Andrzej Nikodemowicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Andrzej Nikodemowicz (ur. 2 stycznia 1925 we Lwowie) – polski kompozytor, pianista i pedagog.

Był najmłodszym synem Mariana Nikodemowicza (1890-1952) – znanego lwowskiego architekta, wykładowcy Politechniki Lwowskiej. W latach 1943-1946 studiował chemię, zaś po wojnie odbywał studia muzyczne w lwowskim konserwatorium muzycznym: kompozycję (u Adama Sołtysa) i grę na fortepianie (u Tadeusza Majerskiego). W czasie okupacji był karmicielem wszy w Instytucie Badań nad Tyfusem Plamistym i Wirusami prof. Rudolfa Weigla. W latach 1951-1973 był wykładowcą w konserwatorium lwowskim (kompozycja, teoria muzyki i gra na fortepianie). W 1973 usunięty z pracy z powodów politycznych przez władze komunistyczne. W 1980 opuścił Lwów i zamieszkał w Lublinie. Został wykładowcą na Uniwersytecie im. Marii Curie-Skłodowskiej i na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. W latach 1982-1992 był dyrygentem chóru w Wyższym Seminarium Duchownym. Karierę pianistyczną uniemożliwiła mu choroba ręki.

W 1992 otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1995 tytuł profesora zwyczajnego.

Od 1989 jest prezesem Lubelskiego Oddziału Związku Kompozytorów Polskich.

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

Skomponował szereg utworów na fortepian i orkiestrę a także utworów chóralnych. Dużą część jego twórczości zajmuje muzyka religijna (kantaty, oratoria, suity, psalmy).

Nagrody[edytuj | edytuj kod]

  • III nagroda Wszechzwiązkowego Konkursu Kompozytorskiego w Moskwie (1961),
  • Nagroda im. Św. Brata Alberta za całokształt twórczości (1981),
  • Nagroda Prezydenta miasta Lublina (1999),
  • Nagroda Związku Kompozytorów Polskich (2000)
  • Nagroda Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego (2000).
  • Honorowe obywatelstwo Lublina (2009)[1]

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]