Andrzej Wawrzyk

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Boxing pictogram.svg Andrzej Wawrzyk
Data i miejsce urodzenia 26 września 1987
Kraków
Obywatelstwo Polska Polska
Wzrost 195 cm
Styl walki praworęczny
Kategoria wagowa ciężka
Bilans walk zawodowych[a]
Liczba walk 30
Zwycięstwa 29
Przez nokauty 15
Porażki 1 (1 KO)
Remisy 0
Nieodbyte 0
  1. Bilans walk aktualny na 16.03.2014.

Andrzej Wawrzyk (ur. 26 września 1987 w Krakowie) – polski bokser, mistrz Polski wagi ciężkiej. Mierzy 195 cm wzrostu[1].

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Swoją pierwszą walkę stoczył 18 listopada 2006 z czeskim bokserem Ervinem Slonką. 4-rundowy pojedynek wygrał jednogłośną decyzją sędziów na punkty.

19 kwietnia 2008 otrzymał szansę walki o pas mistrza Polski wagi ciężkiej z Marcinem Najmanem. W 2. rundzie wygrał przez techniczny nokaut[2].

18 października 2008 zwyciężył przez nokaut w 8. rundzie z Holendrem Harrym Duivenem Juniorem. Stawką walki był młodzieżowy tytuł mistrza świata wagi ciężkiej WBC.

29 listopada 2008 obronił pas mistrza Polski, zwyciężając jednogłośną decyzją sędziów na punkty Tomasza Bonina.

9 maja 2009 obronił pas młodzieżowego mistrza świata WBC, pokonując przez techniczny nokaut w 6. rundzie Kenijczyka Raymonda Ochienga[3].

18 grudnia 2009 Wawrzyk wygrał jednogłośnie na punkty 10-rundowy pojedynek z byłym amatorskim wicemistrzem świata kategorii super ciężkiej, Ukraińcem Ołeksijem Mazikinem. Polak obronił w tym starciu pas młodzieżowego mistrza świata WBC[4][5].

29 stycznia 2010 zadebiutował w USA na gali w Chicago. Po 8-rundowym pojedynku wygrał z Harveyem Jolly jednogłośnie na punkty, mimo iż w 4. rundzie był liczony[6][7].

25 września 2010 na gali w warszawskim Torwarze, gdzie walką wieczoru był pojedynek o mistrzostwo świata WBC pomiędzy Krzysztofem Włodarczykiem a Jasonem Robinsonem, Andrzej Wawrzyk stoczył swoją 20 walkę na zawodowym ringu. Po 6-rundowym pojedynku pokonał Łotysza Pavelsa Dolgovsa[8][9].

25 czerwca 2011 podczas gali "Wojak Boxing Night" w Rzeszowie pokonał Niemca Andreasa Sidona przez nokaut w 1. rundzie.

10 września 2011 r. podczas gali na stadionie we Wrocławiu pokonał przez techniczny nokaut w 9. rundzie Amerykanina Devina Vargasa.

12 listopada 2011 pokonał w 2 rundzie przez nokaut niepokonanego do tej pory Argentyńczyka Nelsona Dario Domingueza, zdobywając pasy WBC Baltic oraz WBA International[10].

2 czerwca 2012 Andrzej Wawrzyk zmierzył się z Denisem Baktowem. Po emocjonującym pojedynku, w którym w pierwszej rundzie Polak był liczony, Wawrzyk zwyciężył jednogłośnie na punkty stosunkiem 99:92, 98:93 i 97:94, broniąc tym samym pas WBA International oraz zdobywając wakujący pas WBC CIS and Slovenian Boxing Bureau (CISBB)[11].

23 marca 2013 Wawrzyk pokonał w Częstochowie jednogłośnie na punkty doświadczonego Roberta Hawkinsa.

17 maja 2013 Andrzej Wawrzyk przegrał w 3 rundzie przez techniczny nokaut, walkę o Mistrzostwo Świata federacji WBA z Aleksandrem Powietkinem[12].

1 lutego 2014 Andrzej Wawrzyk stoczył pierwszy pojedynek od momentu porażki z Aleksandrem Powietkinem. Na gali w Opolu, w 1 rundzie pokonał, przez techniczny nokaut, byłego pretendenta do tytułu Mistrza Świata federacji WBC - Dany'ego Williamsa[13].

15 marca 2014 na gali "Wojak Boxing Night" w Arłamowie, Wawrzyk pokonał przez techniczny nokaut w piątej rundzie byłego pretendenta do tytułu mistrza świata Fransa Bothę[14].

Na 31 maja 2014 była zaplanowana w Lublinie walka Andrzeja Wawrzyka z Albertem Sosnowskim o tytuł Międzynarodowego Mistrzostwa Polski wagi ciężkiej, która została odwołana z powodu obrażeń odniesionych przez Wawrzyka w wypadku drogowym w maju 2014[15]. Został zastąpiony przez Marcina Rekowskiego, który pokonał Sosnowskiego.

