Anioły i demony (powieść)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy powieści. Zobacz też: film o tym samym tytule.
Anioły i Demony
Angels & Demons
Autor Dan Brown
Miejsce wydania  Stany Zjednoczone
Język angielski
Data I wyd. maj 2000
Wydawca Doubleday
Typ utworu sensacja, kryminał, thriller
Data I wyd. polskiego 2003
Pierwszy wydawca polski Albatros
poprzednia
brak
następna
Kod Leonarda da Vinci
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach

Anioły i demony (ang. Angels & Demons) – druga powieść Dana Browna wydana w 2000 roku. Jest to pierwsza z czterech książek, w której pojawił się główny bohater Robert Langdon.

Opis fabuły[edytuj | edytuj kod]

Głównym bohaterem jest Robert Langdon, profesor historii sztuki, który zostaje wezwany do ośrodka badań jądrowych CERN w Genewie, by rozpoznać tajemniczy rysunek wypalony na ciele zamordowanego fizyka. Rozpoznaje w nim symbol bractwa Iluminatów - nieistniejącej od ponad pół wieku organizacji walczącej z Kościołem katolickim. Okazuje się, że ci, którzy przetrwali prześladowania, nakazali przyszłym pokoleniom prowadzenie dalszej walki. Celem ma być Watykan, w którego podziemiach znajduje się niemożliwa do rozbrojenia bomba - skradziony z CERN-u pojemnik z antymaterią. Langdon i Vittoria, córka zamordowanego fizyka próbują zapobiec tragedii. Szukają wskazówek w zapomnianym dziele Galileusza, próbując odnaleźć drogę do siedziby terrorystów. W trakcie rozwoju akcji wychodzi na jaw, że śmierć papieża, która miała miejsce piętnaście dni wcześniej jest również wynikiem działalności Iluminatów. Oficjalna wersja brzmiała, iż zmarł on na udar mózgu w trakcie snu.

W książce po raz pierwszy na taką skalę pojawiają się ambigramy - symetryczne rysunki, które wg Browna symbolizują wiarę Galileusza w dualizm i symetrię. Miał je stworzyć Gianlorenzo Bernini

Fabuła a historia[edytuj | edytuj kod]

Brown w 'Aniołach i demonach' zawiera wiele kontrowersyjnych teorii; jedna z nich głosi, że Iluminaci działali już w XVI wieku, a ich przywódcą miał być sam Galileo Galilei. Iluminaci mieli prowadzić rekrutację nowych członków w tajemnicy przed Kościołem, za pośrednictwem "Diagramma della Verita" - dzieła Galileusza, rzekomo wydanego w czasie jego pobytu w areszcie. Po odnalezieniu w niej wskazówki wkraczało się na tzw. "ścieżkę oświecenia", która była usytuowana w Rzymie - kolejne jej etapy zwane były "Ołtarzami nauki" i były poświęcone jednemu z czterech żywiołów - ostatni, piąty etap, miał znajdować się w Zamku Świętego Anioła, który połączony jest z Watykanem tajnym korytarzem Pasetto.

Bohaterowie[edytuj | edytuj kod]

  • Robert Langdon
  • Vittoria Vetra
  • Kamerling Carlo Ventresca
  • Asasyn
  • Maximilian Kohler
  • Leonardo Vetra
  • Kardynał Saverio Mortati
  • Komendant Olivetti
  • Kapitan Rocher
  • Gunther Glick i Chinita Macri
  • Porucznik Chartrand

Reakcja[edytuj | edytuj kod]

Powieść odniosła olbrzymi sukces i przyczyniła się znacznie do wzrostu napływu turystów do Rzymu, chcących odwiedzić wymienione w niej kościoły.

Książka nie przedstawia Kościoła w tak niekorzystnym świetle jak Kod Leonarda da Vinci, toteż bojkotowano dopiero kolejną książkę. Mimo to Watykan nie zgodził się, by ekipa kręcąca ekranizację Aniołów filmowała na terenie tego państwa - m.in. dlatego, że nie chciano, by ktoś kojarzył Państwo Kościelne z serią brutalnych morderstw.

Błędy[edytuj | edytuj kod]

Książka zawiera wiele błędów dotyczących sediswakancji oraz przebiegu konklawe, m.in.:

  • kamerling od 1427 roku jest zawsze kardynałem i nie jest nim sekretarz papieża
  • w okresie sediswakancji Kościołem zarządza kolegium kardynalskie, a zwykłymi sprawami zajmuje się kardynał kamerling wraz z trzema kardynałami, po jednym z każdego stopnia, nazywanych asystentami. Sam kamerling nie ma żadnej specjalnej władzy
  • konklawe nie obraduje bez przerwy do wyboru papieża, kardynałowie udają się na spoczynek do "Domu św. Marty" (łac. Domus Sanctae Marthae)
  • konstytucja Jana Pawła II Konstytucja Apostolska Universi Dominici Gregis o wakacie Stolicy Apostolskiej i wyborze biskupa rzymskiego § 62, znosi inne sposoby wyboru papieża niż głosowanie, nie jest więc możliwe nieświadome wybranie dwóch papieży
  • na papieża może zostać wybrany każdy dorosły mężczyzna: członek Kościoła Rzymskokatolickiego lub Katolickich Kościołów Wschodnich. Jeżeli nie posiada święceń biskupich to przed otrzymaniem godności papieskiej najpierw zostaje wyświęcony na biskupa, możliwe jest więc wybranie na papieża osoby nie będącej kardynałem, nawet poprzez głosowanie (obecnie jedyną dopuszczalną formę wyboru Biskupa Rzymu)

Inne błędy:

  • uznanie przez Langdona, eksperta w historii sztuki, iż mundury gwardzistów szwajcarskich zostały zaprojektowane przez Michała Anioła
  • Ekstaza św. Teresy powstała w latach 1645-1652, a "Diagramma della Verita" Galileusza, w której znajduje się pierwsza wskazówka, została wydana w 1639 roku
  • cztery kościoły, które są "Ołtarzami nauki", w rzeczywistości nie tworzą idealnego krzyża na planie Rzymu, wbrew temu co zauważył bohater Robert Langdon.
  • czas akcji to najprawdopodobniej rok 2000. Jeżeli tak, to zmarły papież musiał zostać wybrany w roku 1988. W książce wspomniane jest o Janie Pawle I. Artykuły te pochodzą z 1998, czyli 2 lata przed wydarzeniami w Watykanie. Natomiast w Kodzie Leonarda da Vinci biskup Aringarosa wspomina o tym, że wybrany pod koniec Aniołów... na papieża - Saviero Mortati - nie może unieważnić decyzji swojego poprzednika (Jana Pawła II) z roku 1982, by Opus Dei stało się papieską prałaturą personalną. Obowiązująca konstytucja, o której wspomniano wcześniej została również uchwalona przez Jana Pawła II w roku 1996. Wszystkie fakty doprowadzają do dużych nieprawidłowości czasowych
  • gdy Langdon zastanawia się, czy drugi ołtarz nauki może znajdować się na Placu św. Piotra, jeden z gwardzistów odpowiada, że Watykan i Rzym od wieków "walczyły" o uznanie placu za swój teren. Należy jednak pamiętać, że w czasach Berniniego Watykan jako państwo nie istniał, stanowił integralną część Rzymu, stolicy Państwa Kościelnego
  • Gdy Langdon i Vittoria wychodzą z archiwów watykańskich Vittoria mówi, że jest 7.30 i gdy wszyscy jadą pod Panteon, Olivietti mówi, że mają jeszcze pół godziny, więc znów jest 7.30