Andrzej Wronka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Andrzej Wronka
Biskup tytularny Vatarby
Kraj działania Polska
Data i miejsce urodzenia 21 października 1897
Biskupice Zabaryczne
Data i miejsce śmierci 29 sierpnia 1974
Wrocław
Biskup pomocniczy wrocławski
Okres sprawowania 1957–1974
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 26 maja 1923
Nominacja biskupia 30 maja 1957
Sakra biskupia 29 grudnia 1957
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 29 grudnia 1957
Konsekrator Stefan Wyszyński
Współkonsekratorzy Bolesław Kominek
Antoni Baraniak
Grobowiec sufraganów wrocławskich na cmentarzu św. Wawrzyńca we Wrocławiu

Andrzej Wronka (ur. 21 października 1897 w Biskupicach Zabarycznych, zm. 29 sierpnia 1974 we Wrocławiu) – polski biskup rzymskokatolicki, biskup pomocniczy wrocławski w latach 1957–1974.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Uczył się w Królewskim Gimnazjum w Ostrowie, maturę zdał w 1918 w gimnazjum w Kępnie. Później studiował w arcybiskupich seminariach duchownych w Poznaniu i w Gnieźnie. Święcenia kapłańskie otrzymał 26 maja 1923 w Poznaniu z rąk kardynała Edmunda Dalbora.

Żołnierz armii niemieckiej, uczestnik powstania wielkopolskiego, działacz tajnej organizacji patriotycznej pod nazwą Towarzystwo Tomasza Zana, uczestnik akcji plebiscytowej na Górnym Śląsku.

Profesor seminarium duchownego, pracownik kurii arcybiskupich w Gnieźnie i Poznaniu, rektor Kolegium Polskiego w Rzymie w 1938. Podczas okupacji przebywał w Gnieźnie, uczestnicząc w tajnej pracy duszpasterskiej.

15 sierpnia 1945 mianowany został przez kardynała Augusta Hlonda, na mocy jego specjalnych uprawnień, administratorem apostolskim diecezji chełmińskiej i diecezji gdańskiej. 1 lipca 1946 przekazał władzę w diecezji chełmińskiej biskupowi Kazimierzowi Kowalskiemu. Przyczynił się do rozwoju polskiego życia religijnego w diecezji gdańskiej, z której 26 stycznia 1951 został usunięty przez władze państwowe. Następnie przebywał w Poznaniu.

30 maja 1957 został mianowany biskupem pomocniczym archidiecezji gnieźnieńskiej skierowanym do pracy duszpasterskiej we Wrocławiu i biskupem tytularnym Vatarby. Sakrę biskupią przyjął 29 grudnia 1957 na Jasnej Górze z rąk kardynała Stefana Wyszyńskiego, prymasa Polski. 16 października 1967 został oficjalnie mianowany biskupem pomocniczym archidiecezji wrocławskiej.

Został pochowany na cmentarzu św. Wawrzyńca w grobowcu biskupów pomocniczych wrocławskich.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]