Andrzej Rosiewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Andrzej Rosiewicz
Andrzej Rosiewicz 1.jpg
Imię i nazwisko Andrzej Rosiewicz
Data i miejsce urodzenia 1 czerwca 1944
Warszawa
Zawód wokalista, gitarzysta, satyryk, kompozytor, choreograf
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach

Andrzej Rosiewicz (ur. 1 czerwca 1944 w Warszawie) – polski piosenkarz estradowy, kompozytor, satyryk, gitarzysta i choreograf.

Wykształcenie[edytuj | edytuj kod]

Jest absolwentem VI Liceum Ogólnokształcącego im. Tadeusza Reytana w Warszawie. W tym czasie odnosił sukcesy sportowe zostając mistrzem warszawskich szkół średnich juniorów w skoku wzwyż i skoku w dal. Grywał także w szkolnym klubie piłkarskim.

Ukończył SGGW w Warszawie na Wydziale Melioracji Wodnych. Równocześnie uczęszczał przez 5 lat do szkoły muzycznej na śpiew solowy. Swoje umiejętności prezentował m.in. w Klubie Studenckim Politechniki Warszawskiej Stodoła.

Kariera w czasach PRL[edytuj | edytuj kod]

Karierę estradową rozpoczął jeszcze w dzieciństwie w 1953, w zespole pieśni i tańca Zespół pieśni i tańca Dzieci Warszawy, z którym to współpracował do 1964. W okresie studiów w latach 60. występował w warszawskich klubach jazzowych i restauracjach. Między 1963 a 1965 rokiem związany był z zespołem Pesymiści. W latach 1967–1968 związał się z formacją jazzową Old Timers, a następnie w latach 1970–1978 tworzył muzykę, teksty oraz występował z zespołem Asocjacja Hagaw. W latach 1971, 1974 i 1977 występował na festiwalu Jazz Jamboree. Występował także na licznych festiwalach w Opolu i Sopocie. Od 1978 poświęcił się karierze solowej.

W latach siedemdziesiątych i na początku lat osiemdziesiątych jeden z najpopularniejszych polskich piosenkarzy i artystów estradowych[1]. Najpopularniejsze jego przeboje z lat siedemdziesiątych to Najwięcej witaminy, Czy czuje pani cha-chę, Zakochany bałwan, Żaba story, Zenek blues; na występach wykonywał również piosenki, których nie nadawano w radiu i telewizji (Usta Mariana). Po powstaniu "Solidarności" powstały piosenki Chłopcy radarowcy oraz dostępne w owych latach jedynie na kasetach nagranych amatorsko na koncertach, wykonane na Festiwalu Piosenki Prawdziwej w Gdańsku Propaganda sukcesu, Chcemy prawdy, Książeczka wojskowa i Wincenty Kalemba czyli Pieśń o zachodnich bankierach (Graj cyganie graj). Jego twórczość była utożsamiana z etosem pierwszej Solidarności oraz stanem wojennym – okresem, kiedy jego piosenki identyfikowane były jako głos antykomunistycznej opozycji.

W roku 1974 zaśpiewał piosenkę Czterdzieści lat minęło... z czołówki serialu Czterdziestolatek, kompozytora Jerzego Matuszkiewicza. W roku 1988 piosenkę Andrzeja Korzyńskiego Halo ptaki do filmu Pan Kleks w kosmosie. W roku 1993 utwór Dwadzieścia lat minęło... w serialu Czterdziestolatek. 20 lat później. Występował na Festiwalu Piosenki Radzieckiej w Zielonej Górze[2].

W 1986 zorganizował w Teatrze Muzycznym w Gdyni koncert dedykowany Lechowi Wałęsie, z którym w latach osiemdziesiątych łączyła go serdeczna przyjaźń[3].

W 1988 wykonywał piosenkę o pierestrojce i Michaile Gorbaczowie Wieje wiosna ze wschodu.

Kariera w latach 1989–2002[edytuj | edytuj kod]

Na początku lat 90. XX w. próbował powrócić na scenę muzyczną, tworząc utwory w gatunku disco polo. Najpopularniejsze z nich to Poleczka Pałeczka i Disko Rżysko[potrzebne źródło].

W 1993 napisał piosenkę o tym jak doszło do zerwania przyjaźni z Lechem Wałęsą Telefon z Belwederu z refrenem: "Porwał go wielki świat, porwał historii wiatr, dlaczego, dlaczego? Przecież zawsze można być kolegą. Przyjaźń uczucie to święte. Tylko czasem bywa się prezydentem"[4].

W pierwszych utworach nagrywanych po roku 2000 śpiewał o sukcesach sportowców takich jak: Adam Małysz, Jerzy Dudek czy Otylia Jędrzejczak.

W 2001 wystąpił z propozycją programu 40 lat + VAT do ówczesnej dyrektor TVP 2 Niny Terentiew, jednak propozycja została odrzucona.

