Anna Jegorowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Anna Jegorowa
Anna Jegorowa
kapitan kapitan
Data i miejsce urodzenia 23 września 1916
Wołodowo
Data śmierci 29 października 2009
Przebieg służby
Lata służby 19411945
Siły zbrojne Red star.svg Armia Czerwona
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Późniejsza praca pracownica metra
Odznaczenia
Bohater Związku Radzieckiego
Order Lenina Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Wojny Ojczyźnianej I klasy Order Wojny Ojczyźnianej I klasy Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari

Anna Aleksandrowna Jegorowa (Timofiejewa), ros. Анна Александровна Егорова (Тимофеева) (ur. 23 września 1916, zm. 29 października 2009) – radziecka pilot, uczestniczka II wojny światowej, Bohater Związku Radzieckiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Rosjanka, urodziła się we wsi Wołodowo w rejonie kuwszynowskim obwodu twerskiego[1]. Po ukończeniu szkoły przeniosła się do Moskwy, gdzie ukończyła szkołę zawodową i pracowała w obsłudze technicznej moskiewskiego metra, jednocześnie interesowała się lotnictwem i należała do aeroklubu. W 1938 skierowano ją do szkoły lotniczej Osoawiachimu, lecz na skutek aresztowania jej brata z przyczyn czystek politycznych, zwolniono ją. Po przeniesieniu się do Smoleńska, gdzie podjęła pracę w fabryce lnu, zdołała uzyskać skierowanie do szkoły lotniczej w Chersoniu, którą ukończyła w 1939 roku. Pracowała następnie jako instruktor w aeroklubie[1].

Po ataku Niemiec na ZSRR podczas II wojny światowej w 1941, została zmobilizowana do lotniczej 130. samodzielnej eskadry łącznikowej Frontu Południowego, gdzie latała na powolnych nieuzbrojonych dwupłatach Po-2, także w misjach rozpoznawczych i łącznikowych do okrążonych oddziałów za linię frontu. Wykonała około 100 misji i została wówczas odznaczona Orderem Czerwonego Sztandaru[1]. Wiosną 1942 roku wykonała przymusowe lądowanie na samolocie uszkodzonym przez niemiecki myśliwiec[1]. Jesienią 1942 uzyskała przeniesienie do lotnictwa szturmowego - 805. pułku lotnictwa szturmowego 197. dywizji lotnictwa szturmowego, latającej na samolotach Ił-2. Była jedyną kobietą-pilotem w pułku, później latała w żeńskiej załodze wraz ze strzelcem Jewdokią Nazarkiną[1]. Pod koniec swojej służby, została nawigatorem pułku. Uczestniczyła w walkach na Tamaniu, Małej Ziemi, wyzwoleniu Krymu, Ukrainy i Polski, odbywając ponad 100 lotów bojowych (wg innych źródeł - łącznie podczas wojny 277 lotów).

Jej samolot został zestrzelony 20 sierpnia 1944 w walkach nad linią Wisłyprzyczółkiem warecko-magnuszewskim[2]. Jegorowa została uznana za poległą i przedstawiono ją do pośmiertnego tytułu Bohatera Związku Radzieckiego. Jednakże została ona jedynie ranna i dostała się do niewoli niemieckiej. W styczniu 1945 niemiecki obóz jeniecki na terenie Polski, w którym przebywała,, został wyzwolony przez wojska radzieckie.

Anna Jegorowa w 2006 roku

Po powrocie do kraju, pilot Jegorowa była represjonowana przez NKWD, w związku z uznaniem jeńców wojennych za "wrogów ojczyzny" przez I. Stalina. Komisja medyczna nie dopuściła jej do dalszego latania. Jegorowa zamieszkała następnie w Moskwie, gdzie podjęła pracę w metrze i wyszła za mąż za Wiaczesława Timofiejewa - byłego dowódcę jej dywizji lotniczej. Dopiero 6 maja 1965 przyznano jej tytuł Bohatera Związku Radzieckiego.

Nagrody i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Oprócz Złotej Gwiazdy Bohatera Związku Radzieckiego, Anna Jegorowa była odznaczona orderami: Lenina, dwukrotnie Czerwonego Sztandaru, dwukrotnie Wojny Ojczyźnianej I stopnia, radzieckimi medalami i Orderem Wojennym Virtuti Militari kl. V. Od 1943 była członkiem KPZR.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 Тимофеева (Егорова) Анна Александровна w serwisie Gieroi Strany [dostęp 7.10.2013]
  2. Norbert Bączyk: Czerwone gwiazdy nad Warszawą - 16. Armia Lotnicza latem 1944 roku w: "Lotnictwo", nr 8/2013, s.92

Uwagi

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]