Anders (wóz bojowy)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Anders
Wóz wsparcia ogniowego podczas prezentacji na MSPO w 2010
Wóz wsparcia ogniowego podczas prezentacji na MSPO w 2010
Dane podstawowe
Państwo  Polska
Producent OBRUM sp z o.o. GLIWICE
Typ pojazdu wóz wsparcia ogniowego lub bojowy wóz piechoty
Trakcja gąsienicowa
Załoga 3 (+ 4 lub 8 żołnierzy desantu)
Historia
Prototypy 2010
Egzemplarze 2
Dane techniczne
Pancerz pancerz stalowy, poziom ochrony wg. STANAG 4569 : 3 (5 z planowanym dodatkowym)[1]
Długość 8,8 m
kadłuba: 6,9 m
z lufą do tyłu: 8,8 m
Szerokość 3,3 m
Wysokość 2,8 m
Prześwit 0,4 m
Masa bojowa: 33 tony
Moc jedn. 21,8 KM/t
Osiągi
Prędkość ok. 80 km/h
Pokonywanie przeszkód
Brody (głęb.) 5 m
Rowy (szer.) 2,6 m
Ściany (wys.) 1,0 m
Kąt podjazdu wzniesień 60% pochyleń 40%
Dane operacyjne
Uzbrojenie
armata 120 mm RUAG CTG lub 30 mm ATK Mk44
przeciwpancerne pociski kierowane Spike LR
karabin maszynowy 7,62 mm UKM-2000C oraz karabin maszynowy 12,7 mm NSWT AA
system obrony aktywnej ZASŁON, TROPHY
Wyposażenie
system osłony OBRA
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Wielozadaniowa Platforma Bojowa „Anders” – projekt polskiej rodziny wozów bojowych projektowanych przez gliwicki Ośrodek Badawczo-Rozwojowy Urządzeń Mechanicznych OBRUM sp. z o.o. Pierwszy prototyp skonfigurowany jako wóz wsparcia ogniowego publicznie zaprezentowany został we wrześniu 2010 roku na targach uzbrojenia w Kielcach[2]. Platforma otrzymała nazwę na cześć generała Władysława Andersa. Matką chrzestną została córka generała, Anna Maria Anders, i to ona dokonała uroczystego odsłonięcia. Później w 2010 roku ten sam prototyp zademonstrowany został w konfiguracji bojowego wozu piechoty z wieżą Hitfist-30P, znaną z KTO Rosomak.

Producent[edytuj | edytuj kod]

Produkcja pierwszego prototypu została sfinansowana przez Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego. Konstrukcja opiera się na projekcie Ośrodka Badawczo-Rozwojowego Urządzeń Mechanicznych OBRUM sp. z o.o. w Gliwicach[3], przy wsparciu Grupy Bumar. W realizacji projektu partycypuje konsorcjum w składzie: Ośrodek Badawczo-Rozwojowy Urządzeń Mechanicznych z Gliwic, Wojskowa Akademia Techniczna i Wojskowe Zakłady Mechaniczne w Siemianowicach Śląskich[4]. Projektujący pojazd inżynierowie korzystali z doświadczeń polskiej armii w Afganistanie oraz Iraku. Wóz został wyprodukowany w gliwickim Ośrodku Badawczo-Rozwojowym Urządzeń Mechanicznych OBRUM sp. z o.o. Wszystkie części elektroniczne dostarczył WB Electronics z Ożarowa Mazowieckiego. Bezzałogową wieżę zdalnie sterowanych karabinów maszynowych "Kobuz" zainstalowały w pojeździe Zakłady Mechaniczne "Tarnów" S.A.. Przygotowanie oraz realizacja prototypu wozu kosztowały około 20 mln zł.

Opis techniczny[edytuj | edytuj kod]

Konstrukcja wozu została zaplanowana na bazie wielozadaniowej platformy bojowej[5]. Umożliwia zamontowanie wież bezzałogowych oraz załogowych; może więc w zależności od potrzeb być docelowo haubicą, sanitarką lub wozem dowodzenia. Wóz obsługiwany będzie przez trzech członków załogi, a dodatkowo zmieści czterech żołnierzy desantu. Maksymalna prędkość pojazdu wynosi 80 km/h.

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]