Andrew Mitchell (polityk)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy brytyjskiego polityka. Zobacz też: inne osoby o tym samym nazwisku.
Andrew Mitchell
Andrew Mitchell, October 2009 1 cropped.jpg
Zdjęcie z 2009 roku
Data i miejsce urodzenia 23 marca 1956
Hampstead
Minister ds. rozwoju międzynarodowego
Przynależność polityczna Partia Konserwatywna
Okres urzędowania od 12 maja 2010
do 4 września 2012
Poprzednik Douglas Alexander
Następca Justine Greening
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Andrew Mitchell (ur. 23 marca 1956 w Hampstead) - brytyjski polityk, członek Partii Konserwatywnej, w latach 1987-1997 i ponownie od 2001 poseł do Izby Gmin. W latach 2010-2012 zasiadał w gabinecie Davida Camerona, gdzie pełnił urząd ministra ds. rozwoju międzynarodowego. W 2012 przez półtora miesiąca był też głównym whipem konserwatystów w Izbie Gmin.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Kariera polityczna[edytuj | edytuj kod]

Jest synem Davida Mitchella, który przez 33 lata (1964-97) zasiadał w Izbie Gmin, również z ramienia konserwatystów. Ukończył historię na University of Cambridge. W 1977 został wybrany na szefa konserwatywnej młodzieżówki na tej uczelni. Karierę polityczną rozpoczął w 1987, kiedy to został wybrany do Izby Gmin[1]. W czasach premiera Johna Majora pełnił stanowiska rządowego niższego szczebla. W 1997 stracił swój mandat parlamentarny, ale zdołał odzyskać go cztery lata później[1].

W latach 2005-2010 odpowiadał w gabinecie cieni za kwestie spraw wewnętrznych[1]. Po wyborach w 2010 roku i przejęciu władzy przez koalicję konserwatystów i Liberalnych Demokratów, został ministrem ds. rozwoju międzynarodowego w nowo utworzonym gabinecie. Zajmował to stanowisko do rekonstrukcji rządu w 2012, kiedy to został przeniesiony na stanowisko głównego whipa Partii Konserwatywnej w Izbie Gmin[1].

"Plebgate"[edytuj | edytuj kod]

Pełnił ten urząd przez półtora miesiąca, kiedy to został zmuszony do dymisji w atmosferze skandalu, po tym jak miał wulgarnie i obelżywie zwrócić się do policjanta chroniącego siedzibę premiera przy 10 Downing Street, który zamiast otworzyć główną bramę dla jadącego na rowerze Mitchella, jak tego oczekiwał polityk, poprosił go o zejście z roweru i skorzystanie z furtki[2]. Sprawa to stała się w Wielkiej Brytanii znana jako plebgate, od słowa plebs, którym Mitchell miał określić stróża prawa[3]. Mitchell twierdził, że choć odezwał się do policjanta wulgarnie (za co przeprosił, ogłaszając swoją dymisję), nie nazwał go plebsem, oskarżał też policję o sztuczne rozdmuchiwanie całej sprawy i m.in. fałszowanie notatki służbowej. Po wielomiesięcznym wewnętrznym dochodzeniu, w styczniu 2014 Mitchell został oficjalnie przeproszony przez dowódcę Metropolitan Police Service[4]. Następnie pozwał tabloid The Sun, który jako pierwszy opisał Plebgate, lecz w listopadzie 2014 jego pozew został odrzucony, gdyż sąd uznał, iż tak czy owak wypowiedź polityka była obraźliwa dla policjanta, nawet jeśli gazeta nie zacytowała jej dokładnie[5].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Jest żonaty i ma dwóch synów.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 t Hon Andrew Mitchell MP (ang.). parliament.uk. [dostęp 2015-01-27].
  2. Robert Winnett: Police log reveals details of Andrew Mitchell's 'pleb' rant (ang.). The Telegraph. [dostęp 2015-01-27].
  3. Mitchell resigns over 'plebgate' (ang.). Channel 4 News. [dostęp 2015-01-27].
  4. Justin Davenport, Nicholas Cecil: Andrew Mitchell handed apology by Met Police chief after PC admits Plebgate lie (ang.). London Evening Standard. [dostęp 2015-01-27].
  5. Andrew Mitchell 'probably called police plebs', judge rules (ang.). BBC News. [dostęp 2015-01-27].