Angelo Amato

	Sukcesja apostolska
Data konsekracji	6 stycznia 2003
Miejscowość	Watykan
Miejsce	bazylika św. Piotra
Konsekrator	Jan Paweł II
Współkonsekratorzy	Leonardo Sandri; Antonio Maria Vegliò

	Angelo Amato
	kardynał diakon
	Sufficit gratia mea
Data i miejsce urodzenia	8 czerwca 1938; Molfetta
	prefekt Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych
Okres sprawowania	od 9 lipca 2008
Wyznanie	katolickie
Kościół	łaciński
Prezbiterat	22 grudnia 1967
Nominacja biskupia	19 grudnia 2002
Sakra biskupia	6 stycznia 2003
Kreacja kardynalska	20 listopada 2010; Benedykt XVI
Kościół tytularny	S. Maria in Aquiro

Angelo Amato SDB (ur. 8 czerwca 1938 w Molfetta) – włoski biskup rzymskokatolicki, salezjanin, prefekt Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, kardynał diakon.

Biografia [edytuj]

Wstąpiwszy do zgromadzenia salezjanów, po nowicjacie uczęszczał do liceum salezjańskiego w Katanii. Następnie studiował filozofię i teologię w Rzymie. Święcenia kapłańskie przyjął 22 grudnia 1967 r. Studiował na Papieskim Uniwersytecie Salezjańskim, a od 1968 r. na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim. Jego specjalizacja to chrystologia. W 1972 r. zaczął wykładać na Uniwersytecie Salezjańskim jako adiunkt. W 1974 r. obronił doktorat na temat wypowiedzi trydenckich dotyczących konieczności spowiedzi sakramentalnej w kanonach 6-9 XIV Sesji. Promotorem był jezuita Zoltan Alszeghy. W latach 1978-1979 był stypendystą Patriarchatu Ekumenicznego w Konstantynopolu i w Salonikach i przebywał w prawosławnym klasztorze Moni Vlatadon, siedzibie renomowanego Patriarchalnego Instytutu Studiów Patrystycznych. Równocześnie studiował na Uniwersytecie w Salonikach. W 1988 spędził rok w Washington D. C. w USA, gdzie zaczął studiować teologię religii. Był wykładowcą dogmatyki na Uniwersytecie Salezjańskim w Rzymie i przez 12 lat (1981-1987 oraz 1993-1997) dziekanem Wydziału Teologicznego. W 1991 r. był prorektorem, a w latach 1997-2000 wicerektorem tej uczelni. Był konsultorem Kongregacji Nauki Wiary i Papieskiej Rady Popierania Jedności Chrześcijan, a także Kongregacji ds. Biskupów. 19 grudnia 2002 r. został wybrany biskupem tytularnym Sili i sekretarzem Kongregacji Nauki Wiary, gdzie pracował pod kierunkiem najpierw Josepha Ratzingera, późniejszego papieża Benedykta XVI, a następnie kard. Williama Josepha Levady. Był współautorem deklaracji Dominus Iesus. Został konsekrowany na biskupa 6 stycznia 2003 r. przez papieża Jana Pawła II. Współkonsekratorami byli abp Leonardo Sandri i abp Antonio Maria Vegliò. 9 lipca 2008 został mianowany przez Benedykta XVI Prefektem Kongregacji do Spraw Kanonizacyjnych. 28 września 2008 roku przewodniczył w Białymstoku beatyfikacji ks. Michała Sopoćki. 6 czerwca 2010 roku przewodniczył w Warszawie beatyfikacji ks. Jerzego Popiełuszki.

20 października 2010 r. papież ogłosił jego nominację kardynalską,zaś 21 listopada zostaje oficjalnie (wraz z 23 kandydatami) uznany jako kardynał.

Brał udział w konklawe 2013, które wybrało papieża Franciszka.

Myśl teologiczna [edytuj]

Amato zajmuje się głównie zagadnieniami chrystologicznymi, choć nie brak wśród jego pism również przyczynków z zakresu mariologii i eklezjologii. Według niego prawdziwym traktatem chrystologicznym jest sam Jezus, misterium Jego dzieła zbawczego. To wskazuje na konieczność podejścia z wielką pokorą do podejmowanych zagadnień. Nie mogą się więc one stać przedmiotem widzianym z zewnątrz, opisywanym przez zdystansowanego doń badacza, ale mają być odczytywane sercem. Chodzi mu o odmitologizowanie postrzegania Boga, postaci Jezusa Chrystusa, a jednocześnie demitologizacji chrystologii jako takiej.

Chrystologia ta nie jest efektem czysto akademickich rozważań, tzn. oglądem z zewnątrz dokonywanym przez kogoś niezaangażowanego, ale raczej jest skutkiem interakcji zachodzącej między samym Jezusem a słuchającym Jego słów. Chrystologia więc jest w pierwszym rzędzie tworzona przez samego Jezusa. W refleksji chrystologicznej, jako zaangażowaniu się człowieka wierzącego w interpretację i próbę zgłębienia tajemnicy Zbawiciela, pierwszym z istotnych faktów jest Wcielenie. To właśnie jemu Amato rezerwuje kluczowe miejsce w swojej chrystologii.

Chrystologia ta jest próbą dialogu z powspółczesnością poprzez analizę źródeł i wielowiekowej refleksji nad zagadnieniami chrystologicznymi. W dziele Amato jest pewien schemat, wokół którego skupia się rozumowanie. Jego refleksja dotycząca Chrystusa rozpoczyna się od spojrzenia na Jezusa z zewnątrz, czyli od tego w jaki sposób odczytywana była i jest Jego postać poza chrześcijaństwem i w kulturze współczesnej, poprzez spojrzenie „od środka”, czyli określoną wizję teologiczną Chrystusa, aż do wskazania Jego uniwersalizmu zbawczego.

Publikacje [edytuj]

Gesù il Signore. Saggio di cristologia, Bologna, Edizioni Dehoniane 1994.
Il Vangelo del Padre, Roma, Dehoniane 1992.
Amato Angelo - dal Covolo Enrico - Triacca Achille M. (Edd.), La catechesi al traguardo, Roma, LAS 1997.
Amato Angelo - Maffei Giuseppe (Edd.), Super fundamentum Apostolorum. Studi in onore di S. Em. il Cardinale A.M. Javierre Ortas, Roma, LAS 1997.