Anna Raźny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Anna Raźny
Data i miejsce urodzenia 2 lutego 1944
Batowice
Przewodnicząca Rady Politycznej Ligi Polskich Rodzin
Przynależność polityczna Liga Polskich Rodzin
Okres urzędowania od 25 października 2009
do 20 marca 2010
Poprzednik Maciej Giertych (p.o.)
Następca Maciej Giertych
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi

Anna Józefa Raźny (ur. 2 lutego 1944 w Batowicach) – polska rosjoznawczyni i kulturoznawczyni, politolog i polityk, dyrektor Instytutu Rosji i Europy Wschodniej Uniwersytetu Jagiellońskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wykształcenie i działalność naukowa[edytuj | edytuj kod]

Ukończyła filologię rosyjską na Uniwersytecie Jagiellońskim. W 1976 uzyskała stopień doktora za pracę Polska rusycystyka historycznoliteracka lat 1918–1939. Orientacje metodologiczne. W tym samym roku objęła stanowisko adiunkta w Instytucie Filologii Rosyjskiej UJ. W 1988 uzyskała stopień doktora habilitowanego z dziedziny filologii rosyjskiej na podstawie pracy pod tytułem Fiodor Dostojewski – filozofia człowieka a problemy poetyki. Od 1999 pracuje na stanowisku profesora nauk humanistycznych UJ, a od 2000 jest profesorem nadzwyczajnym uczelni.

Zajmuje się naukowo literaturą rosyjską XIX i początku XX wieku, stosunkiem inteligencji rosyjskiej wobec utopii społecznych oraz chrześcijańskiej wizji świata, totalitaryzmem w literaturze rosyjskiej i literaturą obozową.

Obecnie pełni funkcję kierownika Katedry Rosyjskiej Kultury Nowożytnej oraz dyrektora Instytutu Rosji i Europy Wschodniej UJ. Od października 2004 prowadzi regularne wykłady na Wyższej Szkole Kultury Społecznej i Medialnej w Toruniu, zasiada również w jej radzie naukowej. Jest członkiem Zespołu Wspierania Radia Maryja oraz częstym gościem w Telewizji Trwam i Radiu Maryja, gdzie występuje jako ekspert ds. polityki międzynarodowej oraz Rosji.

Od 1976 jest członkiem Komisji Słowianoznawstwa Polskiej Akademii Nauk, zasiada również w Komisji Kultury Słowian Polskiej Akademii Umiejętności (od 2002). Od 1986 do 2002 należała do International Dostoevsky Society.

Działalność polityczna[edytuj | edytuj kod]

W wyborach 1991 bez powodzenia ubiegała się o mandat poselski z ramienia Zjednoczenia Chrześcijańsko-Narodowego w województwie krakowskim[1], w drugiej połowie lat 90. była związana z Ruchem Odbudowy Polski, kandydowała na senatora z jego ramienia w wyborach 1997 (otrzymała 154 802 głosy, zajmując trzecie miejsce spośród dziewięciu kandydatów[2]). W wyborach parlamentarnych w 2005 bezskutecznie ubiegała się o mandat senatorski z poparciem LPR w okręgu Kraków[3]. Dwa lata później otwierała listę wyborczą partii w okręgu toruńskim[4].

25 października 2008 została przewodniczącą Rady Politycznej LPR[5]. 20 marca 2010 została odwołana z tej funkcji[6].

W maju 2014 roku podpisała list (wraz z Zygmuntem Wrzodakiem) skierowany do prezydenta Rosji Władimira Putina z prośbą aby bronił Słowian i Chrześcijan przed unioeuropejskim zepsuciem. W wielu środowiskach list ten został odebrany jako zdrada interesów Polski.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

W 2005, za wyjątkowo sumienne wykonywanie obowiązków wynikających z pracy zawodowej została odznaczona Złotym Krzyżem Zasługi[7]. W 2011 została odznaczona Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski za wybitne zasługi w pracy naukowo-badawczej, za osiągnięcia w działalności dydaktycznej i społecznej[8].

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Fiodor Dostojewski – filozofia człowieka a problemy poetyki, Kraków 1988
  • Słowianie wschodni. Duchowość, mentalność, kultura (wraz z Danutą Piwowarską), Kraków 1997
  • Literatura wobec zniewolenia totalitarnego. Warłama Szałamowa Świadectwo prawdy, Kraków 1999

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]