Andrzej Leszek Szcześniak

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Andrzej Leszek Szcześniak (ur. 29 listopada 1932, zm. 15 marca 2003) – doktor nauk historycznych, autor ponad trzydziestu książek o tematyce historycznej oraz podręczników szkolnych.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wychował się na wsi Wilczkowice koło Góry Kalwarii, gdzie jego ojciec był kierownikiem szkoły. Studia historyczne ukończył w 1952 na Uniwersytecie Warszawskim. Po studiach był m.in. nauczycielem historii i geografii oraz wychowania fizycznego. Członek PZPR, zbliżony do środowiska "moczarowców". Od 1969 pracownik ministerstwa oświaty, a następnie współpracownik Ministerstwa Edukacji Narodowej. Był m.in. członkiem oraz kierownikiem wspólnych komisji podręcznikowych polsko-węgierskiej, polsko-austriackiej oraz polsko-brytyjskiej w Cambridge. Współpracował m.in. z Robertem Nowakiem oraz Normanem Daviesem.

Był autorem podręcznika do historii powszechnej 1914-1990 do VIII klasy szkoły podstawowej wyd. 1984–1990 oraz dla szkół średnich "Historia 1918-1939". Podręczniki jego autorstwa z lat 90. były krytykowane przez środowiska żydowskie i lewicowe za błędy merytoryczne i antysemicką wymowę[1], przy jednocześnie przychylnej ocenie środowisk nauczycielskich oraz prawicowych i narodowych[2]. Publikował w Wiadomościach Historycznych. Od 1999 felietonista Naszego Dziennika oraz Radia Maryja, gdzie prowadził cotygodniowy program Spróbuj pomyśleć oraz Aktualności dnia. Był twórcą Muzeum Historycznego w Starej Miłosnej.

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. A. Cała, Recenzja podręczników do historii Polski XX w., "Biuletyn ŻIH" nr 3/4(183/184), 1997, s. 76-96
  2. Jerzy Robert Nowak: Historyk niepokorny. Wspomnienie o śp. dr Andrzeju Leszku Szcześniaku