Andrzej Biegalski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Andrzej Biegalski
Data i miejsce urodzenia 5 marca 1953
Gierczyn
Dyscypliny boks
Dorobek medalowy

Andrzej Biegalski (ur. 5 marca 1953 w Gierczynie) – polski bokser, olimpijczyk, mistrz Europy w wadze ciężkiej.

Odniósł życiowy sukces podczas mistrzostw Europy w 1975 w Katowicach, kiedy niespodziewanie zdobył tytuł mistrzowski, wygrywając kolejno z Peterem Sommerem (Czechosłowacja) 5:0, Peterem Hussingiem (RFN) nokaut w 1. rundzie, Mircea Simonem (Rumunia) nokaut w 2. rundzie i w finale z obrońcą tytułu Wiktorem Uljaniczem (ZSRR) 4:1.

Na mistrzostwach świata w 1974 w Hawanie doszedł do ćwierćfinału w wadze ciężkiej. Podczas igrzysk olimpijskich w 1976 w Montrealu w wadze ciężkiej i mistrzostw Europy w 1979 w Kolonii w wadze superciężkiej przegrał pierwsze walki.

Biegalski był trzykrotnie mistrzem Polski: w 1974 i 1978 w wadze ciężkiej, a w 1979 w wadze superciężkiej. W 1977 był wicemistrzem w wadze ciężkiej. Dwukrotnie wygrał Turniej o Złoty Pas Polusa w 1972 i 1973 w wadze ciężkiej. Dysponował doskonałymi warunkami fizycznymi, mierzył 192 cm wzrostu i ważył 95 kg.

Walczył w klubach Górnik Radlin, Górnik Pszów, Legia Warszawa i GKS Jastrzębie. Obecnie mieszka w Jastrzębiu-Zdroju.

W swojej karierze stoczył 237 walk, z czego 201 wygrał i 36 pojedynków przegrał.

W wyborach parlamentarnych w 2005 był kandydatem Partii Centrum do Sejmu z okręgu rybnickiego[1]. Uzyskał 76 głosów[2].

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]