Angielskie poty

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Angielskie poty (ang. sweating sickness, English sweate, łac. sudor anglicus) – choroba nękająca Anglików w XV i XVI wieku. Współcześni badacze nie mają żadnych dowodów na fizyczne istnienie tej choroby, dysponują tylko zapisami historycznymi. Obecnie przypuszcza się, że przyczyną mógł być jakiś hantawirus (buniawirusy).

Choroba objawiała się obfitym poceniem, różnorodnymi bólami, krwotokami, wysoką temperaturą ciała. Źródłem pierwszych zakażeń mogli być francuscy najemnicy, którzy przybyli do Anglii z Henrykiem VII pod koniec Wojny Dwóch Róż, a z tego, co wiadomo, oni sami na tę chorobę nie zapadali.

Jest hipoteza, że ta choroba to jedna z odmian eboli, tak samo nietypowa jak ostatnio[kiedy?] w Kasai w Kongo.

Historia ataków choroby[edytuj | edytuj kod]

1485–1492
Pierwsze przypadki odnotowano w sierpniu 1485 roku w armii zebranej przez Henryka VII po wylądowaniu w Milford Haven. Wielu żołnierzy zapadło na dziwną chorobę. Umierali oni nawet po kilku godzinach. Wkrótce po wkroczeniu Henryka VII do Londynu po bitwie pod Bosworth epidemia wybuchła z całą siłą. W samej tylko stolicy zmarło kilka tysięcy osób do końca października. Późną jesienią choroba zniknęła tak nagle, jak się pojawiła.

Jednakże rozprzestrzeniała się na północ mniejszymi atakami przez następne lata, docierając do Irlandii w 1492.

1507
Drugi silny atak w Anglii. Wcześniej, od roku 1492 nie notowano zachorowań choć, jak się przyjmuje, ofiarą jej miał w 1502 paść Artur Tudor.
1517
Trzeci, rozległy wybuch epidemii. W niektórych miastach pd. Anglii zmarła połowa populacji. Pierwsze przypadki odnotowane poza Anglią, w Calais i Antwerpii.
1528 – największy atak zarazy na Europę
Pod koniec maja wybuchła epidemia w Londynie, rozprzestrzeniając się na całą Anglię. Zawieszono działalność dworu królewskiego, a król Henryk VIII wyjechał w popłochu. Tym razem epidemia wybuchła również z wielką siłą na kontynencie, omijając jednakże Francję i Włochy. Przybywając prawdopodobnie wraz z uciekającymi ludźmi, wybucha pod koniec września jednocześnie w Antwerpii, Amsterdamie i Hamburgu. Rozprzestrzenia się przez Danię do Szwecji i Norwegii. Dociera w grudniu do Szwajcarii. Na wschodzie pojawia na Litwie, w Polsce i Rosji. Pod koniec 1528 epidemia praktycznie wygasła, pozostając, co charakterystyczne, w każdym z zaatakowanych miejsc tylko około dwóch tygodni.
1551
Ostatni atak choroby w Anglii. Opisany przez Johna Caiusa, lekarza Marii I Tudor.

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.