Andriej Bubnow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Andriej Bubnow
Bubnov andrei.jpg
Andriej Bubnow w 1925 roku
Data i miejsce urodzenia 22 marca (3 kwietnia) 1884
Iwanowo-Wozniesieńsk
Data i miejsce śmierci 1 sierpnia 1938
miejsce egzekucji Kommunarka pod Moskwą
członek i sekretarz KC WKP(b), komandarm
Przynależność polityczna WKP(b)
Okres urzędowania od 1903
do 1938
Odznaczenia
Order Lenina Order Czerwonego Sztandaru
Andriej Bubnow w mundurze komandarma RKKA
Andriej Bubnow na znaczku poczty ZSRR z 1984 roku

Andriej Bubnow (ros. Андрей Сергеевич Бубнов), ur. 22 marca?/3 kwietnia 1884 w Iwanowie-Wozniesiensku, zm. 1 sierpnia 1938 w miejscu egzekucji Kommunarka pod Moskwą[1]radziecki polityk i działacz państwowy, wyższy funkcjonariusz i ideolog partyjny, komandarm Armii Czerwonej, ofiara "wielkiej czystki" w ZSRR.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Rosjanin z pochodzenia, syn kupca. W 1903 ukończył szkołę powszechną i wstąpił do bolszewickiej frakcji RSDPR. W tym samym roku został studentem Moskiewskiego Instytutu Rolniczego, z którego został relegowany za działalność rewolucyjną. Podczas rewolucji roku 1905 był członkiem komitetu RSDPR(b) najpierw w rodzinnym Iwanowo-Wozniesieńsku, a następnie w Moskwie. Po upadku rewolucji i podczas I wojny światowej prowadził pracę partyjno-agitacyjną w dużych ośrodkach przemysłowych carskiej Rosji, min. Niżnym Nowogrodzie i Piotrogrodzie. W okresie tym był trzykrotnie aresztowany przez władze (w 1908, 1910 i 1913) i ostatecznie w lutym 1917 zesłany na Syberię. Na miejsce katorgi jednak nie dojechał ponieważ po drodze, na wieść o upadku caratu i wybuchu rewolucji lutowej został uwolniony. W październiku 1917 roku (po przewrocie bolszewickim, którego był aktywnym uczestnikiem) został członkiem piotrogradzkiego Wojskowego Komitetu Rewolucyjnego, a na VI zjeździe RSDPR(b) został wybrany członkiem KC. Z jego inicjatywy, do deklaracji O stosunku do Rządu Tymczasowego wniesiono punkt żądający kontroli bolszewickich rad nad rządem Kiereńskiego i jego lokalnych organów.

W kolejnych latach Bubnow pełnił różne wyższe funkcje państwowe, min.: 1917-1918 – członek kolegium Ludowego Komisariatu Transportu RFSRR i komisarz kolei republiki. Od 1918 ludowy komisarz rolnictwa w bolszewickim rządzie Ukrainy oraz członek KC KP(b) Ukrainy. W marcu 1918 na VII zjeździe RKP(b) opowiedział się przeciwko traktatowi brzeskiemu. 1918-1919 – przewodniczący kijowskiej rady i gubernialnego komitetu wykonawczego partii. W latach 1919-1922 pełnił funkcje komisarza politycznego i członka wojskowych rad rewolucyjnych dużych związków operacyjnych Armii Czerwonej (min. 1 Armii Konnej). Uczestnik tłumienia buntu marynarzy w Kronsztadzie. Od 1922 szef Oddziału Agitacyjno-Propaganowego KC RKP(b). W 1923 popierał Trockiego, jednak wkrótce zerwał z nim i opowiedział się po stronie Stalina, który w nagrodę nadał mu wysoki stopień komandarma II rangi i w 1924 mianował szefem Zarządu Politycznego RKKA, członkiem Wojskowej Rady Rewolucyjnej ZSRR oraz redaktorem naczelnym Krasnoj Zwiezdy. Jednocześnie (kwiecień-grudzień 1925) był sekretarzem KC RKP(b), członkiem Biura Organizacyjnego (Orgbiuro) WKP(b) (1924-1937). Pełniąc swoją wysoką funkcję w armii, kierował pierwszą dużą czystką stalinowską w Armii Czerwonej, wymierzoną przeciwko trockistom.

Od 1929 zaczął tracić na znaczeniu – w latach 1929-1937 był ludowym komisarzem oświaty RFSRR. Członek WCIK i CIK ZSRR. W październiku 1937 został zwolniony ze wszystkich funkcji, 17 października 1937 aresztowany przez NKWD[2]. W styczniu 1938 został usunięty z KC WKP(b). 1 sierpnia 1938 wyrokiem Kolegium Wojskowego Sądu Najwyższego ZSRR został skazany na śmierć i w tym samym dniu rozstrzelany. 14 marca 1956 przez to samo Kolegium zrehabilitowany, a osiem dni później (22 marca), przez Komisję Kontrolną Partii (KPK) KC KPZR przywrócony pośmiertnie w szeregi partii.

Autor pierwszych prac na temat historii partii komunistycznej w Rosji. Jeden z redaktorów pierwszego wydania Wielkiej Encyklopedii Radzieckiej. Współautor konstytucji ZSRR z 1936 roku.

Występował pod partyjnymi pseudonimami: "Chemik" i "Jakow" oraz literackimi: A. Głostow, S. Jagłow, A. B. i in.

Autor[edytuj | edytuj kod]

  • Osnownyje momienty w razwitii komunisticzeskoj partii w Rossii (1921)
  • Osnownyje woprosy istorii RKP (1924)
  • WKP (monografia) (1926)
  • Autobiografia (1927)
  • O Krasnoj Armii (1958)
  • Stati i rieczi o narodnom obrazowanii (1959)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]