Angélica Gavaldón

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Angélica Gavaldón Loaiza
Państwo  Meksyk
Miejsce zamieszkania Coronado
Data i miejsce urodzenia 3 października 1973
El Centro
Wzrost 160 cm
Gra praworęczna, oburęczny backhand
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 0 WTA, 3 ITF
Najwyżej w rankingu 34 (1 stycznia 1996)
Australian Open QF (1990, 1995)
Roland Garros 2R (1994)
Wimbledon 3R (1990, 1995)
US Open 3R (1995)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 0 WTA, 1 ITF
Najwyżej w rankingu 236 (11 marca 1991)

Angélica Gavaldón Loaiza (ur. 3 października 1973 w El Centro) - meksykańska tenisistka, występująca na światowych kortach od 1990 r.

Angelica urodziła się w Stanach Zjednoczonych, ale pochodzi z rodziny meksykańskiej i w barwach tegoż kraju występowała na kortach tenisowych.

Status profesjonalny otrzymała 19 lutego 1990 r. Tenisistka praworęczna z oburęcznym backhandem. W karierze zawodowej nie wygrała żadnego turnieju. Trzykrotnie triumfowała w grach pojedynczych z cyklu ITF. Miało to miejsce w Taszkencie w 1997 r. Futures w 1992 i w tym samym miejscu rok wcześniej. W imprezach zawodowych może poszczycić się ćwierćfinałami wielkoszlemowego Australian Open w 1990 i 1995 r. Dwukrotnie w półfinałach turniejów zawodowych. Była też w trzeciej rundzie Wimbledonu i US Open. Reprezentowała Meksyk w Pucharze Federacji oraz na letnich igrzyskach olimpijskich w 1992 i 1996 r.

Nie występowała na kortach od stycznia 1998 do sierpnia 1999 r. W tym czasie uległa dwóm wypadkom samochodowym, w których została poszkodowana. Do pierwszego z nich doszło w styczniu 1998 r. drugi wydarzył się tuż przed jej planowanym powrotem na korty i zmusił do dłuższej przerwy w grze. Po raz ostatni wystąpiła w turnieju wielkoszlemowym w Melbourne w 2000 r. dochodząc do drugiej rundy.

W 1990 r. nominowana do Nagrody Najlepszej Debiutanki Roku WTA.

W karierze zawodniczej, przerywanej licznymi kontuzjami, na liście pokonanych przez nią tenisistek ze światowej czołówki znalazły się między innymi: Jana Novotná, Gigi Fernández, Iva Majoli, Hana Mandlíková, Helena Suková i Catarina Lindqvist.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]