Andrzej Zybertowicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Andrzej Zybertowicz
Andrzej Zybertowicz
Data i miejsce urodzenia 30 września 1954
Bydgoszcz
Zawód socjolog, publicysta, nauczyciel akademicki
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikicytaty Andrzej Zybertowicz w Wikicytatach

Andrzej Janusz Zybertowicz (ur. 30 września 1954 w Bydgoszczy) – polski socjolog, doktor habilitowany, profesor nadzwyczajny Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu, publicysta.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wykształcenie i działalność zawodowa[edytuj | edytuj kod]

W 1977 ukończył studia historyczne na UMK oraz archiwistyczne na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza. W 1985 doktoryzował się na UAM na podstawie pracy Problem stosowania teorii materializmu historycznego we współczesnej historiografii polskiej, której promotorem był Jerzy Topolski. Stopień doktora habilitowanego otrzymał na Uniwersytecie Warszawskim w oparciu o rozprawę zatytułowaną Przemoc i poznanie: Studium z nie-klasycznej socjologii wiedzy w 1997. W pracy naukowej specjalizuje się w zagadnieniach z zakresu socjologi wiedzy i teorii społecznej.

Został pracownikiem naukowym Instytutu Filozofii UMK, w latach 1989–1995 pracował w Katedrze Socjologii, a od 1995 związany z Instytutem Socjologii UMK (w latach 1998–2006 pełnił funkcję jego dyrektora). Został kierownikiem Podyplomowego Studium Socjologii Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Zakładu Interesów Grupowych. Objął stanowisko profesora nadzwyczajnego UMK, był również profesorem nadzwyczajnym Akademii Humanistyczno-Ekonomicznej w Łodzi. Wchodził w skład Komitetu Naukoznawstwa Polskiej Akademii Nauk[1].

Jest publicystą m.in. „W Sieci”, „Naszego Dziennika” i „Gazety Polskiej”.

Działalność publiczna[edytuj | edytuj kod]

W 2006 był ekspertem Komisji Weryfikacyjnej Wojskowych Służb Informacyjnych. Od 2006 do 2007 przewodniczył radzie programowej Centralnego Ośrodka Szkolenia Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Od 1 lipca 2007 do 16 listopada 2007 był głównym doradcą premiera Jarosława Kaczyńskiego do spraw bezpieczeństwa[2]. Od 2008 do 2010 był doradcą prezydenta Lecha Kaczyńskiego do spraw bezpieczeństwa państwa.

Uważany jest za twórcę i głównego teoretyka tzw. układu polityczno-biznesowego[3][4].

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • O obiektywnej funkcji społecznej ruchu robotniczego i ideologii marksistowskiej w XIX wieku, „Acta Universitatis Nicolai Copernici” nr 143, Toruń 1983.
  • Między dogmatem a programem badawczym: problemy stosowania materializmu historycznego we współczesnej historiografii polskiej, PWN, Warszawa-Poznań 1990.
  • W uścisku tajnych służb. Upadek komunizmu i układ postnomenklaturowy, Antyk, Komorów 1993.
  • Przemoc i poznanie: studium z nie-klasycznej socjologii wiedzy, UMK, Toruń 1995, ISBN 83-231-0645-2.
  • Privatizing the police-state: the case of Poland (współautor z z Marią Łoś), St. Martin's Press, Nowy Jork 2000.
  • Transformacja podszyta przemocą. O nieformalnych mechanizmach przemian instytucjonalnych (współautor z Radosławem Sojakiem), UMK, Toruń 2008.
  • III RP: kulisy systemu – rozmawia Joanna Lichocka, Wydawnictwo Słowa i Myśl, Warszawa 2013.

Przypisy

  1. CV. zybertowicz.pl, 31 października 2008. [dostęp 2014-03-16].
  2. Zybertowicz został doradcą premiera. wp.pl, 4 lipca 2007. [dostęp 2014-03-16].
  3. Rabarbarowy smak układu. wyborcza.pl, 25 września 2007. [dostęp 2014-03-16].
  4. Popkultura żywi się Układem. wyborcza.pl, 23 czerwca 2008. [dostęp 2014-03-16].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Andrzej Zybertowicz w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI). [dostęp 2014-03-16].
  • Sławomir Kalembka (red.), Pracownicy nauki i dydaktyki Uniwersytetu Mikołaja Kopernika 1945–1994. Materiały do biografii, Wydawnictwo Uniwersytetu Mikołaja Kopernika, Toruń 1995

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]