Andrzej Kunert

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Andrzej Krzysztof Kunert)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Andrzej Kunert
2007.05.20. Andrzej Krzysztof Kunert by Kubik.jpg
Data i miejsce urodzenia 12 października 1952
Warszawa
Sekretarz Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa
Okres urzędowania od 16 kwietnia 2010
Poprzednik Andrzej Przewoźnik
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Medal "Zasłużony Kulturze Gloria Artis" Medal „Dziedzictwo Kresów Wschodnich”
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach

Andrzej Krzysztof Kunert (ur. 12 października 1952 w Warszawie) – polski historyk, doktor habilitowany nauk humanistycznych[1], od 2010 sekretarz Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Absolwent VI Liceum Ogólnokształcącego im. Tadeusza Reytana w Warszawie. Studiował na Wydziale Historycznym Uniwersytetu Warszawskiego. Tytuł zawodowy magistra uzyskał w 1976 na podstawie pracy magisterskiej Wojskowe Sądownictwo Specjalne Związku Walki Zbrojnej – Armii Krajowej 1940–1945.

Od połowy lat 70. pracował w redakcji Słownika Biograficznego Działaczy Polskiego Ruchu Robotniczego, wydawnictwa do końca okresu PRL nieobecnego w wolnym obiegu księgarskim. W latach 1984–1990 był redaktorem w Instytucie Wydawniczym PAX. Pełnił funkcję redaktora naczelnego Wydawnictwa Bellona, pracował następnie w Muzeum Wojska Polskiego. W 2007 został współwłaścicielem spółki cywilnej zajmującej się działalnością wydawniczą i wystawienniczą. Udzielał się jako konsultant cykli dokumentalnych Discovery Historia: Wielka wojna na wschodzie oraz Wrzesień 1939.

W 1993 został prezesem zarządu Fundacji Archiwum Polski Podziemnej 1939–1956. W 2002 obronił na Uniwersytecie Zielonogórskim doktorat na podstawie rozprawy Kazimierz Moczarski (1907–1975). Zarys biografii. Współpracuje z redakcją Polskiego Słownika Biograficznego[2]. W 2010 uzyskał stopień doktora habilitowanego na Uniwersytecie Zielonogórskim[1].

Zasiadał w konwencie Ruchu Stu[3].

W 1989 był współzałożycielem Niezależnego Komitetu Historycznego Badania Zbrodni Katyńskiej[4]. W 1990 został członkiem Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa i był nim nieprzerwanie do 2010 roku[5]. 16 kwietnia 2010, po śmierci Andrzeja Przewoźnika, został powołany na stanowisko sekretarza Rady[5] i wszedł w skład jej prezydium[6]. Zaangażował się w m.in. w projekt budowy pomnika nagrobnego żołnierzy bolszewickich w Ossowie oraz pomnika ofiar katastrofy smoleńskiej na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie. Zasiadł również w Polsko-Rosyjskiej Grupie do Spraw Trudnych.

Nagrody i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

W 1985 laureat Nagrody Młodych im. Włodzimierza Pietrzaka[7]. W 2006 otrzymał nagrodę Kustosza Pamięci Narodowej[8].

W 2006 otrzymał Srebrny Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”[9].

1 września 2006 został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi za zasługi w działalności na rzecz propagowania wiedzy o historii Polski, za osiągnięcia w pracy naukowej i badawczej[10], a 25 września 2009 otrzymał Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski za wybitne zasługi w dokumentowaniu i upamiętnianiu prawdy o najnowszej historii Polski, w szczególności dziejów Polskiego Państwa Podziemnego[11].

3 września 2011 został odznaczony Medalem „Dziedzictwo Kresów Wschodnich”, za zasługi w utrwalaniu pamięci o polskim dziedzictwie Kresów Wschodnich oraz popularyzowaniu wiedzy o patriotycznej i cywilizacyjnej roli osadnictwa wojskowego[12], nadanym przez Stowarzyszenie Rodzin Osadników Wojskowych i Cywilnych Kresów Wschodnich.

