Anatolij Piskoweć

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Anatolij Piskoweć
Piskowec2.jpg
Imię i nazwisko Anatolij Pawłowycz Piskoweć
Data i miejsce
urodzenia
27 maja 1948
Kijów, Ukraińska SRR 
Kariera seniorska[a]
Lata Klub M (G)
1970–1973
1973–1975
1975–1980
Automobilist Sumy
Urałan Elista
Wułkan Pietropawłowsk Kamczacki
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
1980–1981
1981–1982
1982–1984
1984–1986
1986–1990
1990–1992
1992–1994
1994–1998
1996–1998
1998–1999
1999–2000
2000–2002
2003–2005
2005
2005–2006
2006
2007–2008
2009
2010–2011
2011
2011–2013
2013
Kołos Mironówka
SKA Kijów (asystent)
Chimik Dzierżyńsk
Disz Kijów (dyr.sportowy)
Schid Kijów
Intersport Kijów
Al-Ahli Dubaj
Alina Kijów
 Ukraina (kobiety)
Eniergija Woroneż
 Ukraina U-21 (kobiety)
 Ukraina (kobiety)
Krywbas Krzywy Róg
İnter Baku (asystent)
Simurq Zaqatala
Stal Ałczewśk (asystent)
Olimpi Rustawi
Federacja okręgu kijowskiego (trener)
FC Gagra
Olimpia Elbląg
Wołyń Łuck U-19
Wołyń Łuck (p.o.)
  1. Mecze i gole w lidze akt. 17.05.2013.

Anatolij Pawłowycz Piskoweć, ukr. Анатолій Павлович Пісковець, ros. Анатолий Павлович Писковец, Anatolij Pawłowicz Piskowiec (ur. 27 maja 1948 w Kijowie) – ukraiński piłkarz, trener piłkarski.

Kariera zawodnicza[edytuj | edytuj kod]

Piskoweć seniorską karierę zawodniczą rozpoczął w 1970 roku w klubie Automobilist Sumy, w którym występował do 1973. Następnie przez dwa lata był zawodnikiem zespołu Urałan Elista, z którego przeszedł do Wułkanu Pietropawłowsk Kamczacki, gdzie występował przez pięć lat. Najwyższym szczeblem rozgrywek na jakim występował jako zawodnik była radziecka II liga.[1]

Kariera trenerska[edytuj | edytuj kod]

W 1980 roku, po zakończeniu kariery zawodniczej rozpoczął pracę jako szkoleniowiec w zespole amatorskim Kołos Mironówka, który prowadził przez rok. Po ukończeniu Instytutu Kultury Fizycznej w Kijowie w 1981 został zaproszony przez Wołodymyra Muntiana pomagać trenować drużynę SKA Kijów. Od 1982 do 1984 prowadził Chimik z miasta Dzierżyńsk, który występował w radzieckiej III lidze. W latach 1984-1986 pełnił funkcję dyrektora sportowego w Disz Kijów. Kolejnymi klubami w jego karierze były: Schid Kijów (1986-90) i Intersport Kijów (1990-92) na Ukrainie oraz Al-Ahli Dubaj w ZEA (1992-94), po czym rozpoczął przygodę z kobiecą piłką.

W latach 1994-98 prowadził kobiecy zespół Alina Kijów, który doprowadził do Mistrzostwa i Pucharu Ukrainy. Po tych sukcesach objął posadę trenera Reprezentacji Ukrainy Kobiet (1996-98), po czym ponownie trafił do klubowej kobiecej piłki. Z drużyną Eniergija Woroneż (1998-99) zdobył Mistrzostwo Rosji i wrócił do pracy z kobiecymi reprezentacjami Ukrainy: U-21 (1999-2000) i seniorskiej (2000-02).

Do pracy z mężczyznami wrócił w Krywbasie Krzywy Róg (2003-05)[2], skąd przeszedł do Azerbejdżanu pomagać trenować İnter Baku (2005)[3]. W tym samym kraju prowadził potem Simurq Zaqatala (2005-06). W czerwcu 2006 został zaproszony do sztabu szkoleniowego Stali Ałczewśk[4], po czym wyjechał do Gruzji, aby objąć posadę trenera gruzińskiego Olimpi Rustawi (2007). W 2009 ponownie podjął pracę w ojczyźnie, będąc głównym trenerem federacji okręgu kijowskiego. Do piłki klubowej wrócił w 2010, gdzie objął zespół zaplecza gruzińskiej ekstraklasy FC Gagra, z którym wywalczył awans, Puchar Gruzji, po czym zakwalifikował się do europejskich pucharów.[5][6]

Z dniem 18 października 2011 objął posadę trenera I-ligowej Olimpii Elbląg. Kontrakt z zespołem podpisał do końca sezonu 2011/12, z możliwością przedłużenia, w przypadku utrzymania zespołu na zapleczu Ekstraklasy.[1] W wywiadzie udzielonym dla stacji Orange Sport przyznał, że na pracę w Polsce zdecydował się ze względu na bliskość do "europejskiej, bardziej cywilizowanej piłki".[7] Na początku stycznia 2012 trafił do szpitala i z powodów zdrowotnych podał się do dymisji.[8] Potem pracował z młodzieżowym składem Wołyni Łuck[9]. 26 kwietnia 2013 roku awansował na stanowisko głównego trenera Wołyni Łuck[10], ale już po jednym meczu został zmieniony na Kwarcianego po czym opuścił łucki klub[11].

Sukcesy i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Sukcesy trenerskie[edytuj | edytuj kod]

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]