Anna Piotrowna (córka Katarzyny II)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Anna Piotrowna (ur. 20 grudnia 1757, zm. 16 marca 1759[1][a]) – wielka księżna, córka naturalna księżnej Katarzyny Aleksiejewny[b] i posła saskiego Stanisława Poniatowskiego (późniejszego króla Polski).

Narodziny Anny Piotrowny były owocem romansu księżnej z dyplomatą polskim w służbie saskiej. Poniatowski przybył do Petersburga w 1755, dzięki staraniom Familii, jako prywatny sekretarz brytyjskiego ambasadora, Charlesa Hanbury Williamsa, którego poznał wcześniej w Berlinie. W czerwcu 1755 został przedstawiony przez ambasadora Sophie Friederike Auguste księżnej von Anhalt-Zerbst, przyszłej cesarzowej Rosji Katarzynie II, zaś w grudniu tego samego roku nawiązał z nią niebezpieczny romans. Williams, chcąc ochronić swego sekretarza, odesłał go w sierpniu 1756 do Polski, skąd miał wrócić do Petersburga chroniony immunitetem dyplomatycznym jako reprezentant Saksonii.[2] W końcu 1756 rzeczywiście został posłem saskim w Petersburgu, gdzie kontynuował romans z przyszłą carycą, którego owocem była ich córka Anna Piotrowna. Została ona formalnie uznana za córkę przez następcę tronu, pomimo że zarówno on, jak i cały dwór powątpiewał w jego ojcostwo.

Przy chrzcie 28 grudnia 1757 roku i mianowaniu na wielką księżną została odznaczona Orderem Świętej Katarzyny 1 stopnia[1].

Uwagi

  1. Wg kalendarza juliańskiego daty te to odpowiednio 9 grudnia 1757 i 9 marca 1759.
  2. Żony następcy tronu rosyjskiego Piotra Fiodorowicza, późniejszej carycy Katarzyny II Wielkiej.

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]