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Generał Tadeusz Bór-Komorowski w relacjach i dokumentach, Wyd. Rytm, Warszawa 2000
  • Ilustrowany przewodnik po Polsce podziemnej: 1939–1945, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1996, ISBN 8301121017
  • Ilustrowany przewodnik po Polsce stalinowskiej: 1944–1956 T. 1 (współautor: Dariusz Baliszewski), Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1999, ISBN 8301129069
  • Józef Feliks Gawlina – Biskup Polowy Polskich Sił Zbrojnych, Wyd. Adiutor, Warszawa 2002
  • Katyń – ocalona pamięć, Świat Książki, Warszawa 2010, ISBN 978-83-247-1892-4
  • Kronika Powstania Warszawskiego, Wyd. Edipresse Polska, Warszawa 2004
  • Polskie wigilie wojenne 1939–1945, Wyd. Adiutor, Warszawa 2003
  • Posłowie i senatorowie Rzeczypospolitej Polskiej 1919–1939. Słownik biograficzny (red. nauk.), Wyd. Sejmowe, Warszawa 1998
  • Rozkazy Naczelnych Wodzów Polskich Sił Zbrojnych 1939–1945 (opr.), Wyd. Adiutor, Warszawa 2002
  • Rzeczpospolita Walcząca. Styczeń-grudzień 1940. Kalendarium, Wyd. Sejmowe, Warszawa 1997
  • Rzeczpospolita Walcząca. Styczeń-grudzień 1941. Kalendarium, Wyd. Sejmowe, Warszawa 2002
  • Rzeczpospolita Walcząca. Powstanie Warszawskie 1944. Kalendarium, Wyd. Sejmowe, Warszawa 1994
  • Słownik biograficzny konspiracji warszawskiej 1939–1944, Wyd. Pax, Warszawa 1987, ISBN 83-211-0739-7, ISBN 83-211-0758-3
  • Spiska 14: aresztowanie generała „Grota” – Stefana Roweckiego, Andrzej Chmielarz, Andrzej Krzysztof Kunert, Państwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa 1983, ISBN 8306010221, ISBN 9788306010220
  • Wielka ilustrowana encyklopedia Powstania Warszawskiego (trzytomowa), Wyd. Bellona, Warszawa
  • Władysław Bartoszewski – życie i twórczość, Wyd. Rytm, Warszawa 1999
  • Żydzi polscy w służbie Rzeczypospolitej 1939–1945. Wybór źródeł (opr.), Wyd. Adiutor, Warszawa 2002

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Uroczyste wręczenie habilitacji sekretarzowi Rady OPWiM. radaopwim.gov.pl, 25 października 2010. [dostęp 10 grudnia 2010].
  2. Andrzej Kunert w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI). [dostęp 6 lutego 2011].
  3. Podstawowe informacje na temat Ruchu 100. ruch100.org.pl. [dostęp 30 grudnia 2011].
  4. Komunikat o powstaniu Komitetu Historycznego Badania Zbrodni Katyńskiej. „Zeszyty Katyńskie”. 1, s. 4, 1990. Warszawa. [dostęp 7 grudnia 2014]. 
  5. 5,0 5,1 Andrzej Kunert sekretarzem Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa. gazeta.pl, 16 kwietnia 2010. [dostęp 16 kwietnia 2010].
  6. Prezydium Rady. radaopwim.gov.pl. [dostęp 10 grudnia 2010].
  7. Andrzej Krzysztof Kunert: Słownik biograficzny konspiracji warszawskiej 1939–1944. Warszawa: Instytut Wydawniczy PAX, 1987, s. Nota biograficzna na okładce książki. ISBN 83-211-0739-7.
  8. Kustosz Pamięci Narodowej. ipn.gov.pl. [dostęp 16 kwietnia 2010].
  9. Andrzej Kunert – Gloria Artis. iap.pl, 4 sierpnia 2006. [dostęp 7 stycznia 2013].
  10. M.P. z 2006 r. Nr 80, poz. 809 – pkt 23.
  11. M.P. z 2010 r. Nr 27, poz. 298 – pkt 1.
  12. 3.09.2011 r., Warszawa.. radaopwim.gov.pl, 3 września 2011. [dostęp 28 lipca 2012].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

  • Andrzej Kunert w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI). [dostęp 6 lutego 2011].