Anna Maria Klechniowska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Anna Maria Klechniowska zamężna Sas (ur. 15 kwietnia 1888 w Borówce na Wołyniu, zm. 26 sierpnia 1973 w Warszawie), polska kompozytorka, pianistka i pedagog.

Uczyła się w konserwatorium w Warszawie, m.in. u Katarzyny Jaczynowskiej (fortepian) i Gustawa Roguskiego (teoria). W latach 1905-1906 kontynuowała studia we Lwowie pod kierunkiem Mieczysława Sołtysa (fortepian, kompozycja) i Stanisława Niewiadomskiego (harmonia), a następnie w konserwatorium w Lipsku u Josepha Pembaura (fortepian) i Stephana Krehla (kompozycja). W latach 1908-1911 kształciła się w klasie fortepianu Klary Czop-Umlauff w Krakowskim Instytucie Muzycznym. W latach 1911-1917 studiowała u Richarda Heubergera i Franza Schmidta w Musikakademie w Wiedniu. Przed I wojną światową należała do kręgu bliskich znajomych Karola Szymanowskiego. W latach 1918-1939 prowadziła w Warszawie własne Kursy Muzyczne dla początkujących. W 1939 wyjechała do Paryża, gdzie pogłębiała studia w zakresie kompozycji u Nadii Boulanger. W latach 1945-1947 przebywała w Łodzi; była kierownikiem działu muzycznego w Wydziale Kultury i Sztuki i profesorem klasy fortepianu w Ludowym Instytucie Muzycznym. Po przeniesieniu się do Warszawy w 1947 podjęła działalność twórczą, pedagogiczną i społeczną; była wizytatorem szkół muzycznych przy Ministerstwie Kultury i Sztuki, kierowała sekcją muzyki dla dzieci przy Zarządzie Głównym Związku Kompozytorów Polskich. W 1950 otrzymała Nagrodę Muzyczną Prezesa Rady Ministrów za twórczość dla dzieci, w 1955 Medal 10-lecia Polski Ludowej i Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]