Lista walk na zawodowym ringu[edytuj | edytuj kod]

Wynik Rekord Przeciwnik Rozstrzygnięcie Runda Data Miejsce Uwagi
Wygrana 29-1 Republika Południowej Afryki Francois Botha TKO 5/10 15.03.2014 Polska Arłamów Walka o Międzynarodowe Mistrzostwo Polski wagi ciężkiej.
Wygrana 28-1 Wielka Brytania Danny Williams TKO 1/8 01.02.2014 Polska Opole
Przegrana 27-1 Rosja Aleksandr Powietkin TKO 3/12 17.05.2013 Rosja Krasnogorsk Walka o Mistrzostwo Świata federacji WBA wagi ciężkiej.
Wygrana 27-0 Stany Zjednoczone Robert Hawkins UD 6/6 23.03.2013 Polska Częstochowa
Wygrana 26-0 Rosja Dienis Bachtow UD 10/10 02.06.2012 Polska Bydgoszcz Obronił pas WBA International oraz zdobył pas WBC CIS and Slovenian Boxing Bureau.
Wygrana 25-0 Dania Claus Bertino UD 10/10 18.02.2012 Polska Racibórz
Wygrana 24-0 Argentyna Nelson Dario Dominguez KO 2/10 12.11.2011 Polska Gdynia Zdobył pasy WBC Baltic oraz WBA International wagi ciężkiej.
Wygrana 23-0 Stany Zjednoczone Devin Vargas TKO 9/10 10.09.2011 Polska Wrocław
Wygrana 22-0 Niemcy Andreas Sidon KO 1/8 25.06.2011 Polska Rzeszów
Wygrana 21-0 Chorwacja Ivica Perkovic UD 8/8 05.03.2011 Polska Krynica-Zdrój
Wygrana 20-0 Łotwa Pavel Dolgovs UD 6/6 25.09.2010 Polska Warszawa
Wygrana 19-0 Wielka Brytania Paul Butlin UD 8/8 15.05.2010 Polska Łódź
Wygrana 18-0 Wielka Brytania Lee Swaby UD 8/8 20.03.2010 Polska Strzelce Opolskie
Wygrana 17-0 Wielka Brytania Harvey Jolly UD 8/8 29.01.2010 Stany Zjednoczone Chicago
Wygrana 16-0 Ukraina Ołeksij Mazikin UD 10/10 18.12.2009 Polska Łódź
Wygrana 15-0 Kenia Raymond Ochieng TKO 5/10 09.05.2009 Polska Gdynia
Wygrana 14-0 Łotwa Edgars Kalnars RTD 3/10 28.02.2009 Polska Lublin
Wygrana 13-0 Polska Tomasz Bonin UD 10/10 29.11.2008 Polska Katowice
Wygrana 12-0 Holandia Harry Duiven Jr KO 8/10 18.10.2008 Polska Zabrze
Wygrana 11-0 Łotwa Aleksandrs Selezens UD 6/6 31.05.2008 Polska Legnica
Wygrana 10-0 Polska Marcin Najman TKO 2/10 19.04.2008 Polska Katowice
Wygrana 9-0 Bułgaria Yavor Marinchev UD 6/6 08.12.2007 Szwajcaria Bazylea
Wygrana 8-0 Węgry Laszlo Esztan TKO 1/6 20.10.2007 Polska Warszawa
Wygrana 7-0 Słowacja Stefan Cirok TKO 1/6 14.10.2007 Polska Częstochowa
Wygrana 6-0 Chorwacja Drazen Ordulj RTD 6/6 29.09.2007 Niemcy Oldenburg
Wygrana 5-0 Chorwacja Ante Lovric TKO 2/4 14.04.2007 Niemcy Stuttgart
Wygrana 4-0 Słowacja Peter Oravec TKO 1/4 24.03.2007 Polska Wołów
Wygrana 3-0 Białoruś Aliaksandr Mazaleu UD 4/4 03.03.2007 Niemcy Rostock
Wygrana 2-0 Czechy Martin Stensky TKO 2/4 25.11.2006 Polska Warszawa
Wygrana 1-0 Czechy Ervin Slonka UD 4/4 18.11.2006 Austria Steyr

Legenda: TKO – techniczny nokaut, KO – nokaut, UD – jednogłośna decyzja, SD- niejednogłośna decyzja, MD – decyzja większości, PTS – walka zakończona na punkty, RTD – techniczna decyzja sędziów

Przypisy

  1. Wawrzyk: Lubię mieć przewagę fizyczną. boks.przegladsportowy.pl, 19 kwietnia 2013.
  2. Wawrzyk vs. Najman
  3. Wawrzyk vs. Ochieng
  4. Wawrzyk pokonał Mazikina
  5. Wawrzyk vs. Mazikin
  6. Wawrzyk wygrywa na punkty w Chicago
  7. Wawrzyk vs. Jolly
  8. Wawrzyk wypunktował Dolgowsa (pol.). ringpolska.pl, 25.09.2010. [dostęp 2010-09-25].
  9. Wygrane Wawrzyka i Miszkina (pol.). bokser.org, 25.09.2010. [dostęp 2010-09-25].
  10. Wawrzyk ciężko nokautuje (pol.). bokser.org, 12.11.2011. [dostęp 2011-11-12].
  11. Ciężka przeprawa Wawrzyka (pol.). bokser.org. [dostęp 2 czerwca 2012].
  12. Runda po rundzie: Wawrzyk nie dał rady; Povietkin wygrywa w trzeciej rundzie (pol.). bokser.org. [dostęp 17 maja 2013].
  13. Wawrzyk zdemolował Williamsa (pol.). bokser.org. [dostęp 1 lutego 2014].
  14. Wawrzyk zastopował Bothę w piątej rundzie (pol.). wp.pl. [dostęp 16 marca 2014].
  15. ndrzej Wawrzyk: mogłem już nie żyć. onet.pl, 13 maja 2014. [dostęp 13 maja 2014].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]