Annie Chapman

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Annie Chapman

Annie Chapman (ur. 1841, zm. 8 września 1888), de domo Annie Smith, znana również jako Annie Siffey, pani Sievey lub Dark Annie, druga z "kanonicznych" ofiar Kuby Rozpruwacza.

1 sierpnia 1869 roku Annie poślubiła Johna Chapmana, z zawodu woźnicę. Młoda para początkowo mieszkała na Montpelier Place 29, Brompton, razem z matką Annie. Ich kolejny adres to 1 Brook Mews North, Bayswater, następnie 17 South Bruton Mews, Berkeley Square, zaś w roku 1881 John Chapman objął posadę stangreta u Josiaha Weeksa, zarządcy farmy St Leonard's Hill Farm Cottage i tamże przeniósł się z całą rodziną. Chapmanowie mieli wtedy trójkę dzieci: urodzoną w 1870 Emily Ruth, trzy lata młodszą Annie Georginę i Johna, który przyszedł na świat w 1880 roku.

Od tego momentu rodzinę Chapmanów zaczęły prześladować nieszczęścia. Mały John był kaleką, zaś Emily Ruth umarła na zapalenie opon mózgowych w roku 1882. Małżeństwo Chapmanów rozpadło się po śmierci ich najstarszej córki, nie bez winy był również John senior, który często zaglądał do kieliszka. Mary Ann opuściła męża, utrzymując się częściowo dzięki wypłacanym przezeń alimentom w wysokości 10 szylingów tygodniowo. W roku 1886 Annie mieszkała na Dorset Street 30, Spitalfields, związawszy się z mężczyzną trudniącym się wyrobem sit (ang. sieve), stąd była znana jako pani Sievey.

25 grudnia tegoż roku John Chapman zmarł z powodu marskości wątroby, co sprawiło że Annie przestała otrzymywać alimenty, będące dość istotną częścią jej skromnego budżetu domowego. Wraz ze zniknięciem alimentów zniknęło również zainteresowanie sitarza osobą Annie, która od tego momentu zdana była wyłącznie na własne siły. Ażeby się utrzymać, Annie szydełkowała, robiła narzutki, sprzedawała także kwiaty. Kiedy była trzeźwa, odznaczała się pracowitością, niestety, chwile trzeźwości zdarzały się w jej życiu coraz rzadziej. W końcu Annie zwróciła się ku prostytucji.

Cztery miesiące przed śmiercią Annie przeprowadziła się do przytułku przy Dorset Street 35, Spitalfields. Jedyną osobą, która ją tam regularnie odwiedzała, był niejaki Ted Stanley. Dwa tygodnie przed śmiercią Annie spotkała swojego brata, Fountaina Hamiltona Smitha, który poruszony opowieścią o jej trudnym życiu, ofiarował siostrze dwa szylingi. W tym czasie Annie chorowała na bardzo zaawansowaną gruźlicę i, jakkolwiek pulchna, cierpiała z powodu znacznego niedożywienia.

Mniej więcej tydzień przed śmiercią zazwyczaj spokojna Annie wdała się w bójkę z inną lokatorką przytułku, niejaką Elizą Cooper. Powodem było mydło, które Annie pożyczyła od Elizy, a potem nie zwróciła. Po raz ostatni Annie była widziana żywa w przytułku, 8 września 1888 roku, około 1:45. Wyszła stamtąd, obiecując, że zarobi jeszcze tej nocy pieniądze na nocleg.

Jej zmasakrowane ciało odnalazł John Davis, mieszkaniec domu przy Hanbury Street 29, gdy wyszedł na podwórko tegoż budynku. Była godzina 5:45, 8 września 1888 roku. Annie leżała pomiędzy schodami a płotem, ułożona na plecach, ze spódnicami zadartymi pod brodę. Miała poderżnięte gardło, a brzuch rozcięty od mostka po kość łonową. Morderca wywlókł z jamy brzusznej wnętrzności i wyciął macicę wraz z kawałkiem pochwy i pęcherza moczowego.

Annie pochowano 14 września 1888 roku na cmentarzu Manor Park.


Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Philip Sugden "The complete history of Jack the Ripper, Robinson Publishing Ltd. 2002