Późniejsza działalność[edytuj | edytuj kod]

Obecnie można go sporadycznie usłyszeć w Radiu Maryja i Telewizji Trwam, dla których tworzy piosenki satyryczne, komentujące wydarzenia polityczne oraz piosenki o miłości do ojczyzny i religijne.

W 2003 nagrał piosenkę Mamo, ja chcę do Iraku, krytykującą wyjazd polskich żołnierzy do Iraku[5].

W 2003 został członkiem Unii Polityki Realnej, z listy której w 2004 wystartował w wyborach do Parlamentu Europejskiego[6]. UPR nie przekroczyła progu wyborczego.

Współpracował z Prawem i Sprawiedliwością, dla którego na zjazdy partyjne przed wyborami do Sejmu RP w 2005 i 2007 skomponował i tam wykonał kilka piosenek chwalących rządy PiS (m.in.Wystarczą cztery Ziobra i Polska będzie dobra)[7].

W czerwcu 2007 na Festiwalu w Opolu zaśpiewał Czterdziestolatka oraz piosenkę Wystarczy cztery Ziobra i Polska będzie dobra. Został wtedy wygwizdany przez publiczność i pod koniec jego występu opolski amfiteatr świecił już pustkami[8].

W sierpniu 2007 z okazji 28 rocznicy Sierpnia 80 nagrał dla mediów założonych przez o. Tadeusza Rydzyka piosenkę Jak Gwiazda w noc czarną, swoiste podziękowanie Andrzejowi Gwiaździe i Annie Walentynowicz za ich zasługi w obaleniu komunizmu.

W listopadzie 2007 nagrał piosenkę wyśmiewającą rząd premiera Donalda Tuska pt. Wystarczą cztery Tuski, no i porządek pruski, której ukazała się później druga wersja, jej pierwsza zwrotka brzmi:"Nowe wiadomości płyną już z Pułtuska, że w Pułtusku pomnik chcą postawić Tuska. Tam na rynku w Pułtusku ktoś usłyszał, że ten pomnik ufunduje Krauze Ryszard".

W październiku 2008 ukazała się jego płyta Orła mi żal, na której znalazła się piosenka o Janie Pawle II pt. Zostań z nami oraz Baracku Obamie Barack naszym przyjacielem jest, bo w jego żyłach płynie polska krew.

Przed wyborami do Parlamentu Europejskiego w 2009 nagrał piosenkę pt. Eurowybory, która ukazuje w krzywym zwierciadle kampanię wyborczą oraz pracę europosłów.

25 czerwca 2009 TVP1 wyemitowała specjalne wydanie programu Jaka to melodia?, w którym obok Rosiewicza wystąpił Edward Hulewicz i Ewa Kuklińska. Podczas programu Andrzej Rosiewicz otrzymał medal im. Fryderyka Chopina za 40 lat kariery solowej, a Edward Hulewicz ten sam medal za 45 lat indywidualnej kariery estradowej. Całość wygranej przez wszystkich uczestników przeznaczono na niepełnosprawne dzieci. Tego samego dnia TVP2 wyemitowała wydanie Szansy na sukces, w którym amatorzy śpiewali piosenki Rosiewicza.

Nagrody i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Był czterokrotnie laureatem Krajowego Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu. W 1972 otrzymał nagrodę za piosenkę Samba wanna blues, w 1975 otrzymał nagrodę specjalną, w 1976 za piosenkę Zenek blues, w 1980 za piosenkę Najwięcej witaminy. W 2010 roku otrzymał od redakcji programu Jaka to melodia? medal im. Fryderyka Chopina za 40 lat indywidualnej kariery estradowej.

Wybrana dyskografia[edytuj | edytuj kod]

  • "UFO" - "Żniwo",
  • Asocjacja Hagaw i A. Rosiewicz,
  • Ach jak przyjemnie... i inne piosenki,
  • A. Rosiewicz: Dobry interes,
  • SPPT Chałturnik i A. Rosiewicz,
  • Rosiewicz '97
  • Cossack's Songs by Andrzej and His Friends,
  • Tyson, Golota, blondynki i ja
  • Godzina z Andrzejem Rosiewiczem

Przypisy

  1. www.kolobrzeg.pl/glowna/index.php?name=News&catid=&topic=29&allstories=1
  2. XIII Festiwal Piosenki Radzieckiej Zielona Góra 1977: program b.n.s.
  3. Wywiad z Andrzejem Rosiewiczem dla Gazety Wyborczej
  4. Cztery Ziobra i dobra
  5. Niedziela 2008 nr 37 s 30-31
  6. Andrzej Rosiewicz kandydatem UPR w wyborach do PE
  7. Życiorys Andrzeja Rosiewicza
  8. Opole wygwizdało Rosiewicza

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]