Andrea Anastasi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Andrea Anastasi
AndreaAnastasionFinal4.jpg
Data i miejsce urodzenia 8 października 1960
Poggio Rusco,  Włochy
Wzrost 183 cm
Pozycja I trener
Kariera
Reprezentacja Polska Polska
Kluby
Lata Klub
1977–1980
1980–1983
1983–1987
1987–1991
1991–1992
1992–1993
Włochy Pallavolo Parma
Włochy Pallavolo Modena
Włochy Pallavolo Falconara
Włochy Sisley Treviso
Włochy Schio Sport
Włochy Gioia del Colle
Kariera trenerska
Lata Klub
1994–1995
1995–1999
1999–2003
2003–2005
2005–2007
2007–2010
2011–2013
2014–
Włochy Pallavolo Brescia
Włochy Montichiari
Włochy Włochy
Włochy Piemonte Volley
Hiszpania Hiszpania
Włochy Włochy
Polska Polska
Polska Lotos Trefl Gdańsk

{{{medale}}}

Wikimedia Commons
Wikiquote-logo.svg
Zobacz w Wikicytatach kolekcję cytatów
Andrea Anastasi

Andrea Anastasi (ur. 8 października 1960 w Poggio Rusco) – włoski siatkarz i trener siatkarski, w latach 2011-2013 selekcjoner polskiej reprezentacji siatkarzy. Obecnie trener Lotosu Trefla Gdańsk

W latach 1981–1991 rozegrał 141 spotkań w reprezentacji Włoch, grając na pozycji przyjmującego. Karierę sportową zakończył w 1993. W latach 2007-2010 był trenerem męskiej siatkarskiej reprezentacji Włoch jego następcą został Mauro Berruto[1].

W 1989 wygrał z Włochami mistrzostwa Europy, a w 1990 mistrzostwa świata. Po zakończeniu czynnego uprawiania siatkówki w 1993 zaczął pracować jako trener. Z sukcesami prowadził kilka klubów włoskich i w latach 1999-2003 reprezentację Włoch, z którą zdobył mistrzostwo Europy w 1999 i 2003 roku, wicemistrzostwo Europy w 2001 roku, brązowy medal na Igrzyskach Olimpijskich w Sydney oraz dwukrotnie wygrywając Ligę Światową w 1999 i 2000 roku. Jest uczniem argentyńskiego trenera Julio Velasco. Na mistrzostwach Europy w 2007 roku z reprezentacją Hiszpanii zdobył tytuł mistrzów Europy. Po tym sukcesie wrócił do pracy z reprezentacją Włoch. Jednak tym razem bez większych sukcesów (4. miejsce na Igrzyskach Olimpijskich w Pekinie, 10. miejsce na Mistrzostwach Europy w Turcji oraz 4. miejsce na Mistrzostwach Świata we Włoszech). Po MŚ 2010 przestał być trenerem reprezentacji Włoch a następnie wyraził gotowość poprowadzenia reprezentacji Polski. 3 lutego 2011 decyzją Zarządu PZPS został wybrany na trenera męskiej siatkarskiej reprezentacji Polski. 23 lutego podpisał kontrakt. Pierwszy rok pracy z reprezentacją Polski przyniósł trzy medale na wszystkich możliwych imprezach międzynarodowych w 2011 roku (brąz Ligi Światowej, brąz Mistrzostw Europy i srebro w Pucharze Świata). W następnym roku zdobył z reprezentacją złoty medal Ligi Światowej oraz dotarł z nią do ćwierćfinału Igrzysk Olimpijskich w Londynie, gdzie przegrali z Rosją 0:3. Tym samym pierwszy raz od objęcia przez jego funkcji trenera reprezentacji Polski zespół nie zdobył medalu na turnieju międzynarodowym. Rok później polscy siatkarze zawiedli w Lidze Światowej, zajmując dopiero 12. miejsce co było najgorszą lokatą w historii występów w Lidze Światowej, słabo również Polacy spisali się na Mistrzostwach Europy, gdzie reprezentacja odpadła w barażach o wejście do ćwierćfinału z Bułgarią 2:3. 24 października 2013 roku został zwolniony z funkcji selekcjonera Reprezentacji Polski.

Największe sukcesy jako zawodnik[edytuj | edytuj kod]

  • Mistrzostwo Świata:
    • Gold medal world centered-2.svg 1990
  • Liga Światowa:
    • Gold medal world centered-2.svg 1990
  • Mistrzostwo Europy:
    • Gold medal europe.svg 1989
  • Puchar CEV:
    • Simple gold cup.svg 1983, 1986, 1991

Największe sukcesy trenerskie[edytuj | edytuj kod]

  • Igrzyska Olimpijskie:
    • Bronze medal olympic.svg 2000 (z Włochami)
  • Liga Światowa:
    • Gold medal world centered-2.svg 1999, 2000 (z Włochami), 2012 (z Polską)
    • Silver medal world centered-2.svg 2001 (z Włochami)
    • Bronze medal world centered-2.svg 2003 (z Włochami), 2011 (z Polską)
  • Mistrzostwa Europy:
    • Gold medal europe.svg 1999 (z Włochami), 2003 (z Włochami), 2007 (z Hiszpanią)
    • Silver medal europe.svg 2001 (z Włochami)
    • Bronze medal europe.svg 2011 (z Polską)
  • Puchar Świata:
    • Silver medal world centered-2.svg 2011 (z Polską)

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Mariella Caruso: Italvolley: Ufficiale, Berruto è il nuovo CT (wł.). volleyball.it, 2010-12-15. [dostęp 2011-01-13].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]