Andreas Carlgren

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Andreas Carlgren
Andreas Carlgren halvfigur mot träd.jpg
Data i miejsce urodzenia 8 lipca 1958
Västra Ryd
Minister środowiska Szwecji
Przynależność polityczna Partia Centrum
Okres urzędowania od 2006
do 2011
Poprzednik Lena Sommestad
Następca Lena Ek
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Hemming Andreas Carlgren (ur. 8 lipca 1958 w Västra Ryd w gminie Upplands-Bro) – szwedzki polityk, działacz Partii Centrum, minister środowiska (w latach 2006–2011).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W latach 1981–1983 studiował na Uniwersytecie w Sztokholmie na Wydziale Edukacji. Od 1984 do 1987 był przewodniczącym organizacji młodzieżowej przy Partii Centrum. Następnie przez trzy lata pracował w przedsiębiorstwie zajmującym się m.in. audytami środowiskowymi. Od 1990 do 1994 był zastępcą burmistrza gminy Ekerö, odpowiedzialnym za sprawy szkolnictwa. Później do 1998 sprawował mandat posła do Riksdagu. W latach 90. pełnił jednocześnie funkcję wiceprzewodniczącego centrystów. W okresie 2000–2006 zajmował stanowisko dyrektora generalnego Integrationsverket (szwedzkiego urzędu zajmującego się integracją mniejszości narodowych).

Po zwycięstwie centroprawicowej koalicji w wyborach krajowych w 2006 został powołany w skład gabinetu Fredrika Reinfeldta na urząd ministra środowiska. Utrzymał to stanowisko także po wyborach w 2010, w których również uzyskał reelekcję do Riksdagu. Z rządu odszedł w 2011, kiedy to został zastąpiony przez Lenę Ek.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Andreas Carlgren jest pierwszym w historii Szwecji członkiem rządu będącym otwartym gejem, pozostającym w rejestrowanym związku partnerskim z Tomasem Harilą Carlgrenem[1]. Ma troje dzieci z poprzedniego małżeństwa. W 2004 opowiedział się za udzielaniem przez luterański Kościół Szwecji ślubów kościelnych dla par tej samej płci[2].

Przypisy

  1. Rex Wockner: British Lesbian Couple Abandons Marriage Fight (ang.). sfbaytimes.com, 19 października 2006. [dostęp 7 maja 2011].
  2. Bengt Ljung: Climate campaigner (ang.). europeanvoice.com, 15 października 2009. [dostęp 7 maja 2011].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]