia Commons

Anastazy z Synaju, również Anastazy Synaita lub Anastazy Synajski, cs. Prepodobnyj Anastasij, igumien Sinajskoj gory (ur. ok. 610 w Aleksandrii, zm. przed 700 na Górze Synaj) - egzegeta chrześcijański[1], jeden z ważniejszych wschodnich, greckojęzycznych pisarzy kościelnych VII wieku, kapłan, mnich, opat klasztoru św. Katarzyny na Synaju, czczony jako święty przez Kościół prawosławny jak i katolicki.

Nie należy mylić go z wcześniej żyjącym mnichem z klasztoru św. Katarzyny, późniejszym patriarchą Aleksandrii, Anastazym I (zm. 599).

Spuścizna teologiczna[edytuj | edytuj kod]

Podstawowe dzieła Anastazego to:

  • Viae Dux (w obronie Chalcedońskiego Credo)
  • Qaestiones et Responsiones
  • Hexaemeron (PG 89,963)
  • Homilia I, II, III de creatione hominis
  • Narrationes

W Heksameronie przestrzega przed zbyt literalnym odczytaniem opisu z Księgi Rodzaju. W ten błąd popadają wszyscy ci, którzy nie potrafią duchowo odczytać opowiadania o owocach i drzewach w raju. Podobnie jak Manichejczycy i Ofici, czczą oni węża jako dobroczyńcę, który dostarczył ludziom pożywienia, dzięki któremu otworzyły się im oczy. Dzięki wężowi doszło do pożycia małżeńskiego, a w konsekwencji także i świata. W tej logice również i Wcielenie Syna Bożego zawdzięczamy wężowi[2].

Jego wspomnienie liturgiczne w Kościele prawosławnym i greckokatolickim, z uwagi na liturgię według kalendarza juliańskiego, obchodzone jest 20 kwietnia/3 maja[3], tj. 3 maja według kalendarza gregoriańskiego[4].

Niektóre źródła podają dzień 21 kwietnia, jako dzień pamięci w Kościele katolickim[5][6] prawdopodobnie za Baroniuszem[7].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Anastazy Synajski (Synaita) - Encyklopedia PWN
  2. Heksameron 10 (PG 89, 1021 BC) oraz 11 (PG 89,1044 B); por. A. Orbe SJ, El Pecado Original y el matrimonio en la teologia del II s., "Gregorianum", 45 (1964), s. 468-469
  3. podwójne datowanie
  4. prep. Anastazy Synaita na cerkiew.pl (oprac. Jarosław Charkiewicz)
  5. St. Anastasius the Sinaite - Catholic Online (ang.)
  6. Żywoty Świętych (21 kwietnia).pdf. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-01-12)].
  7. Anastazy I, patriarcha antiocheński na DEON.pl (SJ i Wydawnictwo WAM)

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]