Andrzej Stasiuk

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Andrzej Stasiuk
Andrzej Stasiuk (2009).jpg
Andrzej Stasiuk, 2009
Data i miejsce urodzenia 25 września 1960
Warszawa
Narodowość polska
Dziedzina sztuki literatura piękna
Ważne dzieła Mury Hebronu, Wiersze miłosne i nie, Biały kruk, Opowieści galicyjskie
Odznaczenia
Srebrny Medal "Zasłużony Kulturze Gloria Artis"
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikicytaty Andrzej Stasiuk w Wikicytatach
Andrzej Stasiuk, 2005

Andrzej Stasiuk (ur. 25 września 1960 w Warszawie) – polski prozaik, poeta, dramaturg, eseista, publicysta i wydawca.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wydalony kolejno: z liceum ogólnokształcącego, technikum, zasadniczej szkoły zawodowej. We wczesnych latach 80. zaangażowany w działalność Ruchu Wolność i Pokój. Zdezerterował z wojska, za co półtora roku spędził w więzieniu. W 1986[1] wyjechał z Warszawy i zamieszkał w Czarnem, a kilka lat później w Wołowcu w Beskidzie Niskim.

Jest laureatem Nagrody Fundacji Kultury (1994), Fundacji im. Kościelskich (1995), im. S.B. Lindego (2002), Nagrody im. Beaty Pawlak (2004) za Jadąc do Babadag, Nagrody Bursztynowego Motyla im. Arkadego Fiedlera za Fado (2007). Kilkakrotnie nominowany był do Nagrody Literackiej Nike, którą otrzymał raz – w 2005 r. za Jadąc do Babadag. Dnia 5 października 2005, podczas uroczystości w krakowskim magistracie, został uhonorowany przez ministra kultury Waldemara Dąbrowskiego Srebrnym Medalem Zasłużony Kulturze Gloria Artis[2].

Autor licznych felietonów prasowych, publikowanych na łamach „Tygodnika Powszechnego”, „Gazety Wyborczej”, „Tytułu”, „OZON-u”, „Frankfurter Allgemeine Zeitung” i innych pism. Jego książki zostały przetłumaczone na wiele języków, m.in. na angielski, fiński, francuski, niderlandzki, niemiecki, rosyjski, norweski, ukraiński, węgierski, włoski, czeski i rumuński.

Wraz z żoną Moniką Sznajderman prowadzi Wydawnictwo Czarne, specjalizujące się w literaturze środkowoeuropejskiej.

Wystąpił w filmie Gnoje (1995) Jerzego Zalewskiego, będącym adaptacją Białego kruka.

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

  • Mury Hebronu, 1992.
  • Wiersze miłosne i nie, 1994.
  • Biały kruk, 1995 (Nagroda Fundacji im. Kościelskich).
  • Opowieści galicyjskie, 1995.
  • Przez rzekę, 1996.
  • Dukla, 1997.
  • Dwie sztuki (telewizyjne) o śmierci, 1998.
  • Jak zostałem pisarzem (próba autobiografii intelektualnej), 1998.
  • Dziewięć, 1999.
  • Moja Europa. Dwa Eseje o Europie zwanej Środkową, 2000 (wraz z Jurijem Andruchowyczem).
  • Tekturowy samolot, 2000.
  • Opowieści wigilijne, 2000 (razem z Olgą Tokarczuk i Jerzym Pilchem).
  • Zima, 2001.
  • Jadąc do Babadag, 2004 (nominacja do Śląskiego Wawrzynu Literackiego, maj 2005; Nagroda Literacka Nike, październik 2005)
  • Noc. Słowiańsko-germańska tragifarsa medyczna, 2005.
  • Fado, 2006 (Nagroda Literacka im. Arkadego Fiedlera "Bursztynowy Motyl").
  • Ciemny las, 2007.
  • Dojczland, 2007.
  • Czekając na Turka, 2009.
  • Taksim, 2009.
  • Dziennik pisany później, 2010 (książka znalazła się w finale Nagrody Literackiej NIKE 2011).
  • Grochów, 2012.
  • Nie ma ekspresów przy żółtych drogach, 2013.
  • Wschód, 2014.

Przypisy