Animalistyka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Frans Snyders, Polowanie na jelenie
Melchior de Hondecoeter, Ptaki w parku (ok. 1680)

Animalistyka – przedstawienie zwierząt (pasące się bydło, konie, ptactwo domowe) lub scen ze zwierzętami (zwierzyna osaczana przez psy, walki zwierząt itp.), głównie w malarstwie, grafice, rzeźbie i fotografii. Artystę specjalizującego się w tej tematyce nazywa się animalistą.

Przedstawienia zwierząt pojawiły się już w paleolicie (malowidła naskalne, np. Altamira). W średniowieczu występowały w rzeźbie architektonicznej oraz iluminatorstwie, często z elementami fantastyki i symboliki. Jako samodzielny temat pojawiły się w XVI w.

Rozkwit malarstwa animalistycznego nastąpił w XVII w. w Holandii (Melchior de Hondecoeter, Abraham Hondius, Paulus Potter, Jan Weenix) i Flandrii (Frans Snyders, Jan Fyt, Paul de Vos) oraz w XVIII w. we Francji (Jean-Baptiste Oudry, Alexandre-François Desportes) i Anglii (George Stubbs).

W Polsce malarstwo animalistyczne pojawiło się w XVII w. pod wpływem realizmu flamandzkiego (Daniel Schultz). Rozpowszechniło się na przełomie XIX i XX w. (Juliusz Kossak, Józef Chełmoński, Julian Fałat, Alfred Kowalski-Wierusz), często połączone z tematami krajobrazowymi, rodzajowymi lub batalistycznymi.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Słownik terminologiczny sztuk pięknych, red. S. Kozakiewicz, Warszawa 2007, ISBN 978-83-01-12365-9
  • Zrozumieć malarstwo. Najważniejsze tematy w sztuce, red. Alexander Sturgis, Poznań: Rebis, 2006. ISBN 83-7301-768-2