Angelika Fojtuch

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, szukaj

Angelika Fojtuch (ur. 1978 r. w Gdyni) — polska artystka zajmująca się głownie performance, autorka instalacji i wideo, swoją działalność określa jako intermedialną.

Studiowała rzeźbę na Wydziale Sztuk Pięknych UMK w Toruniu, rzeźbę i intermedia na ASP w Krakowie i ASP w Gdańsku oraz intermedia na ASP w Poznaniu. Dyplom z wyróżnieniem uzyskała w pracowni intermedialnej prof. Grzegorza Klamana na ASP w Gdańsku w 2005 roku.

Jej sztuka bazuje na granicy prywatnego i publicznego, działania mają niezwykle osobisty charakter. W pracach mamix (2002), onitoja (2003) i wystawie ajababy (Toruń, 2005) zwraca uwagę na genealogię, więzi biologiczne pomiędzy kobietami, kobiecą fizjologię. Do tej, jako przyczynie wykluczenia kobiet, do nich wstrętu, odwołuje się także w akcji Kochamy się, ale nie aż tak żeby (2004). Lubię bawić się lalą (2003) może być czytany z kolei jako okrutny żart artystki na temat uprzedmiotowienia kobiet, ich seksualizacji. Twoja (2005), Święto kobiet (2004) czy wykonywane z BBB Johannesem Deimlingiem, z którym także pracuje od października 2005 roku do maja 2008 roku, Jaka miłość, taka sztuka (2005) i Niewola (2006) stanowią ironiczną refleksję dotyczącą relacji międzyludzkich, przede wszystkich tych pomiędzy kobietą a mężczyzną. W działaniach performance, prostych, ale niezwykle sugestywnych, interesuje ją możliwość bezpośredniego kontaktu z publicznością. W przywoływanej już akcji Twoja wskakuje na jednego z zebranych w przestrzeni galerii mężczyzn i krzyczy "biegnij kurwa, biegnij!". Oszołomiony chłopak w gdańskiej Modelarni wyniósł uwieszoną mu u nogi artystkę na zewnątrz. Z kolei zdokumentowany w formie wideo performance ZŁOdzieje (2005) odwołuje się do kobiecych fobii, obsesji, ale również histerii – jako przypisanego kobiecie szaleństwa, a także traktowanej subwersywnie – kobiecej wrażliwości.

Zdjęcie Angeliki Fojtuch żebrzącej półnago na mrozie w pampersie i chodziku dla starszych osób z kartką, na której napisano „Jestem kobietą. Bóg zapłać!” (2004, w ramach Święta kobiet w Krakowie) ukazało się na okładce feministycznego pisma „Zadra”, numer 1(18)/2004. Artystka jest organizatorką i kuratorką forum sztuki performance PORT PERFORMANCE[1].

Spis treści

[edytuj] Wystawy i Festiwale

  • 2009: 2nd Biennale of Contemporary Art at The State Museum of Contemporary Art, GR-Thessaloniki;
  • 2008: NADA Art Fair, USA-Miami; VIENNA FAIR, AT-Wiedeń; Liste 08 The Young Art Fair, CH-Bazylea; WORDS 2, Sub Urban, NL-Rotterdam; CCA, IL-Tel Aviv
  • 2007: Art Hall, EST-Tallinn; Neuer Berliner Kunstverein, D-Berlin; Galeria ESC, AT-Graz; Galeria Manhattan, Łódź; BWA, PL-Zielona Góra
  • 2006: Przerwane połączenia, Zachęta, Warszawa; Policja, Bunkier Sztuki, Kraków; YOU WON`T FEEL A THING, Kunsthaus Dresden; Panie Proszą Panów, CSW Łaźnia, Gdańsk;
  • 2005: Zoon Politikon, BGSW, Słupsk; Audiotourism, CSW Łaźnia, Gdańsk/Narodowe Centrum Sztuki Współczesnej, Kaliningrad; ajababy, wyst. ind., Galeria Sztuki Wozownia, Toruń;
  • 2004: Święto kobiet, Galeria Lokal, Kraków;
  • 2003: IV Festiwal Sztuki Nowych Mediów Videokont, Galeria KONT, Lublin; Precedens 06, TCK, Tarnowskie Góry;
  • 2002: Reset, Bunkier Sztuki, Kraków; City Transformers, Stocznia, Gdańsk;
  • 2001 Projekt Wzgórza trzy, SAOZ, Kraków/Lipnica Murowana.

Przypisy

  1. ↑ Port performance: Idea.

[edytuj] Bibliografia

[edytuj] Linki zewnętrzne

Źródło „http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Angelika_Fojtuch&oldid=29540362”
Osobiste
Przestrzenie nazw
Warianty
Działania
Nawigacja
Dla czytelników
Dla wikipedystów
Drukuj lub eksportuj
Narzędzia