Andrzej Szołdrski (biskup poznański)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Andrzej Szołdrski
Herb Andrzej Szołdrski
Kraj działania  I Rzeczpospolita
Data i miejsce urodzenia 1583
Czempiń
Data i miejsce śmierci 1 kwietnia 1650
Poznań
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Nominacja biskupia 14 stycznia 1635
Sakra biskupia 30 listopada 1636
Nagrobek Andrzeja Szołdrskiego w katedrze poznańskiej.

Andrzej Szołdrski herbu Łodzia (ur. 1583? – zm. 1 kwietnia 1650 w Poznaniu) – biskup kijowski, biskup przemyski, poznański[1].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Stanisława Szołdrskiego, dziedzica na Czempiniu i Małgorzaty Manickiej z Pigłowic. Był uczniem jezuitów poznańskich oraz studiował w Rzymie. W 1634 był administratorem apostolskim diecezji krakowskiej. Dzięki poparciu króla Władysława IV 14 stycznia 1635 został wybrany biskupem poznańskim. Jego ingres miał miejsce 30 listopada 1636. Był pomysłodawcą i sponsorem odbudowy katedry poznańskiej po pożarze w 1622 roku.

Odegrał haniebną rolę w tzw. kryzysie trubeckim, kiedy to Władysław IV wraz z grupą senatorów, postanowił - bez zgody sejmu - oddać Moskwie bez powodu miasto i zamek Trubeck. W komisji regulującej granice był biskup Szołdrski. W atmosferze protestów miasto przygotowano do obrony. Na sejmie biskup został zelżony a posłowie rzucili mu w twarz o wzięcie podarków od Moskwy. Sejm zerwano, zgody na oddanie Trubecka nie wydano. Mimo to miasto przejęła Moskwa, a króla oskarżono o zdradę. Sprawa rozeszła się po kościach, a od wojny uchroniła Polskę śmierć cara Michała Romanowa. Kasper Niesiecki wspomina odnowę katedry poznańskiej po pożarze:[2] Kędy zastawszy katedralny kościół świeżo ogniem zrujnowany, wszystek się udał na restauracyą jego, od fundamentów począwszy, które od upadku dzwignął.

Biskup Andrzej Szołdrski był także mecenasem Akademii Lubrańskiego, dla której przeznaczył znaczny legat pieniężny na podniesienie wynagrodzenia profesorów oraz ufundował bursę szkolną, nazwaną Bursą Szołdrskich. Znaleźli w niej schronienie liczni przedstawiciele średniej szlachty wielkopolskiej, pobierający nauki w Akademii Lubrańskiego (aż do końca jej istnienia).

Był elektorem Jana II Kazimierza Wazy z województwa poznańskiego w 1648 roku[3].

Zmarł 1 kwietnia 1650 roku. Jego ciało spoczywa w kaplicy Matki Boskiej Anielskiej w katedrze poznańskiej.

Przypisy

  1. Na podstawie: Adam Naramowski, Ekscerpty z Adama Naramowskiego
  2. Na podstawie: Kasper Niesiecki, Korona Polska przy złotej wolności starożytnymi wszystkich katedr, prowincji i rycerstwa [...] ozdobiona w opracowaniu Wiesiołkowskiego
  3. Volumina Legum, t. IV, Petersburg 1860, s. 99.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]


Poprzednik
Bogusław Radoszewski
Template-Bishop.svg Biskup kijowski
1633 – 1635
Template-Bishop.svg Następca
Stanisław Zaremba
Poprzednik
Henryk Firlej
Template-Bishop.svg Biskup przemyski
1635 – 1636
Template-Bishop.svg Następca
Piotr Gembicki
Poprzednik
Henryk Firlej
Template-Bishop.svg Biskup poznański
1635 – 1650
Template-Bishop.svg Następca
Kazimierz Florian Czartoryski