Anna Przemysłówna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Anna (ur. w 1253 w Poznaniu, zm. po 26 czerwca 1295) – księżniczka wielkopolska z dynastii Piastów, ksieni cysterek w Owińskach.

Bliźniacza córka (wraz z Eufemią) księcia wielkopolskiego Przemysła I i Elżbiety, córki księcia śląskiego, krakowskiego i wielkopolskiego Henryka II Pobożnego. Siostra króla Polski Przemysła II.

Na chrzcie nadano jej imię po babce Annie, królewnie czeskiej i księżnej śląskiej, żonie Henryka Pobożnego. Gdy miała 4 lata, zmarł jej ojciec. Odtąd opiekę nad nią i jej rodzeństwem sprawowali matka Elżbieta (zmarła w 1265 r.) i stryj Bolesław Pobożny. Wychowywała się w bardzo religijnym środowisku, które z pewnością miało wpływ na wybór jej drogi życiowej. Jej matka dzieciństwo spędziła w klasztorze cysterek w Trzebnicy, gdzie znajdowała się pod silnym wpływem swej babki Jadwigi, przyszłej świętej. Nie jest pewne, czy przed małżeństwem z Przemysłem I nie złożyła ona ślubów zakonnych. Wiele czasu Anna spędziła na dworze Bolesława Pobożnego i jego żony, przyszłej błogosławionej, Jolenty Heleny, na którym panowała wysoce religijna atmosfera. Dodatkowo jej babka Anna, księżna śląska, zmarła w opinii świętości.

Podobnie jak dwie jej siostry, Eufrozyna i Eufemia, wybrała życie zakonne. Przed lipcem 1280 r. wstąpiła do zakonu cysterek w Owińskach, gdzie w latach 90. XIII w. (prawdopodobnie przed 1298 r.[1]) pełniła funkcję ksieni.

Nie jest znana dokładna data jej śmierci. Na pewno zmarła po koronacji królewskiej swego brata Przemysła II, tj. po 26 czerwca 1295, ponieważ Nekrolog lubiąski wspomina o niej i o jej siostrze Eufrozynie jako o siostrach króla polskiego. Prawdopodobnie dzienna data jej śmierci przypadła 19 maja, gdyż w tym dniu modlono się za spokój jej duszy w lubiąskim klasztorze. Jej ciało spoczęło w klasztorze w Owińskach.

Przypisy

  1. W 1298 r. jako ksieni klasztoru w Owińskach poświadczona jest Dobrochna. Jeżeli Anna byłaby jej następczynią, sprawowałaby swój urząd w okresie między 1298 a 1300 r. Taka możliwość uchodzi w literaturze naukowej za mało prawdopodobną, zob. K. Jasiński, Genealogia Piastów wielkopolskich..., s. 51.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jasiński K., Genealogia Piastów wielkopolskich. Potomstwo Władysława Odonica, (w:) Kronika Miasta Poznania, t. 2, 1995, s. 51-52.
  • Ożóg K., Anna, (w:) Piastowie. Leksykon biograficzny, Wydawnictwo Literackie, Kraków 1999, s. 153.