Angelo Amato

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Angelo Amato
kardynał diakon
Angelo Amato
Herb Angelo Amato Sufficit gratia mea
Wystarczy mojej łaski
Data i miejsce urodzenia 8 czerwca 1938
Włochy Molfetta
prefekt Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych
Okres sprawowania od 9 lipca 2008
Wyznanie katolickie
Kościół łaciński
Prezbiterat 22 grudnia 1967
Nominacja biskupia 19 grudnia 2002
Sakra biskupia 6 stycznia 2003
Kreacja kardynalska 20 listopada 2010
Benedykt XVI
Kościół tytularny S. Maria in Aquiro
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 6 stycznia 2003
Miejscowość Watykan
Miejsce bazylika św. Piotra
Konsekrator Jan Paweł II
Współkonsekratorzy Leonardo Sandri
Antonio Maria Vegliò

Angelo Amato SDB (ur. 8 czerwca 1938 w Molfetta) – włoski biskup rzymskokatolicki, salezjanin, prefekt Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, kardynał diakon.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Wstąpiwszy do zgromadzenia salezjanów, po nowicjacie uczęszczał do liceum salezjańskiego w Katanii. Następnie studiował filozofię i teologię w Rzymie. Święcenia kapłańskie przyjął 22 grudnia 1967. Studiował na Papieskim Uniwersytecie Salezjańskim, a od 1968 na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim. Jego specjalizacja to chrystologia. W 1972 zaczął wykładać na Uniwersytecie Salezjańskim jako adiunkt. W 1974 obronił doktorat na temat wypowiedzi trydenckich dotyczących konieczności spowiedzi sakramentalnej w kanonach 6-9 XIV Sesji. Promotorem był jezuita Zoltan Alszeghy. W latach 1978-1979 był stypendystą Patriarchatu Ekumenicznego w Konstantynopolu i w Salonikach i przebywał w prawosławnym klasztorze Moni Vlatadon, siedzibie renomowanego Patriarchalnego Instytutu Studiów Patrystycznych. Równocześnie studiował na Uniwersytecie w Salonikach. W 1988 spędził rok w Washington D. C. w USA, gdzie zaczął studiować teologię religii. Był wykładowcą dogmatyki na Uniwersytecie Salezjańskim w Rzymie i przez 12 lat (1981-1987 oraz 1993-1997) dziekanem Wydziału Teologicznego. W 1991 był prorektorem, a w latach 1997-2000 wicerektorem tej uczelni. Był konsultorem Kongregacji Nauki Wiary i Papieskiej Rady Popierania Jedności Chrześcijan, a także Kongregacji ds. Biskupów. 19 grudnia 2002 został wybrany biskupem tytularnym Sili i sekretarzem Kongregacji Nauki Wiary, gdzie pracował pod kierunkiem najpierw Josepha Ratzingera, późniejszego papieża Benedykta XVI, a następnie kard. Williama Josepha Levady. Był współautorem deklaracji Dominus Iesus. Został konsekrowany na biskupa 6 stycznia 2003 przez papieża Jana Pawła II. Współkonsekratorami byli abp Leonardo Sandri i abp Antonio Maria Vegliò. 9 lipca 2008 został mianowany przez Benedykta XVI Prefektem Kongregacji do Spraw Kanonizacyjnych. 28 września 2008 roku przewodniczył w Białymstoku beatyfikacji ks. Michała Sopoćki. 6 czerwca 2010 roku przewodniczył w Warszawie beatyfikacji ks. Jerzego Popiełuszki. 9 czerwca 2013 roku przewodniczył beatyfikacji Zofii Czeskiej i matki Małgorzaty Łucji Szewczyk w Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Krakowie-Łagiewnikach.

20 października 2010 papież ogłosił jego nominację kardynalską, zaś 20 listopada zostaje oficjalnie (wraz z 23 kandydatami) uznany jako kardynał.

Brał udział w konklawe 2013, które wybrało papieża Franciszka.

Myśl teologiczna[edytuj | edytuj kod]

Amato zajmuje się głównie zagadnieniami chrystologicznymi, choć nie brak wśród jego pism również przyczynków z zakresu mariologii i eklezjologii. Według niego prawdziwym traktatem chrystologicznym jest sam Jezus, misterium Jego dzieła zbawczego. To wskazuje na konieczność podejścia z wielką pokorą do podejmowanych zagadnień. Nie mogą się więc one stać przedmiotem widzianym z zewnątrz, opisywanym przez zdystansowanego doń badacza, ale mają być odczytywane sercem. Chodzi mu o odmitologizowanie postrzegania Boga, postaci Jezusa Chrystusa, a jednocześnie demitologizacji chrystologii jako takiej.

Chrystologia ta nie jest efektem czysto akademickich rozważań, tzn. oglądem z zewnątrz dokonywanym przez kogoś niezaangażowanego, ale raczej jest skutkiem interakcji zachodzącej między samym Jezusem a słuchającym Jego słów. Chrystologia więc jest w pierwszym rzędzie tworzona przez samego Jezusa. W refleksji chrystologicznej, jako zaangażowaniu się człowieka wierzącego w interpretację i próbę zgłębienia tajemnicy Zbawiciela, pierwszym z istotnych faktów jest Wcielenie. To właśnie jemu Amato rezerwuje kluczowe miejsce w swojej chrystologii.

Chrystologia ta jest próbą dialogu z powspółczesnością poprzez analizę źródeł i wielowiekowej refleksji nad zagadnieniami chrystologicznymi. W dziele Amato jest pewien schemat, wokół którego skupia się rozumowanie. Jego refleksja dotycząca Chrystusa rozpoczyna się od spojrzenia na Jezusa z zewnątrz, czyli od tego w jaki sposób odczytywana była i jest Jego postać poza chrześcijaństwem i w kulturze współczesnej, poprzez spojrzenie „od środka”, czyli określoną wizję teologiczną Chrystusa, aż do wskazania Jego uniwersalizmu zbawczego.

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Gesù il Signore. Saggio di cristologia, Bologna, Edizioni Dehoniane 1994.
  • Il Vangelo del Padre, Roma, Dehoniane 1992.
  • Amato Angelo – dal Covolo Enrico – Triacca Achille M. (Edd.), La catechesi al traguardo, Roma, LAS 1997.
  • Amato Angelo – Maffei Giuseppe (Edd.), Super fundamentum Apostolorum. Studi in onore di S. Em. il Cardinale A.M. Javierre Ortas, Roma, LAS 1997.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]


Poprzednik
Leoncio Leviste Lat
Template-Metropolitan Archbishop.svg Arcybiskup tytularny Sila
19 grudnia 2002-20 listopada 2010
Template-Metropolitan Archbishop.svg Następca
Savio Hon Tai-Fai
Poprzednik
Tarcisio Bertone
Emblem of the Papacy SE.svg Sekretarz Kongregacji Nauki Wiary
20022008
Emblem of the Papacy SE.svg Następca
Luis Ladaria Ferrer
Poprzednik
José Saraiva Martins
Emblem of the Papacy SE.svg Prefekt Kongregacji ds. Kanonizacyjnych
od 2008
Emblem of the Papacy SE.svg Następca
nadal sprawuje swój urząd