Anima i animus
Anima i animus – archetypy psychiki w psychologii analitycznej Carla Gustava Junga. Element, który jest przeciwieństwem i dopełnieniem persony. Harmonijny rozwój osobowości wymaga obecności obydwu tych pierwiastków i równowagi między nimi.
Spis treści |
Geneza terminów [edytuj]
Lukrecjusz rozróżniał duszę biologiczną, anima, od mieszczącej się w sercu duszy subtelnej, zwanej animus i będącej centrum zdolności poznawczych i emocji. Echo tej koncepcji widać w psychoanalizie.
Anima [edytuj]
Kobiecy aspekt psychiki mężczyzny; ideał kobiety istniejący w męskiej nieświadomości. Stanowi wyraz wszystkich tendencji kobiecych w psychice mężczyzny[1].
Animus [edytuj]
Męski archetyp w psychice kobiecej; ideał mężczyzny istniejący w nieświadomości kobiety.
Cztery płcie [edytuj]
Współcześnie stosuje się te pojęcia jako odpowiednik wymiarów kobiecości i męskości dla obu płci.
Przypisy
- ↑ Ole Vedfelt: Kobiecość w mężczyźnie. Piotr Billig (tł.). Wyd. 2. Warszawa: ENETEIA Wydawnictwo Psychologii i Kultury, 2004, s. 27, seria: Biblioteka jungowska. ISBN 83-85713-46-8.
Bibliografia [edytuj]
- Shahrokh NC, Hales RE: Amerykański słownik psychiatryczny. Wrocław: Elsevier Urban & Partner, 2009. ISBN 9788376090580.
