Angelo Scola
| Angelo Scola | |||
| Kardynał prezbiter | |||
 |
|||
|
|||
| Kraj działania | Włochy | ||
| Data i miejsce urodzenia | 7 listopada 1941 Malgrate |
||
| Patriarcha Wenecji | |||
| Okres sprawowania | 2002–2011 | ||
| Arcybiskup metropolita Mediolanu | |||
| Okres sprawowania | od 2011 | ||
| Wyznanie | katolickie | ||
| Kościół | rzymskokatolicki | ||
| Prezbiterat | 18 lipca 1970 | ||
| Nominacja biskupia | 20 lipca 1991 | ||
| Sakra biskupia | 21 września 1991 | ||
| Kreacja kardynalska | 21 października 2003 Jana Pawła II |
||
| Kościół tytularny | św. Dwunastu Apostołów | ||
| Sukcesja apostolska | |||||||||||
| Data konsekracji | 21 września 1991 | ||||||||||
| Konsekrator | Bernardin Gantin | ||||||||||
| Współkonsekratorzy | Adelmo Tacconi Abele Conigli |
||||||||||
|
|||||||||||
Angelo Scola (ur. 7 listopada 1941 w Malgrate[1]) – włoski biskup rzymskokatolicki, patriarcha Wenecji w latach 2002–2011, arcybiskup metropolita Mediolanu od 2011, kardynał od 2003[1].
Życiorys [edytuj]
Studiował na Katolickim Uniwersytecie Najświętszego Serca w Mediolanie (obronił doktorat z filozofii w 1967) oraz w seminariach w Saronno i Venegono koło Mediolanu[2]. Święcenia kapłańskie przyjął 18 lipca 1970 w Mediolanie z rąk biskupa Teramo-Atri Abele Coniglego[2]. Kontynuował studia w Szwajcarii, obronił doktorat z teologii na uniwersytecie we Fryburgu na podstawie pracy o Tomaszu z Akwinu[2]. Przez pewien czas przebywał w Monako i Francji, po powrocie do Włoch aktywnie działał w ruchu Communione e Liberazione ks. Luigiego Giussaniego[2]. Wykładał na uniwersytecie we Fryburgu, a także w Instytucie Badań nad Małżeństwem i Rodziną im. Jana Pawła II przy Papieskim Uniwersytecie Laterańskim w Rzymie.
20 lipca 1991 został mianowany biskupem diecezjalnym Grosseto[1]. Sakry biskupiej udzielił mu 21 września 1991 prefekt Kongregacji ds. Biskupów kardynał Bernardin Gantin[2]. Po czterech latach pracy w diecezji zrezygnował i przeszedł do Kurii Rzymskiej[2]. Był rektorem magnifico Papieskiego Uniwersytetu Laterańskiego oraz prezydentem Instytutu Badań nad Małżeństwem i Rodziną[2]. 5 stycznia 2002 zastąpił kardynała Marca Cé na urzędzie patriarchy Wenecji.
W październiku 2003 Jan Paweł II wyniósł go do godności kardynalskiej, nadając tytuł prezbitera św. Dwunastu Apostołów[2]. Mianowany został relatorem generalnym XI sesji zwykłej Światowego Synodu Biskupów, planowanej w Watykanie na październik 2005[2].
28 czerwca 2011 zastąpił emerytowanego kardynała Dionigiego Tettamanziego na stanowisku arcybiskupa metropolity Mediolanu. Ingres odbył się 25 września 2011[1].
Był wymieniany w gronie faworytów do następstwa (tzw. papabile) po zmarłym w kwietniu 2005 Janie Pawle II oraz ponownie po rezygnacji z urzędu Benedykta XVI w lutym 2013[3].
9 grudnia 2010 otrzymał doktorat honoris causa Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II[4].
Przypisy [edytuj]
- ↑ 1,0 1,1 1,2 1,3 Angelo Cardinal Scola (ang.). catholic-hierarchy.org. [dostęp 2013-03-07].
- ↑ 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 2,6 2,7 2,8 Scola, Angelo (ang.). The Cardinals of the Holy Roman Church. [dostęp 2013-03-07].
- ↑ Relacja z kongregacji generalnej przed konklawe. gazeta.pl. [dostęp 2013-03-09].
- ↑ Doktor Honoris Causa KUL Angelo Kardynał Scola. kul.pl. [dostęp 2013-03-13].
Linki zewnętrzne [edytuj]
- Kardynał Angelo Scola – materiały w serwisie Kosciol.pl
- Angelo Scola – materiały w Ekumenicznej Agencji Informacyjnej
| Poprzednik Marco Cé |
 |
Patriarcha Wenecji 2002–2011 |
|
Następca Francesco Moraglia |
| Poprzednik Dionigi Tettamanzi |
 |
Arcybiskup metropolita Mediolanu od 2011 |
|
Następca – |
