Angina Prinzmetala

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Angina Prinzmetala
angina Prinzmetali
ICD-10 I20.1
Dusznica bolesna z udokumentowanym skurczem naczyń wieńcowych

Angina Prinzmetala (dławica Prinzmetala, dławica odmienna, naczynioskurczowa dławica piersiowa, łac. angina vasospastica, angina Prinzmetali, ang. variant angina, Prinzmetal angina) – rzadka odmiana choroby niedokrwiennej serca, opisana po raz pierwszy w roku 1959 przez Myrona Prinzmetala i współpracowników[1], wywołana miejscowym skurczem pojedynczej tętnicy wieńcowej. W wytycznych ESC, ACC i AHA zaliczana jest do ostrych zespołów wieńcowych.

Patogeneza[edytuj | edytuj kod]

W anginie Prinzmetala dochodzi do lokalnego spazmu naczyniowego (kurczu naczyniowego) dużej tętnicy wieńcowej, wywołanego przez napływ jonów wapnia do miocytów gładkich.

Objawy i przebieg[edytuj | edytuj kod]

Charakterystyczne cechy anginy Prinzmetala to:

  • uniesienie odcinka ST w elektrokardiogramie (obraz taki jak w zawale serca, w typowej chorobie niedokrwiennej występuje obniżenie tego odcinka).
  • brak wzrostu aktywności enzymów (troponina I lub T, CK-MB, AST) – wzrost jest charakterystyczny dla zawału.
  • pacjenci ze stwierdzoną anginą Prinzmetala są zwykle o 10 do 20 lat młodsi od pacjentów z typową postacią choroby niedokrwiennej.
  • nie występują u nich najczęściej typowe czynniki ryzyka choroby niedokrwiennej (cukrzyca, hiperlipidemie, nadciśnienie tętnicze, otyłość), często natomiast stwierdza się palenie papierosów.
  • pacjenci z tą postacią choroby zwykle dobrze tolerują wysiłek, dolegliwości (typowe dla choroby niedokrwiennej serca, niekiedy z tachyarytmiami i omdleniami) pojawiają się najczęściej we wczesnych godzinach rannych, budząc pacjenta.
  • charakterystyczne dla tej choroby są okresy zaostrzeń na przemian z okresami nieaktywnymi
  • angina Prinzmetala często współistnieje z migreną, zespołem Raynauda lub astmą aspirynową.
  • może być także wywołana spożyciem alkoholu, zaburzeniami emocjonalnymi, przyjmowaniem 5-fluorouracylu lub cyklofosfamidu.

Rozpoznanie[edytuj | edytuj kod]

U około połowy chorych stwierdza się, metodami kardiologii inwazyjnej, zwężenie bliższego odcinka zajętej tętnicy wieńcowej. W diagnostyce choroby znajduje zastosowanie próba z ergonowiną.

Leczenie[edytuj | edytuj kod]

Angina Prinzmetala wymaga leczenia dużymi dawkami nitratów i antagonistami wapnia (werapamil, diltiazem) – charakteryzuje się wówczas dobrym rokowaniem (5-letnie przeżycie > 90%).

Przypisy

  1. Prinzmetal M, Kennamer R, Merliss R, Wada T, Bor N. Angina pectoris. I. A variant form of angina pectoris; preliminary report. „Am J Med”. 27, s. 375–88, 1960. PMID 14434946. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Andrzej Szczeklik (red.): Choroby wewnętrzne. Przyczyny, rozpoznanie i leczenie, tom I. Kraków: Wydawnictwo Medycyna Praktyczna, 2005, s. 149–150. ISBN 83-7430-031-0.
  • Barbara Dąbrowska, Andrzej Dąbrowski: Podręcznik elektrokardiografii. Warszawa: Wydawnictwo Lekarskie PZWL, 1993, s. 219–220. ISBN 83-200-1648-7.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.