Andrej Arłouski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
MMA pictogram.svg Andrej Arłouski
{{{nazwa}}}
Pseudonim Pitbull
Data i miejsce urodzenia 4 lutego 1979
Mińsk
Obywatelstwo  Białoruś
Wzrost 193 cm
Masa ciała 110 (2011) kg
Styl walki sambo, kick-boxing
Zwycięstwa 23
Przez nokauty 16
Przez poddania 3
Przez decyzje 4
Porażki 10
Remisy 0
Nieodbyte 1

Andrej Walerjewicz Arłouski (biał. Андрэй Валер'евіч Арлоўскі, ros. Андрей Валерьевич Орловский - Andriej Walerjewicz Orłowski, ang. Andrei Arlovski; ur. 4 lutego 1979 w Mińsku) – białoruski zawodnik mieszanych sztuk walki (MMA), były mistrz organizacji UFC w wadze ciężkiej (2005-2006).

Sportowa kariera[edytuj | edytuj kod]

Sambo[edytuj | edytuj kod]

Wychowywał się w Bobrujsku. W wieku 16 lat wstąpił do 4-letniej szkoły policyjnej w Mińsku, gdzie rozpoczął treningi sambo. Okazał się dużym talentem. W 1999 roku wygrał mistrzostwa Europy juniorów oraz mistrzostwach świata juniorów w sambo. Później zdobył również srebrne medale w Pucharze Świata i na mistrzostwach świata seniorów[1].

MMA[edytuj | edytuj kod]

Aby rozwinąć umiejętność walki w "stójce", w wieku 18 lat rozpoczął treningi kick-boxingu pod okiem utytułowanego rosyjskiego kick-boxera Dmitrija Stiepanowa. Rok później w Petersburgu stoczył swoją pierwszą profesjonalną walkę w formule MMA – przegrał przez nokaut z innym debiutantem, Wiaczesławem Dacykiem. Na ring powrócił w kwietniu 2000 roku, gdy wygrał dwie walki, w tym przez nokaut z Romanem Ziencowem, zdobywając tytuł mistrza Europy wagi ciężkiej rosyjskiej organizacji M-1.

W listopadzie 2000 roku zadebiutował w amerykańskiej organizacji UFC. Wygrał pierwszą walkę, ale w dwóch kolejnych przegrał przez nokaut z Ricco Rodriguezem i Pedro Rizzo. Seria trzech zwycięstw przez nokaut w następnych pojedynkach sprawiła jednak, że otrzymał szansę walki o tymczasowe mistrzostwo UFC w wadze ciężkiej (dzierżący pas Frank Mir nie mógł bronić tytułu z powodu ran odniesionych w wypadku motocyklowym). Odbyła się ona 5 lutego 2005 roku, podczas gali UFC 51, a jego rywalem był Tim Sylvia. Arłouski pokonał Amerykanina przez poddanie w pierwszej rundzie (klucz na ścięgno Achillesa). 12 maja 2005 roku władze UFC odebrały pas Mirowi z powodu przedłużającej się niemożliwości jego bronienia i przekazały go Białorusinowi. Ten w październiku (UFC 55), już jako niekwestionowany mistrz UFC, w swojej pierwszej obronie znokautował w zaledwie 15 sekund Paula Buentello. 15 kwietnia 2006 roku (UFC 59) po raz drugi bronił tytułu i tym razem go stracił na rzecz Sylvii (TKO w pierwszej rundzie). Do trzeciej walki pomiędzy tymi zawodnikami doszło już trzy miesiące później podczas UFC 61. Po raz drugi lepszy był Sylvia, który wygrał przez decyzję sędziów.

Po trzeciej walce z Sylvią Arłouski stoczył w UFC jeszcze trzy wygrane pojedynki (m.in. z Fabricio Werdumem), po czym odszedł z organizacji. W 2008 roku podpisał kontrakt z Affliction, w barwach której 24 stycznia 2009 roku zmierzył się z uznawanym ówcześnie za najlepszego zawodnika MMA wagi ciężkiej na świecie Rosjaninem Fiodorem Jemieljanienko. Stawką walki było mistrzostwo świata federacji WAMMA. Arłouski został znokautowany w pierwszej rundzie prawym sierpowym[2]. Wkrótce potem organizacja Affliction zaprzestała działalności, a Arłouski przeszedł do Strikeforce. Białorusin stoczył dla tej organizacji trzy walki – wszystkie przegrane – z Brettem Rogersem, Antônio Silvą i Siergiejem Charitonowem.

Serię czterech porażek przerwał 27 sierpnia 2011 roku, gdy na gali Pro Elite: Arlovski vs Lopez pokonał przez TKO w trzeciej rundzie Raya Lopeza. 5 listopada, w swoim drugim pojedynku w organizacji Pro Elite, znokautował Travisa Fultona.

