Anioł Dowgird
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Anioł Dowgird (ur. 2 grudnia 1776 w majątku Jurkowszczyzna, powiat mścisławski, zm. 26 kwietnia 1835) - polski filozof. Naukę pobierał w szkołach jezuickich ( w Akademii Połockiej) i pijarskich, po czym wstąpił do zgromadzenia pijarów i przyjął święcenia kapłańskie. Następnie uczył w szkołach pijarskich i przez pewien czas był profesorem logiki i etyki na Uniwersytecie Wileńskim.
Spis treści |
[edytuj] Poglądy
W swych poglądach filozoficznych wychodzi Dowgird od Kanta i jego "Krytyki czystego rozumu", ale odmiennie od Kanta zapatruje się na czas i przestrzeń, którym przypisuje istnienie rzeczywiste, od nas niezależne.
[edytuj] Dzieła
- "O logice, metafizyce i filozofii moralnej"
- "Wykład przyrodzonych myślenia prawideł, czyli logika teoretyczna i praktyczna"
- "Reczywistość poznań ludzkich"
Napisał także szereg kazań, a w rękopisie zostawił dzieło traktujące o filozofii Kanta.
[edytuj] Bibliografia
- Wielka Ilustrowana Encyklopedia Powszechna, t. IV.
- Jacek Jadacki, Sławni Wilnianie. Filozofowie, Wilno 1994
- Elwira Kosnarewicz, Dowgird Anioł, w: Słownik psychologów polskich (pod redakcją Elwiry Kosnarewicz, Teresy Rzepy, Ryszarda Stachowskiego), Poznań 1992, s. 62–63