Ankyloglossia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Ankyloglosja , w języku polskim określana zwykle jako tzw. krótkie wędzidełko języka - to wrodzone zaburzenie rozwojowe w jamie ustnej, często występujące rodzinnie, spowodowane przez wędzidełko języka, które ogranicza ruchomość języka. Ograniczenie zakresu ruchów języka w ankyloglosji zależy przede wszystkim od długości przyczepów wędzidełka do dolnej powierzchni języka i dna jamy ustnej oraz długości jego wolnego fałdu. Ograniczenia ruchów są tym większe, im dłuższe są przyczepy wędzidełka i krótszy jest wolny fałd, oraz im wędzidełko jest grubsze i mniej podatne na rozciąganie. W okresie noworodkowym i niemowlęcym ankyloglosja jest jedną z najczęstszych przyczyn zaburzeń ssania piersi, a w dalszych latach rozwoju dziecka może być przyczyną wad wymowy (dyslalia ankyloglosyjna) i wad zgryzu. W okresie dojrzałym ankyloglosja może uniemożliwiać wykonywanie pewnych zawodów, np. dmuchacza szkła, i grę na instrumentach dętych, a wada wymowy może utrudniać kontakty społeczne i wykonywanie pewnych zawodów, np. aktora, kapłana, polityka. W populacji noworodków ankyloglosję rozpoznaje się u około 3-10% dzieci, natomiast częstość występowania wad wymowy spowodowanych przez nieprawidłowo zbudowane wędzidełko języka uważa się za znacznie wyższą. U noworodków z ankyloglosją wykonuje się proste przecięcie wędzidełka języka (zwane frenotomią), po którym stwierdza się zwykle ustąpienie zaburzeń ssania piersi. W późniejszym okresie życia, najczęściej ze wskazań logopedycznych wykonuje się też wycięcie wędzidełka (frenulektomię) lub plastykę wędzidełka (frenuloplastykę).

1)Poglądy, opinie,kontrowersje na temat krótkiego wędzidełka języka:[1].

"Na dolnej powierzchni języka w "linii pośrodkowej wznosi się fałd błony śluzowej, wędzidełko języka (frenulum linguae), które przyczepia się na dnie jamy ustnej między obu brodawkami podjęzykowymi. W opinii wielu autorów "obiektywna ocena wędzidełka jest trudna. Między innymi dlatego, że język jest całkowicie miękką tkanką bez wyraźnych, nieruchomych punktów charakterystycznych.Istnieje niewiele dancyh opisujących zakres anatomicznych wariantów wędzidełka lub stopień ruchliwości języka wymagany do normalnego funkcjonowania [W.N. Williams i C. Waldron].

2)Krótkie wędzidełko a ruchomość języka:[1].

„Rozbieżności na temat zależności ruchów języka od jakości wędzidełka wynikają z różnych metod oceny języka i ruchów języka. Z jednej strony wyrażany jest pogląd, że wędzidełko języka nie ma żadnego wpływu na jego ruchomość i na inne czynności ruchowe. Rzadko jest powodem trudności protetycznych. Z drugiej – lekarze wielu specjalności wiążą krótkie wędzidełko języka z ograniczoną ruchomością języka i omawiają wpływ ankyloglosji na przebieg czynności ruchowych wykonywanych z udziałem języka. Dostrzega się także negatywne skutki ankyloglosyjnej dysfunkcji języka w kształtowaniu łuków zębowych i podniebienia, w utrzymaniu higieny zębów i periodontopatii rośnięcia języka. Badacze japońscy stwierdzają nawet związek między ankyloglosją a objawami zaburzeń oddychania – zbliżonymi do tych, które występują u dzieci zmarłych w przebiegu zespołu nagłej śmierci niemowląt. Uważają, że jest to związane z towarzyszącym przyrośnięciu języka nieprawidłowym położeniem i odchyleniem nagłośni i krtani, co badali u 51 dzieci w wieku od 3 do 59 tygodni życia i u 38 dorosłych w wieku od 13 do 18 lat. F. I. Catlin i V. de Haan uważają, że stwierdzenie przyrośnięcia języka nie jest łatwe (zwłaszcza u dzieci), ponieważ nie zawsze można ten stan zaobserwować, oglądając spodnią stronę języka. Marcin Żurowski uważa, że prawidłowo wykształcone wędzidełko pozwala na dotknięcie wargi górnej wysuniętym koniuszkiem języka i czynność ta służy jako test oceniający jego długość".

3)Poglądy na temat ankyloglosji (skróconego wędzidełka podjęzykowego) na jakość wymowy są bardzo różne:[2].

  • I. Styczek: ankyloglosja rzadko jest przyczyną wady wymowy, aczkolwiek niekiedy może utrudniać artykulację spółgłosek: r, sz, ż, cz. Styczek twierdzi, że można je rozciągać.
  • Zaleski: wędzidełko nie ma żadnego wpływu na ruchomość języka.
  • E. Stecko uważa interwencję chirurgiczną za konieczną tylko w przypadku przyrośnięcia języka.
  • Mitrynowicz-Modrzejewska uważa frenotomię za błąd sztuki lekarskiej.
  • Essen: zbyt krótkie wędzidełko języka, bardzo często przez laików uważane za powód wad wymowy, a nawet jąkania się, nie ma absolutnie nic wspólnego z wadami wymowy.
  • Warden: przyrośnięcie języka może wpływać na wypowiadanie głosek: f,w,t,d,n,l,s,h,,z,r,. Większość tych głosek da się wypowiedzieć bez podnoszenia czubka języka.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Ostapiuk, 2013.
  2. Jeżewska-Krasnodębska, 2011, s. 106.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Ewa Jeżewska-Krasnodębska, Biologiczne uwarunkowania rozwoju i zaburzeń mowy. Kraków 2011, s. 106.
  • Barbara Ostapiuk: Dyslalia ankyloglosyjna. O krótkim wędzidełku języka, wadliwej wymowie i skuteczności terapii. Uniwersytet Szczeciński, Rozprawy i Studia T.(DCCCLII) 778, Szczecin, 2013. ISBN 978-83-7241-815-9
  • T. Sioda: Wędzidełko języka u noworodka – ocena neonatologiczna i zalecenia. „Standardy Medyczne – Pediatria”. 9(1), s. 117-125, 2012.

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.