31 sierpnia 2012 roku doszło do czwartego starcia między Arłouskim a Timem Sylvią na gali One FC 5 - Pride a Nation na Filipinach. Pod koniec 2. rundy Arłouski znokdaunował Sylvię po czym zadał nieprzepisowe kopnięcie w głowę leżącego przeciwnika. Sylvia odmówił dalszej kontynuacji walki co spotkało się z dużą dezaprobatą publiczności zgromadzonej na widowni. Sędziowie po dłuższej analizie zdecydowali się ogłosić wynik walki jako no contest (nierozstrzygnięty).

W 2012 roku związał się z nowo powstałą organizacją Raya Sefo − World Series of Fighting. 3 listopada znokautował byłego zawodnika IFL oraz Strikeforce Devina Cole'a na inauguracyjnej gali World Series of Fighting. W World Series of Fighting stoczył jeszcze dwa pojedynki.

W 2014 roku Arłouski został zwolniony z kontraktu WSoF i ponownie związał się z UFC. 14 czerwca tego samego roku, po prawie 6 latach powrócił do klatki UFC mierząc się z finalistą TUF-a Brendanem Shaubem[3]. Białorusin pokonał Amerykanina niejednogłośnie na punkty.

Lista walk[edytuj | edytuj kod]

Wynik Bilans Przeciwnik Rozstrzygnięcie Runda Czas Rozgrywki Data Miejsce Uwagi
Wygrana 23-10-0 (1) Brazylia Antônio Silva KO (ciosy pięściami) 1 2:59 UFC Fight Night: Silva vs. Arlovski 13.09.2014 Brazylia Brasília występ wieczoru
Wygrana 22-10-0 (1) Stany Zjednoczone Brendan Schaub Decyzja sędziów (niejednogłośna) 3 5:00 UFC 174 14.06.2014 Kanada Vancouver
Wygrana 21-10-0 (1) Niemcy Andreas Kraniotakes TKO (ciosy pięściami) 2 3:14 Fight Night: Battle on Nyamiha 29.11.2013 Białoruś Mińsk
Wygrana 20-10-0 (1) Stany Zjednoczone Mike Kyle Decyzja sędziów (jednogłośna) 3 5:00 World Series of Fighting 5 14.09.2013 Stany Zjednoczone Atlantic City
Przegrana 19-10-0 (1) Stany Zjednoczone Anthony Johnson Decyzja sędziów (jednogłośna) 3 5:00 World Series of Fighting 2 23.03.2013 Stany Zjednoczone Atlantic City
Wygrana 19-9-0 (1) Stany Zjednoczone Mike Hayes Decyzja sędziów (jednogłośna) 3 5:00 Fight Nights: Battle At Moscow 9 16.12.2012 Rosja Moskwa
Wygrana 18-9-0 (1) Stany Zjednoczone Devin Cole TKO (prawy sierpowy) 1 2:37 World Series of Fighting 03.11.2012 Stany Zjednoczone Las Vegas
No contest 17-9-0 (1) Stany Zjednoczone Tim Sylvia Arłouski nieprzepisowo kopnął w głowę leżącego Sylvię 2 4:46 One FC 5 - Pride a Nation 31.08.2012 Filipiny Quezon City
Wygrana 17-9-0 Stany Zjednoczone Travis Fulton KO (kopnięcie okrężne w głowę) 3 4:59 Pro Elite: Big Guns 05.11.2011 Stany Zjednoczone Moline
Wygrana 16-9-0 Stany Zjednoczone Ray Lopez TKO (ciosy pięściami) 3 2:43 Pro Elite: Arlovski vs Lopez 27.08.2011 Stany Zjednoczone Honolulu
Przegrana 15-9-0 Rosja Siergiej Charitonow KO (ciosy pięściami) 1 2:49 Strikeforce: Fedor vs. Silva 12.02.2011 Stany Zjednoczone East Rutherford Strikeforce World GP Heavyweight Tournament − ćwierćfinał
Przegrana 15-8-0 Brazylia Antônio Silva Decyzja sędziów (jednomyślna) 3 5:00 Strikeforce: Heavy Artillery 15.05.2010 Stany Zjednoczone Saint Louis
Przegrana 15-7-0 Stany Zjednoczone Brett Rogers TKO (ciosy pięściami) 1 0:22 Strikeforce: Lawler vs. Shields 06.06.2009 Stany Zjednoczone Saint Louis
Przegrana 15-6-0 Rosja Fiodor Jemieljanienko KO (prawy sierpowy) 1 3:14 Affliction: Day of Reckoning 24.01.2009 Stany Zjednoczone Anaheim Walka o mistrzostwo WAMMA w wadze ciężkiej
