Anna Nehrebecka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Anna Nehrebecka
Anna Nehrebecka
Data i miejsce urodzenia 16 grudnia 1947
Bytom
Zawód aktorka
Współmałżonek Iwo Byczewski
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Medal "Zasłużony Kulturze Gloria Artis"
Strona internetowa

Anna Teresa Nehrebecka-Byczewska z domu Wojciechowska (ur. 16 grudnia 1947 w Bytomiu) – polska aktorka teatralna i filmowa, od 2010 radna Rady m.st. Warszawy.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1969 ukończyła studia w warszawskiej PWST, debiutowała w filmie w 1967. W 1969 została aktorką Teatru Polskiego w Warszawie. Zagrała liczne role teatralne, filmowe i telewizyjne zarówno z repertuaru klasycznego jak i współczesnego. Tworzyła programy poetycko-recytatorskie w radiu i telewizji. Cykl ten zapoczątkowany został w latach 70., zawierał m.in. poezje Stanisława Balińskiego, Zofii Bohdanowiczowej, Ryszarda Kiersnowskiego, Beaty Obertyńskiej.

Występowała w okresie stanu wojennego w kościołach i domach prywatnych. Miała koncerty poetyckie w Europie, Australii, Nowej Zelandii i w USA.

Grała w filmach zrealizowanych we Francji i na Węgrzech. Wystąpiła także w albańskim filmie Kujtima Çashku Pułkownik Bunkier, w którym zagrała jedną z głównych ról – polską żonę albańskiego oficera.

Była członkinią komitetu poparcia Bronisława Komorowskiego przed wyborami prezydenckimi w 2010 i w 2015[1][2]. W 2010 uzyskała mandat radnej miasta Warszawy z ramienia Platformy Obywatelskiej[3], w 2014 z powodzeniem ubiegała się o reelekcję[4].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Mężem Anny Nehrebeckiej jest dyplomata Iwo Byczewski. Ma dwójkę dzieci.

Odznaczenia i nagrody[edytuj | edytuj kod]

W 1975 otrzymała Złoty Krzyż Zasługi, a 1988 odznakę Zasłużony Działacz Kultury, zaś w 1994 honorową odznakę Polskiego Związku Niewidomych. W 1978 przewodniczący Komitetu do Spraw Radia i Telewizji przyznał jej nagrodę za współudział artystyczny i wybitne wykonawstwo w programach politycznych Polskiego Radia.

Postanowieniem Prezydenta RP z dnia 4 grudnia 2007, za wybitne zasługi w działalności na rzecz przemian demokratycznych w Polsce, za zaangażowanie w walkę o wolność słowa i wolne media, za osiągnięcia w podejmowanej z pożytkiem dla kraju pracy zawodowej i społecznej, została odznaczona Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski[5]. Uroczystość dekoracji odbyła się 10 grudnia 2007 w Studiu Koncertowym Polskiego Radia im. Witolda Lutosławskiego[6]. 14 grudnia 2007 z rąk ministra kultury i dziedzictwa narodowego Bogdana Zdrojewskiego odebrała Srebrny Medal "Zasłużony Kulturze Gloria Artis"[7].

Wybrana filmografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Komitet poparcia Bronisława Komorowskiego. onet.pl, 16 maja 2010. [dostęp 15 marca 2015].
  2. Kto wszedł do komitetu poparcia Komorowskiego. dziennik.pl, 15 marca 2015. [dostęp 15 marca 2015].
  3. Serwis PKW – Wybory 2010. [dostęp 2012-11-28].
  4. Platforma Obywatelska w Warszawie może rządzić samodzielnie. tvn24.pl, 21 listopada 2014. [dostęp 2014-11-22].
  5. M.P. z 2008 r. Nr 31, poz. 273 – pkt 21.
  6. Prezydent RP odznaczył bohaterów stanu wojennego oraz działaczy ruchu "Polsko-Czesko-Słowackiej Solidarności". prezydent.pl, 10 grudnia 2007. [dostęp 2012-11-28].
  7. Medale zasłużony kulturze "Gloria Artis" dla wybitnych polskich artystów. mkidn.gov.pl, 14 grudnia 2007. [dostęp 2012-11-28].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]