Anima i animus

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Anima i animusarchetypy psychiki w psychologii analitycznej Carla Gustava Junga. Element, który jest przeciwieństwem i dopełnieniem persony. Harmonijny rozwój osobowości wymaga obecności obydwu tych pierwiastków i równowagi między nimi.

Geneza terminów[edytuj | edytuj kod]

Lukrecjusz rozróżniał duszę biologiczną, anima, od mieszczącej się w sercu duszy subtelnej, zwanej animus i będącej centrum zdolności poznawczych i emocji. Echo tej koncepcji widać w psychoanalizie.

Anima[edytuj | edytuj kod]

Kobiecy aspekt psychiki mężczyzny; ideał kobiety istniejący w męskiej nieświadomości. Stanowi wyraz wszystkich tendencji kobiecych w psychice mężczyzny[1].

Animus[edytuj | edytuj kod]

Męski archetyp w psychice kobiecej; ideał mężczyzny istniejący w nieświadomości kobiety.

Cztery płcie[edytuj | edytuj kod]

Współcześnie stosuje się te pojęcia jako odpowiednik wymiarów kobiecości i męskości dla obu płci.

Przypisy

  1. Ole Vedfelt: Kobiecość w mężczyźnie. Piotr Billig (tł.). Wyd. 2. Warszawa: ENETEIA Wydawnictwo Psychologii i Kultury, 2004, s. 27, seria: Biblioteka jungowska. ISBN 83-85713-46-8.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Shahrokh NC, Hales RE: Amerykański słownik psychiatryczny. Wrocław: Elsevier Urban & Partner, 2009. ISBN 9788376090580.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]