Wygrana 15-5-0 Stany Zjednoczone Roy Nelson KO (prawy sierpowy) 2 1:46 EliteXC: Heat 04.10.2008 Stany Zjednoczone Floryda
Wygrana 14-5-0 Stany Zjednoczone Ben Rothwell KO (ciosy pięściami) 3 1:13 Affliction: Banned 19.07.2008 Stany Zjednoczone Anaheim
Wygrana 13-5-0 Stany Zjednoczone Jake O'Brien KO (ciosy pięściami) 2 4:17 UFC 82: Pride of a Champion 01.03.2008 Stany Zjednoczone Columbus
Wygrana 12-5-0 Brazylia Fabricio Werdum Decyzja sędziów (jednomyślna) 3 5:00 UFC 70: Nations Collide 21.04.2007 Wielka Brytania Manchester
Wygrana 11-5-0 Brazylia Márcio Cruz KO (ciosy pięściami) 1 3:15 UFC 66: Liddell vs. Ortiz 2 30.12.2006 Stany Zjednoczone Las Vegas
Przegrana 10-5-0 Stany Zjednoczone Tim Sylvia Decyzja sędziów (jednomyślna) 5 5:00 UFC 61: Bitter Rivals 08.07.2006 Stany Zjednoczone Las Vegas Walka o mistrzostwo UFC w wadze ciężkiej
Przegrana 10-4-0 Stany Zjednoczone Tim Sylvia TKO (ciosy pięściami) 1 2:43 UFC 59: Reality Check 15.04.2006 Stany Zjednoczone Anaheim Stracił mistrzostwo UFC w wadze ciężkiej
Wygrana 10-3-0 Stany Zjednoczone Paul Buentello KO (prawy sierpowy) 1 0:15 UFC 55: Fury 07.10.2005 Stany Zjednoczone Oxoboxo River Obronił mistrzostwo UFC w wadze ciężkiej
Wygrana 9-3-0 Stany Zjednoczone Justin Eilers TKO (ciosy pięściami) 1 4:10 UFC 53: Heavy Hitters 04.06.2005 Stany Zjednoczone Atlantic City Obronił mistrzostwo UFC w wadze ciężkiej
Wygrana 8-3-0 Stany Zjednoczone Tim Sylvia Poddanie (dźwignia na staw skokowy) 1 0:47 UFC 51: Super Saturday 05.02.2005 Stany Zjednoczone Las Vegas Zdobył tymczasowe mistrzostwo UFC w wadze ciężkiej
Wygrana 7-3-0 Stany Zjednoczone Wesley Correira TKO (ciosy pięściami) 2 1:15 UFC 47: Its On! 02.04.2004 Stany Zjednoczone Las Vegas
Wygrana 6-3-0 Białoruś Władimir Matjuszenko KO (prawy sierpowy) 1 2:10 UFC 44: Undisputed 26.08.2003 Stany Zjednoczone Paradise
Wygrana 5-3-0 Wielka Brytania Ian Freeman TKO (ciosy pięściami) 1 1:25 UFC 40: Vendetta 22.11.2002 Stany Zjednoczone Paradise
Przegrana 4-3-0 Brazylia Pedro Rizzo KO (ciosy pięściami) 3 1:45 UFC 36: Worlds Collide 22.03.2002 Stany Zjednoczone Paradise
Przegrana 4-2-0 Stany Zjednoczone Ricco Rodriguez TKO (ciosy pięściami) 3 1:23 UFC 32: Showdown in the Meadowlands 29.06.2001 Stany Zjednoczone East Rutherford
Wygrana 4-1-0 Stany Zjednoczone Aaron Brink Poddanie (dźwignia na staw łokciowy) 1 0:55 UFC 28: High Stakes 11.11.2000 Stany Zjednoczone East Rutherford
Wygrana 3-1-0 Stany Zjednoczone John Dixson KO (ciosy pięściami) 1 Super Fight at International Tournament 13.05.2000
Wygrana 2-1-0 Rosja Roman Ziencow TKO (ciosy pięściami) 1 1:18 M-1 MFC-European Championship 2000 09.04.2000 Rosja Petersburg Zdobył mistrzostwo Europy M-1 w wadze ciężkiej
Wygrana 1-1-0 Holandia Michael Tielrooy Poddanie (Duszenie gilotynowe) 1 1:25 M-1 MFC-European Championship 2000 09.04.2000 Rosja Petersburg
Przegrana 0-1-0 Rosja Wiaczesław Dacyk KO (prawy prosty) 1 6:05 M-1 MFC – World Championship 1999 09.04.1999 Rosja Petersburg

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Mieszka na stałe w Chicago. Przez ponad dwa lata jego partnerką była polska modelka Patrycja Mikula[4].

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]